«Πώς να κάνουμε πίσω; Σε ποια ζωή να γυρίσουμε μετά από όλα αυτά;»

«Όταν η διοίκηση βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζει τα άρματα και να τιμωρεί τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του»...  

Ρήγας Φερραίος

«Πώς να κάνουμε πίσω; Σε ποια ζωή να γυρίσουμε μετά από όλα αυτά;»

- Π. Βούλγαρης, Ψυχή Βαθιά

Όταν ξεκίνησαν όλα αυτά δεν πίστευε κανείς ότι τόσοι άνθρωποι θα ενωθούν με τόσο ισχυρούς δεσμούς για έναν σκοπό, την προάσπιση της ζωής τους. Στην Ελλάδα της κρίσης και της μη αντίδρασης, η Χαλκιδική ύψωσε ανάστημα και με μόνο όπλο την αλληλεγγύη κατάφερε να περάσει το μήνυμα της μη υποχώρησης σε όλη τη χώρα.

Όλα αυτά δεν έγιναν χωρίς κόστος. Σπασμένες πόρτες και προσαγωγές, χημικά στα σχολεία, προφυλακίσεις και λάσπη. Κυβερνητική λάσπη που έπεσε πάνω σε ένα κίνημα για να μπορέσει να το διαλύσει. Με την ταμπέλα του «τρομοκράτη» η κυβέρνηση προσπάθησε να τρομοκρατήσει όσους αγωνίζονται, αλλά και να δείξει σε όσους παρακολουθούν τον αγώνα μας ποια θα είναι η τύχη όσων προσπαθήσουν να αντιδράσουν.

Εκτελούν το κίνημα «Χωρίς Μεσάζοντες»!

Σύμφωνα με το άρθρο 32, § 2 του νομοσχεδίου των λαϊκών αγορών θα απαγορεύεται το υπαίθριο εμπόριο (εκεί εντάσσονται και οι διανομές «Χωρίς Μεσάζοντες») σε δήμους άνω των 3.000 κατοίκων.

 

του Ηλία Τσολακίδη

Με το νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές που ψηφίζεται στη Βουλή τη Δευτέρα 5 Μαΐου, η κυβέρνηση εκτελεί εν ψυχρώ τους παραγωγούς και τους πωλητές των λαϊκών αγορών με στόχο την εξυπηρέτηση των μεγάλων ιδιωτικών μονοπωλιακών συμφερόντων και των πολυεθνικών εμπορικών αλυσίδων και με ταυτόχρονη ζημιά των λαϊκών νοικοκυριών και των καταναλωτών.

Με τις ρυθμίσεις του υπαίθριου, στάσιμου και πλανόδιου εμπορίου που συμπεριλαμβάνονται στο νομοσχέδιο, επιχειρείται να δοθεί τέλος και στο κίνημα «Χωρίς Μεσάζοντες», και μάλιστα ύπουλα, κρυφά και υπόγεια, χωρίς η πρόθεσή τους αυτή να ομολογείται κάπου ρητά.

"Η ζωή μας δεν χρειάζεται ευρώ για να υπάρξει, αλλά δημιουργικότητα, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη"

Πρώτη γιορτή του Δικτύου Ανταλλαγών Πιερίας στον Καπνικό Σταθμό Κατερίνης 

Μια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, παρουσιάζει η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας (ΕΟΔνΠ) και συγκεκριμένα πρόκειται για την πρώτη γιορτή του δικτύου ανταλλαγών Πιερίας. Εκτός από την επισυναπτόμενη ανακοίνωση, δείτε ΕΔΩ και το σχετικό βίντεο.

"Εσείς που είσαστε κομμάτι του Εμείς ελάτε την Κυριακή 30 Μαρτίου στον Καπνικό Σταθμό Κατερίνης (Δίπλα στα δικαστήρια) για να δούμε πως η ζωή μας δεν χρειάζεται ευρώ για να υπάρξει αλλά χρειάζεται δημιουργικότητα, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη.

Το Δίκτυο Ανταλλαγών & Αλληλεγγύης σε συνεργασία με την Εθελοντική Ομάδα Δράσης διοργανώνουν εκδήλωση γνωριμίας με το σύστημα αχρήματων συναλλαγών που λειτουργεί στην Πιερία από το 2011. Πρόκειται για μια προσπάθεια γνωριμίας με την αλληλέγγυα ανταλλακτική οικονομία, έναν πατροπαράδοτο τρόπο επιβίωσης χωρίς ευρώ αλλά με ανταλλαγή αγαθών.

