Η Βοσνία στις φλόγες: Μια εξέγερση στην περιφέρεια της Ευρώπης

Η Βοσνία στις φλόγες: Μια εξέγερση στην περιφέρεια της Ευρώπης

 

του Μάτε Κάποβιτς

Οι διαδηλώσεις ήταν σαφώς αυθόρμητες και είχαν κοινωνικές απαιτήσεις στις ρίζες τους. 

Πολλοί διαδηλωτές υποστήριξαν ότι απλά δεν έχουν τίποτα να φάνε, ότι είναι άνεργοι για πολύ καιρό, και εξέφρασαν βαθιά περιφρόνηση για την εγκληματική πολιτική και οικονομική ελίτ. 

Παρά το γεγονός ότι η εξέγερση συνέβη κυρίως σε τμήματα της Βοσνίας που κατοικούνται από μουσουλμάνους βόσνιους, η εξέγερση ήταν σαφώς κοινωνική και όχι εθνικιστική. 

Η κατάσταση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη παραμένει εξαιρετικά τεταμένη. Υπάρχουν πολλοί εθνικιστικοί ισχυρισμοί, θεωρίες συνωμοσίας, ψεύτικες διακηρύξεις, ψευδείς δηλώσεις, κατασκευασμένες αναφορές και αφηγήσεις. 

Οι ελίτ και οι καθεστωτικοί διανοούμενοι προσπαθούν όσο πιο σκληρά μπορούν να διατηρήσουν το status quo. 

Ωστόσο, με τα ριζοσπαστικά αιτήματά της και τις λαϊκές συνελεύσεις, η εξέγερση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη δείχνει ότι ο παγκόσμιος κύκλος αγώνων, των οποίων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος, δεν έχει τελειώσει.

Πικετέρος: η επανάσταση χωρίς πρόσωπο ή χρόνο

Πικετέρος: η επανάσταση χωρίς πρόσωπο ή χρόνο

Εμπνευσμένοι από τους Ζαπατίστας, οι πικετέρος της Αργεντινής έχουν αναπτύξει το δικό τους σχέδιο αυτονομίας μέσω συνεργατικών και δικτύων αλληλοβοήθειας.

του Tomás Astelarra αργεντινού δημοσιογράφου, συγγραφέα, μουσικού, οικονομολόγου.

Όταν το 1997 στο Βορά και το Νότο της Αργεντινής γεννήθηκαν οι πρώτες κινήσεις πικετέρο (piquetero), και κάποιοι από την παγκοσμιοποιημένη και διανοητικοποιημένη μητρόπολη ξυπνήσαμε με την είδηση ότι μια νέα επαναστατική μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας και λαϊκής έκφρασης αναδύεται, εκείνα τα κεφάλια των πικετέρος με τις κουκούλες έφεραν αναπόφευκτα στο μυαλό μας τους Ζαπατίστας.

Είχαμε διαβάσει τα κείμενα του υποδιοικητή Μάρκος, τις συνεντεύξεις του με τον Μονταλμπάν, το βιβλίο του Ζιμπέκι, κάποιοι σύντροφοι είχαν ήδη ταξιδέψει εκεί. Όμως, ενώ όλα φαίνονταν από το διαδίκτυο πολύ μακρινά, κάποια φήμη είχε κάνει την καρδιά μας να χτυπά πιο γρήγορα. Υπήρχε ένας άλλος τρόπος να κάνουμε πράγματα, μια άλλη λογική, και μια εικόνα εξαπλωνόταν σε όλη την ήπειρο, αντικαθιστώντας ενστικτωδώς σε πολλά δωμάτια και πολιτιστικά κέντρα τη διάσημη φωτογραφία του Τσε.

