Μέχρι πότε θα επιτρέπουμε στην αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό να διεξάγει μόνη της ταξικό πόλεμο;

Καλός μαθητής του Γκέμπελς ο Α. Σαμαράς

του Γ.Γ

Χωρίς περικοκλάδες, σκόπιμες λεκτικές ασάφειες, και αφηρημένες έννοιες –άλλωστε ο Σαμαράς δεν έχει την λεκτική δεινότητα ενός Βενιζέλου- εντελώς κυνικά και ξεκάθαρα, ο πρωθυπουργός στην συνέντευξη που έδωσε στην Μαρία Σπυράκη και δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ημερησία», αφήνει ξεκάθαρα να διαφανεί μια απ’ τις πρώτες προτεραιότητες της άθλιας συγκυβέρνησης της οποίας ηγείται.

Άμεσα χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι θα στελεχώσουν τις ατέλειωτες στρατιές ανέργων αφού  «δεν χωράει αμφιβολία ότι χρειαζόμαστε μικρότερο Δημόσιο, αλλά και καλύτερο Δημόσιο» όπως μας λέει. Απόλυτη παραπληροφόρηση: Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά διογκωμένος είναι. Βρίσκεται κάτω από τον μέσον όρο της Ένωσης.

Όσο για την παραγωγικότητα τω δημ. υπαλλήλων για «καλύτερο Δημόσιο» που λέει ο Σαμαράς, εδώ θα έπρεπε να του πει κάποιος την λαϊκή ρήση ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί».  Ποιος ελέγχει το κράτος; Οι δημ υπάλληλοι ή η κυβέρνηση; Άσε που η όποια διαφθορά υπάρχει στον δημόσιο τομέα είναι πταίσμα μπροστά στην διαφθορά που διακρίνει το αστικό πολιτικό της χώρας.

Το δημόσιο ως ο εχθρός - τίνος είναι το κράτος βρε παιδιά;

του Νίκου Κοτζιά

Στην Ελλάδα το κράτος που συγκροτήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 ήταν σαφώς πιο μικρό από τον χώρο όπου έκανε ο ελληνικός καπιταλισμός την πρωταρχική του συσσώρευση. Αφού Έλληνες έμποροι, εφοπλιστές και βιοτέχνες κινούνταν με άνεση και πετυχημένα σε όλο το μήκος και το πλάτος της αγοράς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όχι μόνο. Το νεοελληνικό κράτος έφερε πάνω του την σφραγίδα των κομματαρχών της «παλιάς Ελλάδας». Την σφραγίδα της μεταπρατικής ελληνικής αστικής τάξης. Του ελέγχου του ξένου παράγοντα.Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα μετά την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Το ελληνικό κράτος έγινε το κράτος των διώξεων, του αυταρχισμού και «της προστασίας του πολίτη από τον κομμουνιστικό κίνδυνο».