Ο τρόπος αυτός εναλλακτικής οικονομίας εφαρμόζεται σε πολλά μέρη του κόσμου με επιτυχία. Στο Δίκτυο Ανταλλαγών που υπάρχει στην Πιερία συμμετέχουν ήδη πολλές οικογένειες.

2014: 365 μέρες ορμής, τόλμης, αλληλεγγύης, επιμονής, και αποφασιστικότητας

Απέναντι στη μιζέρια, την καταπίεση, την μοναξιά και την αδιαφορία...

.. ευχόμαστε το 2014 να είναι ένα έτος με ...365 μέρες ορμής, τόλμης, αλληλεγγύης, επιμονής, αποφασιστικότητας και ανατροπής….

Σ’ όλους, όσοι  προσπαθούν καθημερινά να ορθώσουν το ανάστημά τους ευχόμαστε...
 

ΚΑΛΗ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!

πηγή: ydragogeio.gr

Νίκη στον αγώνα των απολυμένων της Coca-Cola - Νίκη για ολόκληρη την εργατική τάξη

Νίκη στον αγώνα των απολυμένων της Coca-Cola Νίκη για ολόκληρη την εργατική τάξη

Στο άκουσμα της λέξης καπιταλισμός, πόσo μάλλον πολυεθνική, αυτό που σου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι η Coca-Cola. Η εταιρεία κολοσσός που γιγαντώθηκε πουλώντας σε όλo τον πλανήτη ένα προϊόν του οποίου η χρησιμότητα σηκώνει πολλή συζήτηση. Υπό αυτή την έννοια, η ανάπτυξη αγώνων από τους εργαζόμενους σε μια τέτοια εταιρεία έχει μια αναβαθμισμένη σημασία, χωρίς προφανώς να σημαίνει ότι η αξία τους είναι μεγαλύτερη από τους αγώνες που προκύπτουν σε άλλους εργασιακούς χώρους.

Η σημερινή απεργία των εργαζομένων του εργοστασίου της Coca-Cola αποτελεί σημαντικό κινηματικό γεγονός για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και για ολόκληρη τη χώρα. Η μαχητικότητα και η διάθεση των εργαζομένων όχι μόνο να συνεχίσουν την απεργία αλλά και η τάση για εξωστρέφεια και απεύθυνση στο λαό, η αισιοδοξία και ο αέρας νίκης που έχουν, μακριά από την απογοήτευση που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, είναι άξια θαυμασμού.

Πέρα από την Ευρώπη / Αντιεξουσιαστική πλατφόρμα ενάντια στον καπιταλισμό (Βeyond Europe / antiauthoritarian platform against Capitalism)

Απλά η αρχή…

Το σύνθημα «Πέρα από την Ευρώπη» είναι ένα ξεκάθαρο «όχι» για τις παρούσες φαντασιώσεις της Ευρώπης. Είναι ξεκάθαρο πως το όνειρο μιας πολιτικά-οικονομικά ενοποιημένης, «πιο ίσης» και «δίκαιης» Ευρώπης για όλους όσους είναι στο ευρώ καταρρέει. Προς το παρόν, το «έθνος- Ευρώπη» αναδεικνύεται σε μια Ευρώπη λιτότητας και θανάσιμης δυσαρμονίας. 

Η νοσταλγική ευχή της επανενδυνάμωσης του κράτους για να ελέγξει την «χωρίς κανόνες» αγορά δεν αποτελεί την εναπομείνασα λύση που μπορεί να κάνει τις ζωές μας καλύτερες: στην καλύτερη περίπτωση, αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Υπάρχει και άλλη εσφαλμένη εναλλακτική που προπαγανδίζεται από διάφορες ακροδεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις σε όλη την ήπειρο. Ισχυρίζονται ότι η μόνη λύση είναι να οπισθοχωρήσουμε σε μια «Ευρώπη των εθνών», όπου κάθε έθνος κράτος θα είναι μόνο του.

