Ο μακρινός ανατρεπτικός προφήτης

Τριακόσια χρόνια από τη γέννησή του, ο Ζαν Ζακ Ρουσώ αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς, αλλά και στόχο πολεμικής
 

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, κι ωστόσο είναι παντού δεσμώτης.

Ο πρώτος που έχοντας περιφράξει ένα κομμάτι γης σκέφτηκε να πει «αυτό είναι δικό μου» και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς ώστε να τον πιστέψουν υπήρξε ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών. 

Από πόσα εγκλήματα, πολέμους, φόνους, από πόσες αθλιότητες και αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος εκείνος που, ξεριζώνοντας τους πασσάλους ή σκεπάζοντας το χαντάκι θα φώναζε στους συνανθρώπους του: «Μην ακούτε αυτόν τον αγύρτη. Χαθήκατε, αν ξεχάσατε πως οι καρποί ανήκουν σε όλους και η γη δεν ανήκει σε κανέναν»!

Οι πλούσιοι από τη δική τους πλευρά, ευθύς μόλις γνώρισαν την ευχαρίστηση της κυριαρχίας, περιφρόνησαν αμέσως όλους τους άλλους και χρησιμοποιώντας τους παλιούς δούλους για να υποτάξουν νέους, δεν σκέφτηκαν παρά να κατακτήσουν και να υποδουλώσουν τους γείτονές τους, ίδιοι με τους πεινασμένους λύκους, που έχοντας δοκιμάσει ανθρώπινη σάρκα, αποφεύγουν κάθε άλλη τροφή και δεν θέλουν παρά να καταβροχθίζουν ανθρώπους.

Ο σφετεριστής της εξουσίας είναι αφέντης μόνο για όσο διάστημα είναι ισχυρότερος και μόλις γίνει δυνατό να εκδιωχθεί δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί για τη βία. Η εξέγερση είναι το ίδιο νόμιμη... Η βία και μόνο τον στήριζε, η βία και μόνο τον ανατρέπει.

Η ώρα της αλήθειας για το ευρώ

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η ελληνική Αριστερά επωμίζεται μεγάλες ευθύνες- μια και οι τρεις συνεταίροι της μνημονιακής κυβέρνησης είναι βέβαιο ότι απλώς θα προσυπογράψουν οτιδήποτε αποφασίσουν, αύριο ή μεθαύριο, οι πιστωτές μας. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει η ώρα που θα κληθεί να κόψει τον Γόρδιο Δεσμού του συχνά δογματικού ευρωπαϊσμού. Ακόμη κι αν η σημερινή ηγεσία του δεν επιθυμεί ή δεν μπορεί να επιλέξει την έξοδο από την ευρωζώνη ως πρώτη επιλογή της, οφείλει να προετοιμάσει τον ελληνικό λαό για το σοβαρό ενδεχόμενο να αναγκασθεί η Ελλάδα, είτε με αυτήν, είτε με μια επόμενη, αριστερή κυβέρνηση, να φύγει από την ευρωζώνη”

«Οι μεγάλες καταστροφές παρακινούν τους πιο ένθερμους θρησκευόμενους να γίνουν δυο φορές πιο ευσεβείς». Έτσι ξεκινάει το άρθρο του Σερζ Αλιμί, διευθυντή του γαλλικού περιοδικού Le Monde Diplomatique, αναφορικά με τη νέα υποτροπή της ευρωκρίσης και τη σύνοδο κορυφής των 27, που αρχίζει σήμερα στις Βρυξέλλες.

Επιλεκτική μνήμη, πολιτική χρεοκοπία

του Πέτρου  Παπακωνσταντίνου

Οι καταιγιστικές εξελίξεις γύρω από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης αφήνουν έκθετη την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και τους ελάσσονες εταίρους του μνημονιακού μπλοκ, ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία. 
Επί ενάμιση χρόνο, δικαιολογούσαν πολιτικές οικονομικής συρρίκνωσης και κοινωνικής αποδόμησης προβάλλοντας το εκφοβιστικό δίλημμα: «Δρακόντεια λιτότητα ή πτώχευση». 

Μόλις στις αρχές της τρέχουσας εβδομάδας, ο πρωθυπουργός απέρριπτε κάθε σκέψη για στάση πληρωμών, υποστηρίζοντας ότι παρόμοιες προτάσεις «εξυπηρετούν μόνον όσους θέλουν να κερδοσκοπήσουν» εις βάρος της Ελλάδας. 