Πολυτεχνείο 1973. Η απαρχή του αυτόνομου κινήματος

του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Ένα σημαντικό ζήτημα που πρέπει να διευκρινισθεί για την κατάληψη και την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 είναι ο πολιτικός χαρακτήρας και η πολιτική τους σημασία. Χωρίς την διερεύνηση και την κατανόηση αυτών των βασικών ζητημάτων παραμένουμε στον χώρο των γεγονότων, των προσωπικών διαθέσεων ή συναισθημάτων, στον επετειακό και «εορταστικό» χαρακτήρα, που έχουν επιβληθεί, ήδη αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, από κόμματα, κρατικές υπηρεσίας και ΜΜΕ. 

Η δευκρίνιση αυτή θα αποκαταστήσει τη μοναδικότητα και την πρωτοτυπία της εξέγερσης, η οποία υπερβαίνει ακριβώς τα κόμματα, τις κρατικές υπηρεσίες, τα ΜΜΕ και αντιπαρατίθεται σε αυτά.

Ο πολιτικός χαρακτήρας

Αυτό που χαρακτηρίζει τις τρείς ημέρες της εξέγερσης είναι η άμεση συμμετοχή των ανθρώπων στη διεκδίκηση της ελευθερίας. Διεκδίκηση που διακατέχεται από πάθος, οργή, αυταπάρνηση και δράση. Ταυτοχρόνως όμως από συνειδητοποίση ότι σε αυτόν τον αγώνα χρειάζεται η συμμετοχή των ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού. Αυτήν την σημασία έχει άλλωστε και η κατάληψη: να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης για αυτούς που δεν επιθυμούν τη δικτατορία και θέλουν την ανατροπή της. 

Οι «διαθέσιμοι» ή οι ναυαγοί της «Μέδουσας»

του Γιώργου Μαργαρίτη, 

Καθηγητή Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας ΑΠΘ

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. 
 

Τεοντόρ Ζερικό, «Μέδουσα»
Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. 

Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

Ο Αλπέρ Καμύ, το θέατρο εργασίας και οι Αστούριες

του Θανάση Μπαντέ

Οι Αστούριες είναι επαρχία της Ισπανίας, στα βορειοδυτικά της Ιβηρικής. Το θεατρικό έργο «Η εξέγερση στις Αστούριες» στηρίζεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί από τις 5 ως τις 19 Οκτωβρίου του 1934. Η Ισπανία σπαράσσεται από διαρκείς συγκρούσεις και κυβερνητικές ανατροπές βιώνοντας τα προεόρτια του εμφυλίου. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα οι ανθρακωρύχοι προλετάριοι των Αστουριών εξεγείρονται και συντρίβονται από τον τακτικό στρατό. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι οι επαναστάτες είχαν 1375 νεκρούς ενώ άλλες πηγές αναφέρουν 3000 νεκρούς και 7000 τραυματίες. Οι φυλακισμένοι φτάνουν τις 40000. Ο τακτικός στρατός των Μαροκινών και των Λεγεωνάριων δεν τήρησε κανένα όρο της συνθηκολόγησης προχωρώντας σε ομαδικές εκτελέσεις βιασμούς και λεηλασίες.

Η Γκερνίκα (Guernica στα ισπανικά ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), είναι το διασημότερο ίσως έργο του Πάμπλο Πικάσο.

Το 1936, στο Αλγέρι, ο Αλμπέρ Καμύ, στα είκοσι τρία του, μαζί με άλλους νεαρούς οραματιστές (φοιτητές, καλλιτέχνες, ζωγράφους, εργάτες, αγωνιστές διαφόρων πολιτικών κινημάτων) σαφώς μαρξιστικών αντιλήψεων, επιχειρούν μια καθαρά πειραματική θεατρική σκηνή λαϊκής βάσης που εστιάζει περισσότερο στη συλλογική έκφραση, όπως ορίζεται από τις ρεαλιστικές ανάγκες του κοινού, στα πλαίσια συμμετοχικών διαδικασιών. Ονομάστηκε θέατρο της εργασίας και είναι ουσιαστικά η πρώτη παρουσία του Καμύ στο θέατρο. Φιλοσοφία του θεάτρου της εργασίας είναι η τομή της βαθύτερης σχέσης ανάμεσα στο κοινό και τη σκηνή. 

Κρίσιμοι μήνες στην ΕΕ

του Γιώργου Δελαστίκ

Aπό μια κλωστή κρέμεται πλέον η τύχη του ευρώ, μετά το ανατρεπτικό αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο. Οι ψηφοφόροι της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης, μετά από εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας, ψήφισαν σε ποσοστό 55% κόμματα είτε δεξιά (Μπερλουσκόνι) είτε κεντροαριστερά (Γκρίλο) που έβαλαν επί τάπητος το ζήτημα της εγκατάλειψης του ευρώ από την Ιταλία. 

Ελάχιστη σημασία έχει κατά πόσο είναι ειλικρινείς στο θέμα αυτό οι ηγέτες τους. 

Το ζήτημα είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ιταλικού λαού τάχθηκε δια της ψήφου κατά του ευρώ. Οι ψηφοφόροι μιας μεγάλης βιομηχανικής χώρας όπως η Ιταλία, για την οποία δεν μπορούν να ειπωθούν οι συνήθεις παρ΄ ημίν ανοησίες (δεν παράγει τίποτα, ζει με δανεικά, είναι καθυστερημένη κ.λπ.), αποδοκίμασαν ρητά την πολιτική υπεράσπισης του ευρώ.

Ένα βήμα πριν από το τέλος έχουμε φτάσει τώρα πια. Ξεκινήσαμε με την ασήμαντη, περιφερειακή, περιθωριακή Ελλάδα. Συνεχίσαμε με τις επίσης ασήμαντες, περιθωριακές χώρες της Ευρωζώνης Ιρλανδία και Πορτογαλία, οι οποίες υπήχθησαν και αυτές σε καθεστώς μνημονίου. Σε διαδικασία υπογραφής μνημονίου και η μηδαμινή για τους Ευρωπαίους Κύπρος.

30% Ανεργία – Εξέγερση τώρα!

«Αισίως», όπως μας ανακοίνωσε η Eurostat στις αρχές Φλεβάρη, «είμαστε πια πρωταθλητές» στην ανεργία. Η Ελλάδα, με 26,8% (στατιστικά Δεκεμβρίου) αφήνει πίσω της, δεύτερη και καταϊδρωμένη την Ισπανία, παίρνοντας την πρωτιά ανάμεσα στα 27 κράτη-μέλη της Ε.Ε. 

Φυσικά, δίπλα στο σχεδόν 1.500.000 ανέργων που μας ανακοινώνουν επίσημα, δεν προσμετράνε όσους ημιαπασχολούνται με 2-3 «χαρτζιλίκια» τη βδομάδα, όσους «ωφελούνται» από τα προγράμματα της ελαστικής εργασίας-δουλείας όπως τα «κοινωφελή» 5μηνα, ή όσους, όντες απογοητευμένοι, δε βρίσκουν κανένα λόγο πλέον να είναι εγγεγραμμένοι σε έναν ΟΑΕΔ που δεν τους προσφέρει τίποτα. Για να μη μιλήσουμε δε, για τους εργάτες που παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι, βιώνοντας την ίδια εξαθλίωση με έναν άνεργο, για τους εργάτες που περιμένουν αποφάσεις δικαστηρίων, εγκλωβισμένοι σε πτωχευτικές διαδικασίες κι εγκαταλελειμμένα εργοστάσια…
 
Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε, πως σήμερα η εργατική τάξη -εργαζόμενη κι άνεργη- αλλά κι όλα τα λαϊκά στρώματα συνολικά, μικροαστοί, αγρότες, φοιτητές, βιώνουν συνθήκες μιας πρωτοφανούς κοινωνικής καταστροφής.

Στάση πληρωμών αυτοί, εξέγερση εμείς !

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ ΑΥΤΟΙ, ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΜΕΙΣ !

Κάτω από τα όρια της μισθολογικής εξαθλίωσης οι νοσοκομειακοί γιατροί, και η πολιτεία καθυστερεί προκλητικά την καταβολή των δεδουλευμένων εφημεριών.

1)      Οι δεδουλευμένες τακτικές εφημερίες του Νοεμβρίου 2012 δεν έχουν πληρωθεί σε πολλά νοσοκομεία. Σύμφωνα με το νέο άθλιο μνημονικό νομικό καθεστώς, για να πληρωθούν οφειλόμενα του προηγούμενου οικονομικού έτους μέσα στο επόμενο χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση. Αυτήν το υπουργείο υγείας την έχει υποσχεθεί από τα … Φώτα, αλλά δεν την έχει κάνει ακόμα.

2)      Οι εγκρίσεις για την καταβολή των εφημεριών του νέου οικονομικού έτους (Δεκεμβρίου 2012 και Ιανουαρίου 2013) καθυστερούν χωρίς προφανή λόγο. 

Ούτως ή άλλως στα περισσότερα νοσοκομεία τα λεφτά δεν φτάνουν λόγω νέας δραματικής περικοπής στα προβλεπόμενα ποσά και κάποιοι πάλι θα μείνουν απλήρωτοι αν δεν δοθούν τα έξτρα κονδύλια που έχουν ζητηθεί.

3)      Για τις πρόσθετες εφημερίες του 2012 (τις άνω των 7 για τους ειδικευόμενους κ.ο.κ.) ούτε φωνή ούτε ακρόαση, αν και αυτές πληρώνονται με άλλες διαδικασίες από τα νοσοκομεία και τις ΥΠΕ.

Οι ''ανοιχτές φλέβες'' του Δεκέμβρη...

του Κώστα Χαριτάκη

Όσο κι αν προσπαθούν να ακυρώσουν τη μνήμη του Δεκέμβρη 2008, το φάντασμα της εξέγερσης είναι διαρκώς παρών και στοιχειώνει τους χειρότερους εφιάλτες της καθεστηκυίας τάξης. Ο τρόμος που σπέρνει, ωστόσο, δεν προέρχεται τόσο από την απειλή μιας επανάληψης όσο από την αδυναμία ταξινόμησής του και αρχειοθέτησής του μέσα στα κυρίαρχα πολιτικά λεξικά. Και κυρίως από τη μη προβλεψιμότητά του, το αναπάντεχο του ξεσπάσματος, την πρωτοτυπία και πολυμορφία των δρόμων σύγκρουσης και έκφρασης που διάνοιξε. Έτσι που ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι πια ότι αν ξανασυμβεί θα συμβεί διαφορετικά...

Γιατί, όπως κάθε γνήσια εξέγερση, πριν απ' όλα ανέτρεψε τα δεδομένα ρεπερτόρια της διαμαρτυρίας και τα προβλέψιμα σχέδια της αντίστασης. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Δεκέμβρη ήταν αυτό που δεν μπορούσαν να χωνέψουν με τίποτα όλες οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, η έλλειψη αιτημάτων και συγκεκριμένων διεκδικήσεων. Αυτή η «τυφλότητα», όπως έσπευσαν πολλοί να τη χαρακτηρίσουν, σε συνδυασμό με μια «ανεξέλεγκτη βία», όπως επίσης έσπευσαν πολλοί να καταγγείλουν, ήταν μια πρωτόγνωρη «παρέκκλιση» από κάθε «ορθοδοξία». 

Μια διάρρηξη του πολιτικού πεδίου από κάποια ασύμμετρη προς αυτό δύναμη που δεν αναγνωρίζει κανένα κανόνα, κανένα από τα διαθέσιμα στην πολιτική αγορά σχέδια, και κυρίως καμία αρχή για να διεκδικήσει από αυτήν.

Επρόκειτο για μια πραγματική στιγμή αυτοθέσμισης και αυτοοργάνωσης πέρα από το καθιερωμένο τόξο του πολιτικού. Εξ ου και το δεύτερο σκάνδαλο, η άρνηση της αντιπροσώπευσης, αυτή η «βλασφημία» προς τον κοινοβουλευτικό καθωσπρεπισμό, την κομματική και κρατική μορφή της πολιτικής, που τόσο πολύ ενόχλησε ιδιαίτερα την αριστερά ώστε να την χαρακτηρίσει «αντιπολιτική».