Θέλουμε να πάμε πέρα από αυτές τις «λύσεις». Μιλάμε για την εναλλακτική πέρα από το κράτος, το έθνος και το κεφάλαιο που έφερε στο προσκήνιο ο αντιεξουσιαστικός αγώνας και η αυτοοργάνωση. 6 χρόνια από την αρχή της οικονομικής κρίσης επιτέλους κάνουμε την αρχή στο απαραίτητο πρόταγμα μιας διεθνικής πλατφόρμας για ριζοσπαστική ανταλλαγή απόψεων, συζήτησης και δράσεων.

14 - 15 Βόλος, 16 Δεκέμβρη μία ημέρα αφιερωμένη στον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ.

14-15 Δεκέμβρη πάμε Βόλο στη 2η πανελλαδική εργατική συνάντησηΔευτέρα 16 ΔΕΚΕΜΒΡΗ πάμε Μικρόπολις (Βενιζέλου & Βασ.Ηρακλείου)

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ
ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑΤΩΝ
ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΒΙΟ.ΜΕ.
ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ
ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ
ΕΔΩ ΚΑΙ 10 ΜΗΝΕΣ

Παζάρι προϊόντων από τις 10 το πρωί
Συλλογική κουζίνα και παιδότοπος
Εκδηλώσεις από τις 18.30 και μετά με διεθνής συμμετοχές από κατειλημμένα εργοστάσια
Μουσική βραδιά από το σωματείο βάσης μουσικών & εργαζομένων στον χώρο του ακροάματος Θεσσαλονίκης.

Μια χώρα με μαγκάλι

Μια χώρα με μαγκάλι 

του Βαγγέλη Δεληπέτρου

Όταν ένα παιδί σβήνει στα δεκατρία του επειδή η οικογένειά του προσπάθησε να νικήσει την παγωνιά με λίγα κάρβουνα σε ένα μαγκάλι, χωρίς να υπολογίσει τις φονικές αναθυμιάσεις, είναι τραγωδία. 

Και έχει μικρή σημασία να λέμε όλοι μας, από το διπλανό διαμέρισμα, την κοντινή γειτονιά ή την άλλη άκρη της χώρας, ότι «δεν γνωρίζαμε».

Σημασία έχει να κάνουμε κάτι τώρα, και όχι αύριο, για να έχουν ρεύμα οι γείτονες, για να έχουν φαγητό, σπίτι και δουλειά όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, για να ζήσουν, με αξιοπρέπεια, όλοι όσοι μεγαλώνουν και γερνάνε σε αυτή τη χώρα. Αλλά αυτό -να την πάλι η ανάγκη για έγνοια, για ουσιαστική αλληλεγγύη και για πραγματική πολιτική- δεν γίνεται παρακαλώντας τους υπαλληλάκους της τρόικας να έρθουν για να λάβουν τέλος, άλλη μια φορά, οι ατάκες στα τηλεπαράθυρα, που δηλώνονται διαπραγμάτευση και το θέατρο σκιών, που αποκαλείται υπερήφανη εθνική πολιτική.

Εχουμε μπουχτίσει και έχουμε αρχίσει να γονατίζουμε.

Το ανησυχητικό μέλλον είναι ήδη υπαρκτό

του Τάσου Τσακίρογλου 

Παρότι η χρήση των ιστορικών αναλογιών ενέχει πάντοτε μεγάλες παγίδες, δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα πολλοί ιστορικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα όσα συμβαίνουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο και όχι μόνο. Εάν η κρίση του 1929, λένε, εξυπηρέτησε την εδραίωση των φασισμών στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1930, η σημερινή προμηνύει ένα εξίσου ή ακόμα περισσότερο ανησυχητικό μέλλον.

Και αυτό γιατί, όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο, προτάσσει τα ένστικτα επιβίωσης, εις βάρος της κοινωνίας. Αυτό βλέπουμε και σήμερα, καθώς η μόνη δυναμική που φαίνεται να υπάρχει είναι αυτή του ευρωσκεπτικισμού, πίσω από την οποία βρίσκονται από υγιή αισθήματα δυσπιστίας για ένα αντιδημοκρατικό μόρφωμα μέχρι ακραία εθνικιστικά, ακροδεξιά, ρατσιστικά και ναζιστικά κινήματα.