Γλαφυρότερος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλος, υποστήριξε ότι, σε περίπτωση πτώχευσης, μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού «δεν θα έχει ούτε κρέας, ούτε γάλα, ούτε καφέ, ούτε ζάχαρη. Οι φτωχότεροι δεν θα έχουν ούτε ψωμί».

Η Ελλάδα εν τάφω

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Εφιαλτική ήταν για τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου η συνεδρίαση του ECOFIN, τη Δευτέρα, 16 Μαϊου. 

Οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του μίλησαν στη γλώσσα της γερμανικής, λαϊκιστικής εφημερίδας Bild, που πέρυσι τέτοιο καιρό μας καλούσε να πουλήσουμε την Ακρόπολη και τα νησιά για να ρεφάρουμε. 

«Επείγοντα μέτρα, μέτρα και πάλι μέτρα και μετά βλέπουμε», αξίωσε ωμά ο πρωθυπουργός του κραταιού Λουξεμβούργου και πρόεδρος του ECOFIN Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ. «Η Ελλάδα απέτυχε να τηρήσει τις υποσχέσεις της για ιδιωτικοποιήσεις ύψους 17 δις», οι οποίες πρέπει να επιταχυνθούν τάχιστα ώστε να φτάσουν τον «ικανοποιητικό όγκο» των 50 δις, είπε η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ. «Δεν μπορείτε να υπόσχεσθε ιδιωτικοποιήσεις και μετά να το στρίβετε. Αν μας κοροϊδέψατε για να μπείτε στο ευρώ, τώρα πρέπει να ανασκουμπωθείτε για να μας προλάβετε», είπε με λιγότερη γαλατική ευγένεια η Αυστριακή ομόλογός της, Μαρία Φέκτερ.

Αραβικές εξεγέρσεις: Ασταθής και απρόβλεπτη πάντα η άνοιξη

Πολιτικά συμπεράσματα από τους λαϊκούς ξεσηκωμούς

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Το τελευταίο διάστημα, τα σύννεφα στον ουρανό της αραβικής άνοιξης πυκνώνουν. 

Στο Μπαχρέιν, η εξουσία της βασιλικής οικογένειας φαίνεται να σταθεροποιείται χάρη στα τανκς της Σαουδικής Αραβίας, η οποία έπνιξε στο αίμα διαδηλωτές και οδηγεί σε βασανιστήρια και στρατοδικεία γιατρούς και φοιτητές, με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Αμερικής.  

Σταθεροποίηση μέσω στυγνής καταστολής προσδοκούν και ο επί δεκαετίες σύμμαχος της Ουάσινγκτον Σάλεχ στην Υεμένη, αλλά και ο Άσαντ στη Συρία, τον οποίο οι Αμερικανοί επίσης ανέχονται, παρά την αντιιμπεριαλιστική και αντισιωνιστική ρητορεία του, καθώς φοβούνται ότι η διάδοχη κατάσταση (των Αδελφών Μουσουλμάνων; Η μήπως των αριστερών Μπααθιστών;) θα είναι ακόμη χειρότερη γι’ αυτούς.

Ενός θριάμβου, μύριοι έπονται

του Π. Παπακωνσταντίνου

Η παραδοξότητα του φαινομένου συναγωνίζεται την περιοδικότητά του: Υπό την απειλή των αστρονομικών spreads, που απειλούν να μας καταβαραθρώσουν στα Τάρταρα της οικονομικής χρεοκοπίας, η κυβέρνηση αναγγέλλει επώδυνα μέτρα και ο πρωθυπουργός αποδύεται σε διεθνείς διπλωματικές εκστρατείες. 

Οι τελευταίες καταλήγουν πάντα σε θρίαμβο, τον οποίο, ωστόσο, δεν εννοούν να εννοήσουν οι «αγορές», με αποτέλεσμα το κόστος δανεισμού να παραμένει εξοντωτικό. 

Ακολουθούν νέα μέτρα και νέες διεθνείς εκστρατείες, οι οποίες αποκομίζουν νέους διπλωματικούς θριάμβους και νέα δάνεια, με τα ίδια, πάντα, τοκογλυφικά επιτόκια. 

Τούτων δοθέντων, το ερώτημα που τίθεται είναι πόσους ακόμη θριάμβους αυτής της κυβέρνησης είναι σε θέση να αντέξει αυτή η χώρα; ("Καθημερινή", 02/04/2010)

Ο ελληνικός φαύλος κύκλος μάς θύμισε την άδοξη περιπλάνηση του Τσε Γκεβάρα στο Κονγκό.