Η αφλογιστία μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων...

Εδώ και δυο χρόνια τα έχουμε δοκιμάσει σχεδόν όλα: απεργίες, καταλήψεις, συγκρούσεις, πλατείες... ακόμη και τις εκλογές. Ζήσαμε στιγμές αγωνιστικής κορύφωσης και ευφορίας, στιγμές ανεπανάληπτες, αλληλεγγύης και συνδημιουργίας, ζήσαμε και στιγμές ταπεινωτικής ήττας, αμηχανίας και αδυναμίας.

Ήμασταν έτοιμοι να πιαστούμε, σαν τους ναυαγισμένους, από την πρώτη αυταπάτη που θα βρισκόταν δίπλα μας, όπως οι εκλογές, αλλά και να πιστέψουμε πως έτσι με μια «καλή ζαριά», με μια κινητοποίηση εκατομμυρίων για μια μέρα ή με μια «γερή» σύγκρουση, τα πάντα θα μπορούσαν να αλλάξουν.

Συζητήσαμε πολύ, όπως δεν το έχουμε κάνει ποτέ στο παρελθόν, σε πλατείες και σε συνελεύσεις χωρίς προαπαιτούμενα, και σκιαγραφήσαμε αρκετές φορές την αλλαγή που ονειρευόμαστε, έξω από κομματικές και ιδεολογικές προδιαγραφές, αλλά δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε τους δικούς μας ανεξάρτητους φορείς αυτής της αλλαγής. Σα να ζητάγαμε πάλι από άλλους να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα» για εμάς...

Κι ενώ οι πλατείες έθεσαν το θέμα της άμεσης δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, άρκεσε και πάλι μια εκλογική αναμέτρηση για να τα παγώσει όλα, να στείλει πολλούς στους γνώριμους συνηθισμένους ρόλους του κομματικού ψηφοσυλλέκτη ή του κομματικού ψηφοκαταναλωτή...

Τα Ναυπηγεία, ο ερχομός της Μέρκελ και η αβάσταχτη ανοησία της νομιμοφροσύνης

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αγαλλίασε η καρδιά τόσων και τόσων ταπεινωμένων εργατών στην παραπαίουσα βιομηχανική ζώνη της Ελευσίνας-Ασπροπύργου και όχι μόνο.

Αυτών που δεν ξέρουν τι να πουν στο σπίτι για το φαγητό που λείπει. Για τη λειψή ζωή. Για την καταρρακωμένη αξιοπρέπεια. Για το καθημερινό τσαλάκωμα στη δουλειά.

Πώς να διασκεδάσεις και να χωνέψεις το φόβο της απόλυσης; Πώς να αντιμετωπίσεις το βλέμμα των παιδιών; Μα πως και να αντέξεις ακόμη και αυτή τη συμπαράσταση των δικών σου ανθρώπων, όταν σου φαίνεται σαν ανήμπορη (συν)λύπηση…

Αυτή η θαρραλέα, περήφανη εφόρμηση των απλήρωτων εργατών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στον ιδιότυπο εργοδότη τους (λόγω πολεμικών παραγγελιών) που ακούει στο όνομα Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ήταν το πιο όμορφο φώς στο βαθύ μαύρο σκοτάδι του κοινωνικού κανιβαλισμού, της τρομοκρατίας.

Αλλά και ένα περιγέλασμα της ανημποριάς, του "δε γίνεται τίποτα", της αναμονής και της ανάθεσης.

Η εξέγερση της μαλακίας

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Νομίζω πως ο Camus έλεγε πως η εξέγερση σαν αρχή συνίσταται στην άρνηση της ταπείνωσης, δίχως όμως να την γυρεύεις για άλλους. Και κάπως έτσι, αν μια θολή νύχτα στο Χαλάνδρι, ακουστεί μια κραυγή βοήθειας στη μέση του δρόμου, θα πεταχτείς-δεν μπορεί- ακόμη και με τα σώβρακα καταμεσής του σκοταδιού.
 
Μοιάζει να μην έχει σχέση η εξέγερση με μια απεγνωσμένη έκκληση για βοήθεια. Μα, μήπως η εξέγερση είναι κάτι περισσότερο από μια -στιγμιαία ίσως- οραματική αντίσταση στο ταπείνωμα της ανθρώπινης ύπαρξης; Και τι πιο σκληρή ταπείνωση από ένα ανθρώπινο καχεκτικό κορμί ριγμένο στη μέση της ασφάλτου; Τι περισσότερο γυρεύουμε άραγε -σαν κοινωνία- μπας και καταφέρουμε να σύρουμε τα καλοζωισμένα τομάρια μας ως στην επόμενη εργάσιμη; Πόσο περισσότερο ζωντανή ταπείνωση; Πόσο live χρειαζόμαστε πια για να χορτάσει το αδηφάγο μάτι μας βία και εξευτελισμό;

Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι ως μικρές αυτόνομες κοινότητες μέσα στον αστικό ιστό

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Η στέγαση, η διατροφή και η περίθαλψη αποτελούν ήδη τις μεγάλες πληγές του πλήθους που τίθεται ολοταχώς εκτός επίσημης κοινωνίας. Το κράτος, ως εγγυητής της κοινωνικής αναπαραγωγής, έχει αποχωρήσει απ' το συλλογικό το οποίο ιεραρχούσε και κανονικοποιούσε, και έχει μεταθέσει τις ευθύνες στον καθένα ατομικά και σ' όλους μαζί ταυτόχρονα. Έχεις-μπορείς, δεν έχεις-δεν μπορείς, κι αυτό χωρίς καμία πίστωση. Το συλλογικό έχει μεταφερθεί στην ευθύνη των από τα κάτω, γι' αυτό η κρίση πέρα από τα αντικαταθλιπτικά και την απελπισία έχει και την όψη της εξέγερσης.

Ο χαρακτήρας της εξέγερσης, με βαρόμετρο την κοινωνική απελευθέρωση, προαπεικονίζεται ήδη με θετικό και αρνητικό πρόσημο. Οι εικόνες από το μέλλον αποτυπώνονται στην πραγματική ζωή στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πειραϊκή Πατραϊκή, με αρνητικό πρόσημο. Είναι οι κινήσεις που αναλαμβάνουν να υποκαταστήσουν το κράτος στον τομέα της τάξης και της ασφάλειας και επεκτείνονται στον τομέα της οικονομίας, με χαρακτηριστικά συμμορίας. 

Όσο η κρίση θα βαθαίνει και τα αδιέξοδα θα μεγεθύνονται, άλλο τόσο υπάρχει ο κίνδυνος πύκνωσης, διεύρυνσης και σύνδεσης αυτών των κινήσεων προς την εμφυλιοπολεμική βαρβαρότητα.

Ο μακρινός ανατρεπτικός προφήτης

Τριακόσια χρόνια από τη γέννησή του, ο Ζαν Ζακ Ρουσώ αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς, αλλά και στόχο πολεμικής
 

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, κι ωστόσο είναι παντού δεσμώτης.

Ο πρώτος που έχοντας περιφράξει ένα κομμάτι γης σκέφτηκε να πει «αυτό είναι δικό μου» και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς ώστε να τον πιστέψουν υπήρξε ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών. 

Από πόσα εγκλήματα, πολέμους, φόνους, από πόσες αθλιότητες και αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος εκείνος που, ξεριζώνοντας τους πασσάλους ή σκεπάζοντας το χαντάκι θα φώναζε στους συνανθρώπους του: «Μην ακούτε αυτόν τον αγύρτη. Χαθήκατε, αν ξεχάσατε πως οι καρποί ανήκουν σε όλους και η γη δεν ανήκει σε κανέναν»!

