Η εργατική ανάταση πριν και μετά την εκδίωξη του Χ. Μουμπάρακ

Ο λαός στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια δεν ήθελαν απλά τα αιτήματά τους να ληφθούν υπόψη από την κυβέρνηση, αρνήθηκαν τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης. Δεν ήθελαν το καθεστώς Μουμπάρακ ως συνομιλητή, ήθελαν να φύγει ο Χ. Μουμπάρακ. Δεν ήθελαν απλά μία νέα κυβέρνηση που θα έπρεπε να ακούει τη γνώμη τους, ήθελαν να μετασχηματίσουν το κράτος. Δεν έχουν απλώς γνώμη, αυτή είναι η αλήθεια της κατάστασης στην Αίγυπτο» έγραφε ο Σλάβοϊ Ζίζεκ σε άρθρο του στον Γκάρντιαν λίγες μέρες πριν την πτώση του δικτάτορα.

της Κατερίνας Σταυρούλα

Και μία εβδομάδα μετά την Παρασκευή της αποχώρησης έρχεται η «Παρασκευή της Νίκης και της Συνέχειας» για να επιβεβαιώσει την εκτίμησή του. Μία εβδομάδα που δεν ήταν στάσιμη. Μπορεί ο στρατός να έχει αναλάβει την κατάσταση μετάβασης και οι εικόνες των στρατιωτών να αδειάζουν την πλατεία Ταχρίρ τη Δευτέρα να έκαναν το γύρο του κόσμου, όμως οι εξελίξεις είναι καθημερινές και εξαρτώνται απολύτως από το ζωντανό πνεύμα της εξέγερσης που ακόμα βρίσκεται στο δρόμο.

Ο διορισμός επιτροπής από το στρατό με σκοπό τη συνταγματική μεταρρύθμιση έγινε δεκτός ως μια αμφιλεγόμενη κίνηση, με το δεδομένο ότι στη σύνθεσή της περιέχει και υποστηρικτές του καθεστώτος ενώ διαμαρτυρία εκφράστηκε γι’ αυτό τόσο από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, όσο και από σειρά δημοκρατικών οργανώσεων. Παράλληλα οι μεταρρυθμίσεις που προωθούνται έχουν να κάνουν με συγκεκριμένα άρθρα που αφορούν το θεσμό του προέδρου και τη δυνατότητα ίδρυσης κομμάτων, τη στιγμή που πολλοί ζητούν πλήρη αναδιαμόρφωση. Ταυτόχρονα η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία η Αίγυπτος βρίσκεται εδώ και 30 χρόνια δεν έχει αρθεί και οι χιλιάδες συλληφθέντες της εξέγερσης δεν έχουν αφεθεί ελεύθεροι.

Μεγάλη επιτυχία της απεργίας. Ογκώδη συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα.

ΚΟΣΜΟΠΛΗΜΜΥΡΑ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!
ΤΥΦΛΕΣ ΚΑΙ ΑΠΡΟΚΛΗΤΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΤ!

Με μεγάλη επιτυχία και ευρύτατη συμμετοχή εκτυλίχθηκε ο σημερινός απεργιακός αγώνας στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πράγμα που καταδεικνύει τη θέληση του κόσμου της μισθωτής εργασίας να αντισταθεί στην κλιμακούμενη λεηλασίας κυβέρνησης-τρόικας και να ανοίξει προοδευτικούς δρόμους ελπίδας για τη χώρα.

Εξαιρετικά ογκώδεις υπήρξαν οι εργατικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα. Ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία σημείωσε η συγκέντρωση και η πορεία στην Αθήνα.

Ήταν τόση και τέτοια η κοσμοπλημμύρα στο εργατικό κάλεσμα της Αθήνας, ώστε οι προαποφασισμένες ξεχωριστές συγκεντρώσεις τελικά ενώθηκαν από τα πράγματα, κάνοντας πράξη  τη βούληση των εργαζομένων για την πιο πλατιά αγωνιστική και ταξική ενότητά τους, πέρα από στενά και χωριστικά παραταξιακά σχήματα. 