Η Αθήνα υποδέχεται το καραβάνι ενημέρωσης & αλληλεγγύης από τη Χαλκιδική

Η Αθήνα υποδέχεται το καραβάνι ενημέρωσης & αλληλεγγύης από τη Χαλκιδική

Η ενημέρωση οδηγεί στη δράση και το ταξίδι στην αλληλεγγύη

Η Χαλκιδική ταξιδεύει και ενημερώνει. Ενημερώνει για ένα δίκαιο αγώνα για την ζωή, για τα δάση και το νερό. Έναν αγώνα για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία ενάντια στον αυταρχισμό και την καταστολή.

Το καραβάνι αλληλεγγύης αφού θα έχει περάσει από Κατερίνη, Λάρισα, Βόλο και Λαμία την Δευτέρα 25/11 θα βρίσκεται στην Αθήνα.

Oι δράσεις του καραβανιού στην Αθήνα περιλαμβάνουν συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ στις 12.00 και συγκέντρωση στο Σύνταγμα, έξω από την βουλή στις 17.00. Επίσης, το «καραβάνι» θα επισκεφτεί τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους της ΕΡΤ, καθώς και θα πραγματοποιήσει μια σειρά εξορμήσεων για μοίρασμα ενημερωτικού υλικού. 

Χειροπέδες στην ζωή μας!

Με μαύρο σκοτάδι περνάνε τα μέτρα

Το πολιτικό καθεστώς της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας», της «ελεύθερης οικονομίας», της «ελεύθερης επικοινωνίας» και της απελευθερωμένης ασυδοσίας, έστειλε 8 διμοιρίες ΜΑΤ, αχάραγο, με προτεταμένα τα οπλοπολυβόλα, για να συλλάβουν το… κτίριο της ΕΡΤ και να περάσουν… χειροπέδες στην καγκελόπορτα του ραδιομεγάρου!
του Νίκου Μπογιόπουλου

Η τελευταία φορά που – τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών – είχε γίνει κάτι τέτοιο ήταν στις 27 Απρίλη του 1941. Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα!

Η δικομματική χούντα των Σαμαρά – Βενιζέλου έστειλε τα ΜΑΤ να εισβάλουν στην ΕΡΤ μια μέρα μετά την παροχή ψηφιακών αδειών στους ιδιώτες – καναλάρχες! Μπήκαν στην ΕΡΤ την ώρα που φτιάχνουν νέες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου – σαν αυτή με την οποία μαύρισαν την ΕΡΤ – για να μαυρίσουν και τις Αμυντικές βιομηχανίες! 

Επιστροφή στη βάση

Επιστροφή στη βάση

 

του Ραούλ Βανεγκέμ

Τι χρειαζόμαστε περισσότερο; Ευαίσθητη νόηση του κόσμου και ατομική δημιουργικότητα. Πρέπει ο καλλιτέχνης που υπνώττει μέσα στον καθένα να αφυπνιστεί, προκειμένου να ανακαλύψει ότι αυτό που νοηματοδοτεί το έργο του πέρα και έξω από το ίδιο –με την πολυμορφία που εκφράζεται, στη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, την ανθοκομική διακόσμηση, τη μαγειρική προετοιμασία, την ένδυση, την κηπουρική...– είναι η τέχνη της ζωής της οποίας αποτελεί το προσχέδιο. Η δημιουργία δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία του μηδενός, ούτε της αγοράς ούτε των ιδεών ούτε ενός κοινωνικού προγράμματος. Αρκεί να υπάρχει και να συνειδητοποιεί τη μυστική δύναμή της. Είναι η πραγματική ποίηση της ύπαρξης. 

Σήμερα που καταρρέει αυτός ο παλιός κόσμος που πάντοτε μας λεηλατούσε, αυτή η ποίηση αναδύεται για να μας σώσει από το ναυάγιο, οδηγώντας μας στα εύφορα εδάφη του ζωντανού. Εκεί όπου δεν επιβιώναμε παρά σαν θηρία, θα μάθουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.

Η αποτυχία των ιδεολογιών δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποκαλύψει την αποτυχία της σκέψης που είναι διαχωρισμένη από το ζωντανό. Στην πνευματική κατανόηση μιας πραγματικότητας που αναθεωρείται και αναιρείται από την οικονομία, θέλουμε να αντιπαραθέσουμε την ευαίσθητη νόηση μιας ζωής που δεν αφήνεται να υποβιβαστεί στην επιβίωση...

