Το ανησυχητικό μέλλον είναι ήδη υπαρκτό

του Τάσου Τσακίρογλου 

Παρότι η χρήση των ιστορικών αναλογιών ενέχει πάντοτε μεγάλες παγίδες, δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα πολλοί ιστορικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα όσα συμβαίνουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο και όχι μόνο. Εάν η κρίση του 1929, λένε, εξυπηρέτησε την εδραίωση των φασισμών στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1930, η σημερινή προμηνύει ένα εξίσου ή ακόμα περισσότερο ανησυχητικό μέλλον.

Και αυτό γιατί, όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο, προτάσσει τα ένστικτα επιβίωσης, εις βάρος της κοινωνίας. Αυτό βλέπουμε και σήμερα, καθώς η μόνη δυναμική που φαίνεται να υπάρχει είναι αυτή του ευρωσκεπτικισμού, πίσω από την οποία βρίσκονται από υγιή αισθήματα δυσπιστίας για ένα αντιδημοκρατικό μόρφωμα μέχρι ακραία εθνικιστικά, ακροδεξιά, ρατσιστικά και ναζιστικά κινήματα.

Το κυπριακό σε στρατηγικό αδιέξοδο

τoυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Κουλουβάχατα» έγινε πάλι η κυπριακή πολιτική ζωή, με το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, πλην ΑΚΕΛ, να επιτίθενται στον Πρόεδρο. Αφορμή το ότι ο κ. Χριστόφιας φάνηκε να «συμψηφίζει» τη διάλυση από τις κατοχικές δυνάμεις της Χριστουγεννιάτικης Λειτουργίας στο Ριζοκάρπασο και τα επεισόδια Ελληνοκυπρίων χούλιγκαν εις βάρος τουρκικής ομάδας μπάσκετ στις ελεύθερες περιοχές. Είδε τον ενδοκυπριακό καυγά ο Ερντογάν κι άρπαξε τη μπάλα στον αέρα, αρχίζοντας καμπάνια εναντίον των Ελληνοκυπρίων «ρατσιστών».

Ο κ. Χριστόφιας πιστεύει, και το εκφράζει σε κάθε ευκαιρία, ότι ο «ελληνικός εθνικισμός» είναι βασικό πρόβλημα. Μόνο που αυτό δεν το συμμερίζεται ούτε καν όλο το κόμμα του, με αποτέλεσμα κάθε τόσο να έρχεται σε σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα, ακόμα και το συγκυβερνόν ΔΗΚΟ. Μέχρι τώρα, ο Πρόεδρος δεν έχει βρει τρόπο να «συνθέτει», ως αρχηγός του κυπριακού κράτους, και να εκφράζει ως εθνικός ηγέτης τον λαό του. ‘Όταν κριτική εκπλήσσεται, καταγγέλλει «συνωμοσίες», αντιδρά θυμωμένα.