Εξέγερση στη Γαλλία: η μητέρα όλων των μαχών (και οι διαφορές με την Ελλάδα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η σημαντικότερη, κρίσιμη για όλη την Ευρώπη, κοινωνική σύγκρουση εδώ και πολλά χρόνια, διεξάγεται τώρα στη Γαλλία. ‘Όπως με όλα τα μεγάλα κοινωνικά φαινόμενα, δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί εκ των προτέρων η εξέλιξή τους, είναι όμως ήδη βέβαιο ότι οποιαδήποτε έκβασή της θα επηρεάσει βαθιά όλη την ευρωπαϊκή κατάσταση. Γι’ αυτό το λόγο, παρακολουθούν τώρα με κομμένη την ανάσα τις κινητοποιήσεις των Γάλλων εργαζομένων και νέων το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, η Κομισιόν και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις – υπάλληλοι κατ ουσία των διεθνών τραπεζών.

Η επιτυχία ή αποτυχία των μεταρρυθμίσεων του συνταξιοδοτικού από τον Σαρκοζί (που προβλέπουν μεταξύ άλλων την αύξηση του ορίου ηλικίας από τα 60 στα 62 χρόνια)έχει πολύ ευρύτερη του επίδικου αντικειμένου σημασία, γιατί θα αποτελέσει πρόκριμα για το πόσο εύκολα θα περάσει και τι εμπόδια θα συναντήσει το σχέδιο των κυρίαρχων ευρωπαϊκών δυνάμεων. Που επιδιώκουν να φορτώσουν στους Ευρωπαίους πολίτες το κόστος της οικονομικής κρίσης και της διατήρησης, σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα, κερδών και ελευθερίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, που είναι υπεύθυνο για τη σημερινή κρίση. Αυτό ακριβώς επιχειρούν οι διεθνείς τράπεζες, που κινούν στην πραγματικότητα τα νήματα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, απαιτώντας την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, τη διαιώνιση της λιτότητας του Βορρά και τη μετατροπή του Νότου σε Τρίτο Κόσμο. Με την Ελλάδα να πρωτοπορεί θλιβερά στην πορεία κοινωνικής και οικονομικής αποσύνθεσης και καταστροφής.

Το κλίμα στη Γαλλία είναι τώρα εκρηκτικό, με τις μαζικές κινητοποιήσεις να προσλαμβάνουν κατά περίπτωση σχεδόν εξεγερσιακό χαρακτήρα. Η όλη ατμόσφαιρα είναι στον αντίποδα όσων συμβαίνουν στην Ελλάδα. Εδώ επικρατεί, προς το παρόν τουλάχιστο, το “O σώζων εαυτόν σωθήτω», ο κυνισμός κοινωνικών κατηγοριών και ατόμων, που αφήνουν τους άλλους (δημοσίους υπαλλήλους, φορτηγατζήδες, συνταξιούχους, σιδηροδρομικούς) να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, μην αντιλαμβανόμενοι ότι θα την πατήσουν και οι ίδιοι στο τέλος, κατά τον κλασικό τρόπο του Μπρεχτ: δεν θα υπάρχει κανείς να τους βοηθήσει όταν έρθει η ώρα τους.

Στην Ελλάδα, η ηγεσία των μεγάλων συνδικάτων, όπως της ΓΣΕΕ, μπορούν ακόμα να δρουν ανενόχλητα εναντίον των εργαζομένων και των συμφερόντων τους. Οι νέοι σκέφτονται να φύγουν, όχι να παλέψουν, στην κοινωνία κυριαρχεί η συνεχιζόμενη και ενθαρρυνόμενη από την κυβέρνηση, με τη ρητορεία περί διαφθοράς και απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, μεταξύ πολλών άλλων, αποσύνθεση οποιουδήποτε εθνικού σχεδίου, η καταστροφή της συλλογικής αυτοπεποίθησης των Ελλήνων, προκειμένου να μικρύνουν οι απαιτήσεις τους σε απαιτήσεις ραγιάδων και να δικαιολογηθεί ως αναπόφευκτη η ασκούμενη πολιτική. Για να κρύψει τη γύμνια της, η κυβέρνηση μικραίνει τη χώρα στα πολύ μικρά μέτρα των δικών της ικανοτήτων. Ο ελληνικός λαός αιφνιδιάστηκε από την ταχύτητα της επίθεσης κατά των δικαιωμάτων του, η κοινωνία εμφανίστηκε απολύτως απροετοίμαστη για το είδος των επιχειρημάτων που της εκτοξεύθηκαν και ηττήθηκε στο μυαλό της, προτού καλά καταλάβει τι συμβαίνει και βγει στους δρόμους.

Οι αντίθετες ακριβώς τάσεις επικρατούν τώρα στη Γαλλία. Τις γαλλικές κινητοποιήσεις χαρακτηρίζουν προπάντων:

- η αλληλεγγύη των γενεών, των μαθητών και των συνταξιούχων, που κατεβαίνουν από κοινού στον δρόμο και δίνουν πάνδημο χαρακτήρα στο κίνημα (το 71% των Γάλλων συμφωνεί με τις κινητοποιήσεις)

- η μαζική και δυναμική συμμετοχή μαθητών και φοιτητών, με καταλήψεις εκατοντάδων λυκείων, που δείχνει μια γενιά και μια χώρα που πιστεύει και αγωνίζεται για το μέλλον της, μια γενιά νέων που δεν έχει παραιτηθεί από τα δικαιώματά της

- ένα κίνημα που αναγκάζει τις ηγεσίες των συνδικάτων, αν και θα ήθελαν να είναι πιο μετριοπαθή, να ακολουθούν, αντί να ποδηγετούν τη βάση τους. Οι κινητοποιήσεις έχουν ξεφύγει εν μέρει από τον έλεγχο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και συχνά οι αποφάσεις παίρνονται απευθείας από τη βάση με γενικές συνελεύσεις

- σε αντίθεση με το παρελθόν, ο ιδιωτικός τομέας είναι πολύ περισσότερο ενεργός στις κινητοποιήσεις, με μεγάλη συμμετοχή στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές και ενέργεια). Οι κινητοποιήσεις είναι συγκρίσιμες ή ανώτερες με τις μεγάλες απεργίες του 1995 και, σε ορισμένες περιπτώσεις υπερέβησαν τα επίπεδα του 1968.
- Για πρώτη φορά επίσης εδώ και πολλά χρόνια, οι Γάλλοι εργαζόμενοι διαπνέονται από αυτοπεποίθηση και από την προσδοκία της νίκης τους στην αναμέτρηση.

Κύρια δύναμη της αντιπολίτευσης, οι Γάλλοι σοσιαλιστές παραμένουν με την πλάτη στον τοίχο, υποχρεωμένοι από τα μια να διαβεβαιώνουν το τραπεζικό και πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης, ότι επιθυμούν και αυτοί κάποια μορφή μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού, υποχρεωμένοι όμως από την άλλη να ακολουθούν το κίνημα εναντίον της. Μόνο ο οιονεί αρχηγός της δεξιάς πτέρυγας και υποψήφιος για υποψήφιος Πρόεδρος Ντομινίκ Στρως-Καν είναι υπέρ των σχεδίων του Σαρκοζί.

Φυσικά, η Γαλλία είναι μια μεγάλη χώρα και κατά συνέπεια είναι και μεγαλύτερη η πεποίθηση του πληθυσμού ότι μπορεί να υπερασπίσει τις κατακτήσεις του, σε αντίθεση με την Ελλάδα. Στη χώρα μας εξάλλου δεν υπήρξε κανένα είδος κινήματος εθνικής ανόρθωσης τα τελευταία χρόνια της απίστευτης παρακμής. Αντίθετα, από το ευρωδημοψήφισμα του 2005 και έπειτα, η γαλλική κοινωνία έχει πραγματοποιήσει μια συντριπτική, θεωρητική και πρακτική κριτική του “ευρωφιλελευθερισμού” και της παγκοσμιοποίησης, με αποτέλεσμα να μην ενοχοποιείται και να μην παραλύει με το πρώτο επικοινωνιακό μπαράζ εναντίον των κινητοποιήσεων.

Ενδιαφέρουσα είναι και η στρατηγική του Σαρκοζί, η δημοτικότητα του οποίου έχει πέσει από το 67% όταν εξελέγη Πρόεδρος, στο 27% σήμερα. Ο αρχηγός της γαλλικής ριζοσπαστικής και αυταρχικής νεοδεξιάς εγκατέλειψε τις διάφορες δημαγωγικές φιοριτούρες του για να ταχθεί τελικά αποφασιστικά στο πλευρό της Μέρκελ και των τραπεζών. Προκαλεί ο ίδιος, συνειδητά, τη σύγκρουση, ελπίζοντας ίσως να τσακίσει μέσα από μια παρατεταμένη αναμέτρηση το γαλλικό κοινωνικό κίνημα.

Το τελευταίο διακρίνεται μεν για τη μεγάλη μαχητικότητά του, τον βαθύτατα δημοκρατικό χαρακτήρα του, την πολύ σοβαρή κριτική που ασκεί στο σύστημα. Παραμένει όμως ακόμα σε μεγάλο βαθμό αμυντικό και στερείται διεθνών συμμάχων. Ούτε οι Σοσιαλιστές, άμεσα υπεύθυνοι για το κατασκεύασμα του Μάαστριχτ και προσχωρήσαντες εδώ και καιρό στην παγκοσμιοποίηση και τις αρετές της διαρκούς απελευθέρωσης των αγορών, ούτε η ριζοσπαστική αριστερά, δεν διαθέτουν στοιχειώδες εναλλακτικό σχέδιο, ικανό να συσπειρώσει γύρω από την απαίτηση βασικών μεταρρυθμίσεων, όπως η επαναφορολόγηση και ο επανέλεγχος των ροών του χρηματιστικού κεφαλαίου, ένα πρόγραμμα ευρωπαϊκών επενδύσεων και προστασίας της Ευρώπης απέναντι στον εξωτερικό ανταγωνισμό, ενός κοινωνικού, φορολογικού και οικονομικού Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με την ριζική μεταρρύθμιση των σημερινών κανόνων λειτουργίας του ευρωπαϊκού νομίσματος. Παρά εξάλλου τη μεγάλη ομοιότητα των προβλημάτων των ευρωπαϊκών χωρών, παρά το γεγονός ότι το κεφάλαιο ασκεί άμεσα διεθνή πολιτική, παρά το ότι οι λύσεις μπορούν συχνά να δοθούν μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι κοινωνικές αντιδράσεις στη βαρβαρότητα και τον ολοκληρωτισμό που επιβάλει το χρηματιστικό κεφάλαιο, η Διεθνής των Τραπεζών, διακρίνονται για τον αποσπασματικό, εθνικό χαρακτήρα τους.

Η ζήτηση για μια προοδευτική, δημοκρατική διέξοδο από την κρίση είναι σήμερα πολύ έντονη. Παρόλο που ο τύπος αρέσκεται να τονίζει την άνοδο της άκρας δεξιάς, ιδίως σε ορισμένες περιφερειακές χώρες, στις δύο βασικότερες ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία και Γαλλία, είναι η δεξιά που τώρα καταποντίζεται στις δημοσκοπήσεις.

Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε τις εξελίξεις. ‘Iσως, μέσα από μια σειρά εξεγέρσεων, που δεν θα μείνουν περιορισμένες στη Γαλλία, να προκύψει σταδιακά το περίγραμμα μιας δημοκρατικής απάντησης στην οικονομική κρίση. Αλλιώς η Ευρώπη, στην πορεία της προς τριτοκοσμοποίηση, είτε θα γίνει μια απολύτως “γερμανική” και “ατλαντική” ολοκληρωτική δομή, είτε, το πιθανότερο, θα αποσυντεθεί και θα διασπασθεί μέσα σε ένα επικίνδυνο χάος.

Επίκαιρα, 21.10.21
Konstantakopoulos.blogspot.com

Εργατικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ευρώπη

Οι εργαζόμενοι στην Ευρώπη αντιστέκονται, αλλά αναζητείται κοινή στρατηγική.

Ρουμανία: Αγωνιστικότητα και επιμονή

Αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ξέσπασαν σε όλη τη χώρα την περασμένη εβδομάδα από εργαζόμενους σε νοσοκομεία, ταξιτζήδες και δημόσιους υπαλλήλους για τις περικοπές μισθών, επιδομάτων και τη μείωση θέσεων εργασίας.
Στη Βράιλα, νοσοκόμες, καθαρίστριες και άλλοι εργαζόμενοι διαδήλωσαν έξω από νοσοκομείο.
Οι διαδηλώσεις αντιμετωπίστηκαν με αστυνομική βία. Oι Ρουμάνοι εργαζόμενοι έχουν επιδείξει μεγάλη αγωνιστικότητα και επιμονή.
Οι μισθοί τους έχουν μειωθεί κατά 25% από τον περασμένο Ιούλιο και έχουν αυξηθεί οι φόροι επί των πωλήσεων για να ελεγχθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού και να ικανοποιηθούν οι όροι του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της Παγκόσμιας Τράπεζας για παροχή δανείου 20 εκατ. ευρώ. Η οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 7,1% το προηγούμενο έτος, βυθίζοντας τη χώρα στην ύφεση.
Στην επαρχία Βράντσεα, στα νοτιοανατολικά, 1.000 εργαζόμενοι στους δήμους και οι δήμαρχοι διαμαρτυρήθηκαν τις ίδιες ημέρες για περικοπή 10,4 εκατ. δολαρίων από τους τοπικούς προϋπολογισμούς. Με τις περικοπές οι μικρές κοινότητες και οι υπηρεσίες προς τους πολίτες θα καταρρεύσουν.
Ακόμη και οι αυτοαπασχολούμενοι ταξιτζήδες του Βουκουρεστίου κατέβηκαν στο δρόμο, ενάντια στην κυβερνητική απόφαση να πληρώσουν αναδρομικά ασφάλιστρα υγείας για τα πέντε τελευταία χρόνια.

(Associated Press 15/9)


Γαλλία: Νέα γενική απεργία στις 23 Σεπτέμβρη για το συνταξιοδοτικό

Ύστερα από τη γενική απεργία της 7/9, ο Σαρκοζί ανήγγειλε κάποιες «παραχωρήσεις», σχεδιασμένες εκ των προτέρων, για να διαμορφώσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση «ακούει και διαπραγματεύεται». Έτσι, διεύρυνε τις κατηγορίες εργαζομένων που θα αποτελούν «εξαιρέσεις» και θα συνταξιοδοτούνται στα 60 αντί στα 62 τους χρόνια. Αυτοί είναι οι εργαζόμενοι που αρχίζουν τον εργασιακό βίο πριν από τα 18 χρόνια, όπως και οι εργάτες που μπορούν να αποδείξουν 10% ανικανότητα λόγω βαριών εργασιών (πριν από τη «μεταρρύθμιση» ίσχυε το 20%).
Την Τετάρτη 15/9, το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε τελικά τις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό και τον επόμενο μήνα αναμένεται να ψηφίσει και η Γερουσία.
Στο μεταξύ, έξι από τις οχτώ συνομοσπονδίες (CGT, CFDT, CFE-CGC, CFTC, UNSA, FSU) αποφάσισαν ακόμη μια 24ωρη γενική απεργία για τις 23 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των Γάλλων πολιτών είναι ενάντια στην αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης στα 62 χρόνια, που ισχύει από το 1982. Στους νέους 18-24 ετών το ποσοστό εναντίωσης είναι 87%, στους υπαλλήλους 82%, στους χειρώνακτες εργάτες 79% (Le Monde 4/9/2010). Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν επίσης τον αυξανόμενο σκεπτικισμό για την αποτελεσματικότητα αυτών των αγώνων. Αν δηλαδή αυτές οι σποραδικές κινητοποιήσεις μπορούν να αναγκάσουν την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει την αντιδραστική νομοθεσία.


Αγγλία: Επαναλαμβανόμενες απεργίες στον υπόγειο

Στις 24 Αυγούστου αντιπρόσωποι των συνδικάτων μεταφορών TSSA και RMT συναντήθηκαν για να συζητήσουν την πρώτη στην ιστορία κοινή απεργία στον υπόγειο του Λονδίνου, ενάντια στη σχεδιαζόμενη κατάργηση 800 θέσεων εργασίας στο προσωπικό των σταθμών και στο κλείσιμο των γκισέ πώλησης εισιτηρίων.
Η πρόταση που υποβλήθηκε από το συνδικάτο μεταφορών RMT ήταν μια 24ωρη απεργία κάθε μήνα, επί 6 μήνες, εκτιμώντας ότι η μάχη θα είναι συνδικαλιστική αλλά και πολιτική.
Η πρώτη απεργία έγινε στις 6/9. Ακολουθεί άλλη στις 3/10 και μετά στις 2 και 28/11. Οι εργάτες κάλεσαν το Συνέδριο των Συνδικάτων (TUC) να χαράξει μια συνολική στρατηγική αντιμετώπισης της κυβερνητικής πολιτικής. Στο μεταξύ, το τεχνικό προσωπικό της Ex-Metronet αποφάσισε απεργιακές κινητοποιήσεις σε ημέρες που να συμπίπτουν με τις απεργίες των άλλων υπαλλήλων. Στις 2/10, 1 και 27/11 προγραμματίζουν απεργίες και 200 εργαζόμενοι στη συντήρηση της Alstom-Metro.

Astra-Zeneca
Σε επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας έχουν κατέβει, για πρώτη φορά στην ιστορία, και οι εργαζόμενοι στη φαρμακοβιομηχανία Astra-Zeneca, λόγω των μεγάλων περικοπών που αποφάσισε η διοίκησή της στις συνταξιοδοτικές εισφορές. Οι στάσεις έχουν προγραμματιστεί μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Συνέδριο των Συνδικάτων
Από τις 13 ως τις 16 Σεπτεμβρίου έγινε στο Μάντσεστερ το 142ο συνέδριο του TUC. Στο TUC ανήκουν 58 συνδικαλιστικές οργανώσεις με 6,5 εκατ. μέλη. Αναπόφευκτα, οι περικοπές των δημοσίων δαπανών αποτέλεσαν το βασικό θέμα συζήτησης, καθώς οι συνδικαλιστές αμφισβητούν την κυβερνητική επιμονή ότι χρειάζονται τέτοιες περικοπές για κάποια περίοδο ή ότι χρειάζονται καν, όπως υποστηρίζουν πιο ριζοσπαστικά συνδικάτα όπως το συνδικάτο Δημόσιων και Εμπορικών Υπηρεσιών (PCS).
Το συνέδριο βρέθηκε στην ανάγκη να συνθέσει τις διαφορετικές εισηγήσεις που κατέθεσαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις διαφόρων κλάδων. Τα ρεπορτάζ του Τύπου ανέφεραν ότι οι απόψεις κυμάνθηκαν ανάμεσα στην αποφασιστική δράση και στο φόβο ότι η κοινωνία βλέπει τα συνδικάτα σαν «δεινόσαυρους» (BBC), ενώ προσπάθησαν να ξορκίσουν το θέμα της γενικής απεργίας, επειδή ο «νόμος προβλέπει ψηφοφορίες για τη λήψη τέτοιας απόφασης που οφείλουν να γίνονται ξεχωριστά». Ωστόσο, παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις, υπήρξε σύμπτωση στο ότι πρέπει να αντικρουστεί η πολιτική των μεγάλων περικοπών δαπανών ως αναπόφευκτων και αναγκαίων για την οικονομική ανάκαμψη. Το πιο κρίσιμο θέμα ήταν ο συντονισμός των δράσεων και οι κοινές απεργίες, αλλά και η συγκρότηση ενός κινήματος «πολιτικής ανυπακοής».
Σύμφωνα με ανακοίνωση, το «Συνέδριο αποφάσισε (με μία ψήφο κατά) όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του να εργαστούν επειγόντως από κοινού για να οικοδομήσουν μια ευρεία συμμαχία αλληλεγγύης συνδικάτων και κοινοτήτων που βρίσκονται υπό απειλή και να οργανώσουν εθνική διαμαρτυρία».
Πίσω από τις εκκλήσεις για δράση, αναφέρει ο βρετανικός Τύπος, υπήρχε μια βαθιά ανησυχία ότι η σαρωτική οικονομική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης «απειλεί 750.000 εργαζόμενους με ανεργία, συμπιέζει την καταναλωτική ζήτηση και μας φέρνει στο χείλος μιας διπλής ύφεσης».
«Η μαχητικότητα θύμιζε τη δεκαετία του 1980 [...] στις 5-6 Οκτωβρίου που είναι το συνέδριο των Συντηρητικών και στις 19-20 Οκτωβρίου που είναι η συνολική κυβερνητική επανεξέταση των δαπανών θα απεργήσουν οι τεχνικοί, οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές του BBC».
Η διάσταση ανάμεσα στα συνδικάτα και στην κυβέρνηση συμβολίστηκε και από το γεγονός ότι στο συνέδριο δεν παραβρέθηκε εκπρόσωπος της κυβέρνησης, αφού ο πρωθυπουργός  Ντ. Κάμερον, που προσκλήθηκε να μιλήσει, αρνήθηκε γιατί θα βρισκόταν σε... άδεια πατρότητας, ενώ η πρόσκληση προς τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, το έτερο μέρος του κυβερνητικού συνασπισμού, ακυρώθηκε, γιατί οι συνδικαλιστές ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το χώρο για να συζητήσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Στο συνέδριο μίλησε η Χάριετ Χάρμαν, προσωρινή ηγέτις των Εργατικών. Η οποία δήλωσε στο BBC ότι το κόμμα της υποστηρίζει τις απεργίες, αλλά κανείς δεν θέλει να... γίνονται, συμπεριλαμβανομένου του δημόσιου τομέα. Επίσης μίλησαν όλοι οι υποψήφιοι/ες για την αρχηγία του Εργατικού Κόμματος.

(Πηγές: Guardian, The Epoch Times, BBC)

 

Πηγή: e-dromos