Υπό την επίδραση ανιμιστικών αντιλήψεων, οι αντάρτες της αφρικανικής χώρας, οπλισμένοι με πρωτόγονα ακόντια και ασπίδες, ορμούσαν εναντίον πάνοπλων, λευκών μισθοφόρων, πεπεισμένοι ότι προστατεύονταν επαρκώς από τις σφαίρες χάρη στο μαγικό φίλτρο με το οποίο είχαν επαλειφθεί.

Αριστερή κοινή δράση

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΚΡΑ

-Οι δυνάμεις της Αριστεράς, πέρα από διαφορές, δίνουν συχνά την εντύπωση ότι το πρόβλημά τους είναι η επικράτηση της μιας έναντι της άλλης! Θεωρείτε ότι μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ είναι υπεύθυνη για τον άγονο κατακερματισμό; Μπορεί να αλλάξει το διαιρετικό κλίμα μέσα στο 2011;

    Αντιμέτωπα με τη ραγδαία επιδείνωση της ζωής τους λόγω του μνημονίου και του γενικότερου κοινωνικού πολέμου που έχουν κηρύξει μονομερώς οι κυρίαρχες τάξεις, τα λαϊκά στρώματα χρειάζονται την ενότητα δράσης όλων των μαχόμενων, αριστερών δυνάμεων, που αποτελούν σήμερα τον βασικό κορμό της αντίστασης. Όσοι γυρίζουν την πλάτη στον πιο κρίσιμο κοινωνικό πόλεμο των τελευταίων 35 χρόνων για να επιδοθούν στον ενδοαριστερό εμφύλιο ακολουθώντας τη λογική «ο χειρότερος εχθρός είναι ο γείτονας», επωμίζονται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες.

Η Ευρώπη του γερμανογερμανικού άξονα

Το 2010 ενίσχυσε την ηγεμονία του Bερολίνου, αλλά το 2011 η κρίση απειλεί να περάσει από την περιφέρεια στον πυρήνα της Ευρωζώνης.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Αν τα διεθνή περιοδικά αναδείκνυαν όχι το πρόσωπο, αλλά τη χώρα του 2010, η Γερμανία θα κέρδιζε χωρίς συναγωνισμό.

Μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση εδράζεται στο τρίγωνο Βρυξέλλες - Στρασβούργο - Λουξεμβούργο, που φιλοξενούν την Κομισιόν, το Ευρωκοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αντίστοιχα.

Στο εξής θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα μιας Ευρώπης, όπου οι κρίσιμες αποφάσεις θα λαμβάνονται στο τρίγωνο με κορυφές το Βερολίνο, έδρα της γερμανικής καγκελαρίας, τη Φρανκφούρτη, όπου φιλοξενείται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και την Καρσλούη, όπου βρίσκεται το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο, ύστατος κριτής των ευρωπαϊκών συνθηκών, από το Μάαστριχτ μέχρι τη Λισσαβώνα.

Μιά νέα εποχή σκοτεινών χρόνων άρχισε

Του Πέτρου.Παπακωνσταντίνου

Οι αξίες του Διαφωτισμού υποχωρούν, καθώς η οικονομική κρίση ευνοεί την αναβίωση τάσεων εθνικισμού και φυλετικής ανωτερότητας

Το 2010 ήταν η χρονιά της απομυθοποίησης για τον Μπαράκ Ομπάμα. Απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού μέχρι πρόσφατα, είδε το κόμμα του να κατατροπώνεται στις ενδιάμεσες εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου. Ηδη σύρθηκε να παρατείνει επ' αόριστον τις προκλητικές φοροαπαλλαγές που είχε καθιερώσει ο Τζορτζ Μπους υπέρ των πλουσίων, γεγονός που μεταφράστηκε ως προδοσία της επαγγελίας για Αλλαγή. Στην εξωτερική πολιτική, με το Γκουαντάναμο να λειτουργεί ακόμη και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν να συνεχίζεται, η συνέχεια με την προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων είναι εξίσου εμφανής. Οι οπαδοί του 44ου προέδρου διερωτώνται αν μείνει στην ιστορία ως νέος Κάρτερ, ένας ασθενής ηγέτης καλών προθέσεων, που θα αποτύχει να επανεκλεγεί, ή ως νέος Κλίντον, που θα εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση μόνον έχοντας πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο.