Ο μύθος του ανταγωνισμού

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Χαζεύω μια τηλεοπτική, lifestyle εποποιία. Όχι από τις κραχτές, αλλά απ’ αυτές που έχουν λίγο απ’ όλα: ολίγον υγεία, fitness, οικογένεια, κατανάλωση, ψυχαγωγία, ψυχολογία. Δεν έχει αστρολόγο. 

Την προσοχή μου τραβάει μια παιδοψυχολόγος, που συνιστά να μην πιέζουμε τα παιδιά για τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Και, κυρίως, να μην τα χρησιμοποιούμε ως τρόπαια της δικής μας ανταγωνιστικής διάθεσης. Η αποτυχία είναι στο πρόγραμμα, λέει η παιδοψυχολόγος. Και προειδοποιεί για τους κινδύνους που εγκυμονεί το πνεύμα του ανταγωνισμού στην ισορροπία των παιδιών. 

Κοινότοπα πράγματα, τα λένε οι παιδοψυχολόγοι, τα παραδέχονται και οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί, παρ’ όλο που υπηρετούν ένα καθ’ όλα ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα. Το σχολείο πια δεν είναι μόνο ανομολόγητη προσομοίωση του κοινωνικού ανταγωνισμού, αλλά διδάσκει τον ανταγωνισμό ως όρο κάθε βήματος προόδου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αλλά και ως όρο επιβίωσής της στο μέλλον. Η ανταγωνιστικότητα είναι ο θεμελιώδης μύθος πάνω στον οποίο πρέπει να ανοικοδομηθεί η Ελλάδα, η «τελευταία σοβιετική δημοκρατία στην Ευρώπη», η ανταγωνιστικότητα είναι ο στόχος όλων των «μεταρρυθμίσεων» και η προϋπόθεση ανάκαμψης της οικονομίας, και είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζει όλη η Ευρώπη αν σκοπεύει να αντέξει στην πολιορκία της από τους αναδυόμενους ανταγωνιστές της.

Μαζεύουν τα ρέστα πριν μας τινάξουν στον αέρα

του Δημήτρη Μυ

Η διεθνής αρθρογραφία, τα εγχώρια πρωτοσέλιδα εφημερίδων, αλλά και οικονομικοί - πολιτικοί παράγοντες σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις προεξοφλούν πια τη «συντεταγμένη» ελληνική χρεοκοπία. 

Το νέο στοίχημα των αγορών πια, δεν έχει να κάνει με τον αν, αλλά με το πότε η Ελλάδα θα οδηγηθεί στην έξοδο από Ευρωζώνη και την αλλαγή νομίσματος.

Τώρα πια είναι σε όλους σαφές αυτό για το οποίο από το Γενάρη του 2010 με επιμονή και συνέπεια προειδοποιούσαμε με την αρθρογραφία μας. 
Η πολιτική του μνημονίου δεν έχει στόχο τη διάσωση της χώρας. Στόχος από την αρχή ήταν, η συνολική υποτίμηση των αξιών, η διάλυση του κοινωνικού ιστού και των αντιστάσεων, ο τεμαχισμός και η εκποίηση της Δημόσιας Περιουσίας και των εθνικών πόρων.