Για να ανακτήσουμε τα πάντα από τη βάση, πρέπει να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε την καθημερινή ζωή των ατόμων και της συλλογικότητας, πρωταρχική συνθήκη ώστε η συλλογικότητα (η κομμούνα) να μην υποχωρήσει στον κοινοτισμό (εθνικισμό, τοπικισμό, φυλετισμό), ούτε στην αναδίπλωση στον εαυτό, δηλαδή στον ατομικισμό, ο οποίος τείνει πάντοτε να επιστρέφει στο παρελθόν για να αναστήσει τη βαρβαρότητα.

“Μια προσωπική ματιά πίσω από τα συρματοπλέγματα ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης”

 Οι μετανάστες δεν είναι εξωγήινοι

“Μια προσωπική ματιά πίσω από τα συρματοπλέγματα ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης”

του Μάρκου Ροκόπουλου

Άνθρωποι καθημερινοί και όλων των λογιών προσωπικότητες. Άλλους τους συμπαθείς και άλλους όχι, κάτι που ούτως ή άλλως συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας.
Άνθρωποι φιλότιμοι, ευχάριστοι και καλοπροαίρετοι, αλλά και αλλαζόνες, εγωιστές και κακόβουλοι. Όπως δηλαδή αυτοί που συναντά κανείς στη δουλειά του, στη σχολή του, στο σχολείο του, αλλά και ανάμεσα στους φίλους του, στους συγγενείς του ή στους απλούς γνωστούς του. Αυτοί είναι οι μετανάστες που ζουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή αλλιώς «κέντρα προαναχωρησιακής κράτησης αλλοδαπών». Νομίζουμε οτι αυτά τα κέντρα είναι προσωρινά. Αντίθετα, αυτά τα κέντρα ήρθαν για να μείνουν και μάλιστα θα αυξηθούν. Για κάποιους όμως αυτό συνιστά την καθημερινότητά τους και μέσα από την καθημερινότητα χτίζονται κοινωνίες.

Τα μονοπάτια του σκοτεινού ταξιδιού

Πανεπιστήμιο: ένας ακόμα εργασιακός χώρος που υφίσταται συρρίκνωση, με ό,τι βαρβαρότητα αυτό συνεπάγεται..

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Η κυβέρνηση αποπειράθηκε τον Σεπτέμβριο μια νέα εφαρμογή του μέτρου της διαθεσιμότητας σε πολλούς κλάδους του δημοσίου. Όσον αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση 1349 εργαζόμενοι από 8 πανεπιστήμια επιδιώκεται να μπουν στον προθάλαμο της ανεργίας.

Απέναντι σε αυτή την ενέργεια που είναι κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης του κεφαλαίου και του κράτους του στον κόσμο της εργασίας οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια έχουν ξεκινήσει εδώ και περίπου 6 εβδομάδες μια μαχητική απεργία διαρκείας.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το γεγονός ότι στα περισσότερα ιδρύματα διαπιστώνεται έλλειψη διοικητικού προσωπικού και όχι πλεόνασμα, φαίνεται ότι οι απολύσεις αυτές δείχνουν το δρόμο για την περαιτέρω προώθηση των επισφαλών σχέσεων εκμετάλλευσης όπως είναι οι εργολαβίες που όλοι γνωρίζουμε τις σχέσεις και τους όρους με τους οποίους αυτές λειτουργούν (εργοδοτική ασυδοσία-τρομοκρατία, χαμηλοί μισθοί, παράνομες απολύσεις κλπ). 

Παιδεία και Αποεκπαίδευση

Παιδεία και Αποεκπαίδευση

του Γιάννη Μακριδάκη

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα. 

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται στους εξής βασικούς άξονες:

Ας τελειώνουμε πια με τις ιστορίες για «μπαμπούλες και τσιγγάνους»

Ας τελειώνουμε πια με τις ιστορίες για «μπαμπούλες και τσιγγάνους» 
 

της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης

Η ιστορία της τετράχρονης Μαρίας που βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όταν διαπιστώθηκε ότι το ζευγάρι των Ρομά με τους οποίους ζούσε δεν είναι οι βιολογικοί της γονείς –χωρίς να έχουν διευκρινιστεί ως τώρα οι συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε υπό την κηδεμονία τους- έδωσε άλλη μια φορά στα τηλεοπτικά κανάλια και τον κίτρινο τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, τη χρυσή ευκαιρία να κάνουν εμπόριο συναισθημάτων και φτηνής συγκίνησης.  

Η ξαφνική ευαισθησία όμως που τους κατέλαβε, μάλλον δεν έφτανε για να μην αποδυθούν σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα που παρουσιάζει λίγο-πολύ την αρπαγή-απαγωγή παιδιών ως μια «συνήθεια» όλων των Ρομά. Είδαμε κρεμασμένο σε όλα τα περίπτερα το πρωτοσέλιδο γνωστής κίτρινης φυλλάδας με οκτάστηλο τίτλο: «ΡΟΜΑ αρπάζουν μωράκια», ενώ ανάλογες διατυπώσεις υπάρχουν και σε άλλες εφημερίδες, καθώς και στο διαδίκτυο.

"Πετάξτε το κράτος έξω από τα σχολεία και ανοίξτε τις πόρτες τους στην κοινωνία"

Πρόταση προς τους καθηγητές: Πετάξτε το κράτος έξω από τα σχολεία και ανοίξτε τις πόρτες τους στην κοινωνία

του Alexandrou Mega

Αντί να κάνετε μια σκέτη απεργία με κίνδυνο να καταρρεύσει και να γίνετε για μια ακόμη φορά βορά στον κοινωνικό αυτοματισμό, ελάτε σε συζήτηση με τους μαθητές σας και καταλάβετε από κοινού τα σχολεία.

Προκηρύξτε φυσικά απεργία, μην σας πουν ότι κρύβεστε πίσω από τις καταλήψεις, αλλά κρατήστε τα σχολεία ανοικτά κάνοντας αντιμαθήματα χωρίς βαθμολογίες και ανταγωνισμούς με βάση τη μόρφωση και τη καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, συζητήσεις με τα παιδιά και τους γονείς τους, εκδηλώσεις, ανοικτές καθημερινές συνελεύσεις.

Πετάξτε το κράτος έξω από τα σχολεία και ανοίξτε τις πόρτες τους στη κοινωνία, την αλληλεγγύη την αλληλοβοήθεια.

Δείτε ανάλογα παραδείγματα (πχ ΕΡΤ) και πράξτε.

Τα Μικρά Σχολεία των προλετάριων - Αυτόνομη Εκπαίδευση των Ζαπατίστας

Αυτόνομη Εκπαίδευση των Ζαπατίστας: Τα Μικρά Σχολεία των προλετάριων

του Raúl Zibechi

Θα υπάρξει «πριν» και «μετά» το Μικρό Σχολείο των Ζαπατίστας, τόσο αυτού του πρόσφατου όσο και αυτών που θα επέλθουν. Θα έχει μια αργή διάχυτη επίδραση, η οποία θα γίνει μεν αισθητή σε μερικά χρόνια, αλλά θα πλαισιώσει τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων για δεκαετίες ολόκληρες. Αυτό που βιώσαμε ήταν μία μη θεσμική εκπαίδευση, που το αντικείμενό της το εκπαιδευτικό είναι η κοινότητα. Μία μορφή αυτοδιδασκαλίας, πρόσωπο με πρόσωπο. Να μαθαίνει κανείς με το πνεύμα και με το σώμα, όπως θα έλεγε κι ο ποιητής.

Πρόκειται για μέθοδο μη παιδαγωγική, εμπνευσμένη από τον πολιτισμό του κόσμου της αγροτιάς: συλλέγεις τους καλύτερους σπόρους, τους διασπείρεις σε γόνιμο έδαφος και ποτίζεις τη γη έτσι ούτως ώστε το θαύμα της βλάστησης να αρχίσει να παράγει καρπούς, κάτι το οποίο δεν είναι ποτέ βέβαιο ότι θα συμβεί και δεν είναι δυνατό να προσχεδιαστεί.

Το Μικρό Σχολείο των Ζαπατίστας, για το οποίο περισσότεροι από χίλιοι μαθητές εισήλθαν σε αυτόνομες κοινότητες, ήταν ένας διαφορετικός τρόπος εκμάθησης και διδασκαλίας, χωρίς τάξεις ή πίνακες, χωρίς δασκάλους ή καθηγητές, χωρίς πρόγραμμα σπουδών ή προαπαιτούμενα προσόντα.

Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην ΕΡΤ πρέπει να συνεχιστεί και να δυναμώσει!

Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην ΕΡΤ πρέπει να συνεχιστεί και να δυναμώσει!

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ συνεχίζουν εδώ και 54 μέρες τον αγώνα τους, για να παραμείνει ανοιχτεί η ΕΡΤ, για να ακυρωθούν οι απολύσεις και για να μη νομιμοποιηθεί το κυβερνητικό πραξικόπημα και το "μαύρο" στις οθόνες μας, που σόκαρε την ελληνική κοινωνία, μιας και "μαύρο" στη δημόσια τηλεόραση είχαμε μόνο σε συνθήκες κατοχής και πολιτικής ανωμαλίας.

Η εμπειρία όμως αυτών των 54 ημερών στην ΕΡΤ είναι πολύ σημαντική.

Γίνονται συναντήσεις εργαζομένων που κινητοποιούνται ενάντια στις απολύσεις και τη μνημονιακή πολιτική.

Βρίσκουν ένα βήμα προβολής των αιτημάτων τους και συντονισμού με άλλους κλάδους εργαζομένων.

Οργανώνονται καθημερινά συναυλίες και παρουσιάζεται το έργο πολλών νέων καλλιτεχνών και μουσικών σχημάτων, ενώ οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι νέοι, έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν, να συζητήσουν και να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους.

Ο αγώνας στην ΕΡΤ, που είναι αγώνας όλων μας, η νίκη στην ΕΡΤ, που θα είναι νίκη όλων μας, πρέπει να στηριχθεί!

Και στήριξη σημαίνει καθημερινή παρουσία εκεί!

Η Λέτα Ζωτάκη μιλά στη ΓΝΩΜΗ για το νοσοκομείο Κιλκίς..

Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος της Γνώμης-Κιλκίς, Θεόφιλος Κυριακίδης, κάλεσε την πρώην πρόεδρο της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Κιλκίς (ΕΝΙΚ) και Δ/ντρια του ακτινολογικού εργαστηρίου του Γ. Ν. Κιλκίς Λέτα Ζωτάκη, να μιλήσει για τα προβλήματα του νοσοκομείου και γενικότερα της υποβάθμισης των παροχών υγείας στα χρόνια των μνημονίων. 

Στην συνέντευξη η γιατρός αναφέρεται στους αγώνες που έκανε η ΕΝΙΚ μαζί με όλους τους εργαζόμενους του νοσοκομείου, πέρυσι την άνοιξη, χάρις στους οποίους η κατάληψη του νοσοκομείου Κιλκίς έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο, από την Αυστραλία μέχρι την Χιλή, γιατί μιλούσε για δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα. 

Μιλά για τις διώξεις που υπέστη η ομάδα των αγωνιστών της Ένωσης αλλά και η ίδια ιδιαίτερα, εξ αιτίας της προσπάθειας φίμωσης και καταστολής των αγώνων των εργαζομένων από την πρώην  διοίκηση, αλλά και λόγω της έλλειψης αλληλεγγύης και σκόπιμης αντισυναδελφικής συμπεριφοράς μερικών συναδέλφων της.

Μιλάει επίσης για τους λόγους της παραίτησης του Δ.Σ. της ΕΝΙΚ που δυστυχώς δεν έχουν ακόμη εκλείψει, αλλά και την ελπίδα της να αναγεννηθεί σύντομα η Ένωση.

Επισημαίνει την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, αλλά  και την γενοκτονία που επίκειται αν συνεχιστεί η πολιτική που επιβάλλεται από τους δανειστές και εφαρμόζεται από τις δυνάμεις κατοχής της χώρας.

Τέλος εκφράζει την ελπίδα ότι οι συμπατριώτες μας, από υποταγμένοι εξαθλιωμένοι υπήκοοι θα γίνουν συνειδητοποιημένοι πολίτες και θα διεκδικήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα τους να ζουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, το δικαίωμά τους σε αξιοπρεπή και σωστά αμειβόμενη εργασία και το δικαίωμα τους σε κοινωνικές παροχές και σε υψηλής ποιότητας δημόσια και δωρεάν υγεία προς όλους, όπως επιτάσσει το σύνταγμα.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

Η Λέτα Ζωτάκη μιλά στη ΓΝΩΜΗ για το νοσοκομείο... από GNOMIKILKIS

πηγή: gnomikilkis.blogspot.gr