Οι πλούσιοι από τη δική τους πλευρά, ευθύς μόλις γνώρισαν την ευχαρίστηση της κυριαρχίας, περιφρόνησαν αμέσως όλους τους άλλους και χρησιμοποιώντας τους παλιούς δούλους για να υποτάξουν νέους, δεν σκέφτηκαν παρά να κατακτήσουν και να υποδουλώσουν τους γείτονές τους, ίδιοι με τους πεινασμένους λύκους, που έχοντας δοκιμάσει ανθρώπινη σάρκα, αποφεύγουν κάθε άλλη τροφή και δεν θέλουν παρά να καταβροχθίζουν ανθρώπους.

Ο σφετεριστής της εξουσίας είναι αφέντης μόνο για όσο διάστημα είναι ισχυρότερος και μόλις γίνει δυνατό να εκδιωχθεί δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί για τη βία. Η εξέγερση είναι το ίδιο νόμιμη... Η βία και μόνο τον στήριζε, η βία και μόνο τον ανατρέπει.

Διάλογος των Χαρντ και Χόλογουεη: Δημιουργώντας κοινό πλούτο και διαρρηγνύοντας τον καπιταλισμό - Μια διασταυρούμενη ανάγνωση

(Μέρος Ι)

Στο πρώτο μέρος της αλληλογραφίας τους, ο John Holloway και ο Michael Hardt συζητούν κάποια κοινά θέματα που έχουν προκύψει από τα πιο πρόσφατα βιβλία τους, τα οποία άπτονται της οργάνωσης, της δημοκρατίας και των θεσμών.

Ιούλιος 2010

Αγαπητέ John,

Κάτι που μου αρέσει στο «Crack Capitalism»ⁱ, το οποίο είναι κοινό και στο «Change the World Without Taking Power»ⁱⁱ, είναι ότι η επιχειρηματολογία του ιχνηλατεί τη γενεαλογία της εξέγερσης. Με άλλα λόγια, ξεκινάς με την αγανάκτηση, την οργή, το θυμό που οι άνθρωποι αισθάνονται, αλλά δεν σταματάς εκεί. Η επιχειρηματολογία σου οδηγεί την εξέγερση τόσο προς τη δημιουργική πρακτική όσο και προς τη θεωρητική έρευνα.

Από τη μία πλευρά, αν και η άρνηση είναι ουσιώδης, ίσως ακόμη και πρωταρχική στην επιχειρηματολογία σου, ιδιαίτερα η ρήξη ή η έξοδος από τις καπιταλιστικές κοινωνικές μορφές, κάθε καταστροφική δύναμη πρέπει να συνοδεύεται από μια δημιουργική, κάθε προσπάθεια να γκρεμίσουμε τον κόσμο γύρω μας πρέπει να αποσκοπεί, επίσης, στη δημιουργία ενός νέου. Επιπλέον, αυτές οι δύο διαδικασίες, η καταστροφική και η εποικοδομητική, δεν μπορούν να διαχωριστούν, αλλά είναι εντελώς ενσωματωμένες ή συνυφασμένες μεταξύ τους. Αυτός είναι ο λόγος, όπως λες, που δεν έχει νόημα να αναβάλουμε τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας μέχρι την πλήρη κατάρρευση ή κατεδάφιση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αντίθετα πρέπει να αγωνιστούμε τώρα να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία μέσα στο κέλυφος της παλαιάς ή, μάλλον, στις ρωγμές της, στα διάκενά της.

Aκόμη μια..."δολοφονία"

Αντίο σύντροφε Σάββα

Ένας ακριβός μας σύντροφος, συνάδελφος και φίλος, ο Σάββας Μετοικίδης, έθεσε τέλος στη ζωή του, σήμερα, Σάββατο 21 Απριλίου. Ο αγαπημένος μας Σάββας, από νέο παιδί πάντα ήταν μπροστά στους αγώνες και στις απεργίες, πάντα φιλότιμος, ευαίσθητος και αλτρουιστής, πάντα κοντά στους συντρόφους του, δίπλα στους συναδέλφους του, κοντά σε κάθε παιδί του σχολείου του.

Είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε και να συμπορευτούμε μαζί του τα τελευταία εννιά χρόνια. Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, πρωταγωνιστής στην απεργία του 2006, μάχιμος δάσκαλος και άνθρωπος. Δεν του άρεσαν τα μεγάλα λόγια του Σάββα, ήταν άνθρωπος της πράξης. Μέσα από τα κείμενά του στον Αντίλογο, μέσα από το γέλιο που μας χάρισε με τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του Συλλόγου, τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που με δική του – και άλλων συναδέλφων - προσωπική εργασία και αφοσίωση πρόσφερε για πέντε χρόνια σε μετανάστες, την καθημερινή παρουσία του στους αγώνες και το κίνημα.

Οι σύντροφοι και συντρόφισσες του Σάββα από την Εκπαιδευτική Παρέμβαση αποχαιρετάμε τον ακριβό μας σύντροφο και υποσχόμαστε να βαδίσουμε στους ίδιους δρόμους που περπατούσαμε μαζί του τόσα χρόνια, στις διαδηλώσεις και τους αγώνες για ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο αύριο.
Πιο μόνοι. Πιο αποφασισμένοι…

Εκπαιδευτική Παρέμβαση Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Μήνυμα από το Νοσοκομείο Κιλκίς: Ανυπακοή και εξέγερση για να σταματήσουμε την καταστροφή

της Λέτας Ζωτάκη*

Το "κίνημα" της κατάληψης του Κιλκίς έδωσε ένα πρώτο ηχηρό μήνυμα, ότι όταν οι πολίτες από υπήκοοι γίνονται συνειδητοποιημένοι και ενεργοί, μπορούν να πετύχουν πολλά. 

Εκτός από το γεγονός ότι το σύστημα τρέμει τις κινητοποιήσεις που έχουν διάρκεια και κινηματικό χαρακτήρα, βοήθησε και εμάς τους ίδιους να αναμετρηθούμε με τους δικούς μας δισταγμούς και φοβίες, να γίνουμε ανυπάκουοι και τολμηροί και να κατανικήσουμε τους ενδοιασμούς μας, να πάμε κόντρα στην πεπατημένη, και να αμφισβητήσουμε τις παράνομες και αντικοινωνικές αποφάσεις της άρχουσας τάξης, δημιουργώντας εστίες εξέγερσης, ως συλλογικότητες με όραμα και προοπτική ανατροπής του καπιταλισμού.

Η ιδέα του Σπύρου Ραυτόπουλου που την υλοποιήσαμε εμείς στο Κιλκίς, είχε τα χαρακτηριστικά πραγματικά μιας πρωτότυπης ειρηνικής εξέγερσης και γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο το ότι βρήκε τόσο μεγάλη απήχηση σε όλο τον πλανήτη. Εκτός όμως από το γεγονός ότι μας αφύπνισε και μας έκανε δυναμικότερους στο να διεκδικούμε τη ζωή μας και το μέλλον μας πίσω, είχε και μερικά στοιχεία που φρενάρουν αρκετά την αισιοδοξία που γέμισε τις καρδιές όλου του ανήσυχου κόσμου.

Η Ελλάδα εξεγερμένη

 

Τη στιγμή που χιλιάδες διαδηλωτές είναι στους δρόμους σε πολλές πόλεις της χώρας, τη στιγμή που ο πόλεμος χημικών μαίνεται έξω από το κτήριο της ΝΤΡΟΠΗΣ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ τη ΒΟΥΛΗ, μέσα οι εθνοπατέρες μας αναμετρώνται με τις κουρελιασμένες τους συνειδήσεις, αναζητώντας αγωνιωδώς δικαιολογίες για να περάσουν το εκτρωματικό συμβόλαιο παράδοσης της Ελλάδας και της τύχης της κοινωνίας στους τραπεζίτες και τους λοιπούς δανειστές της. 

Στο κέντρο της Αθήνας καταστήματα και τράπεζες καίγονται, ο κόσμος που διαδηλώνει ειρηνικά προσπαθεί να προφυλαχτεί από τη βάρβαρη επίθεση των μονάδων καταστολής που χτυπάνε με γκλομπ και με χημικά πολίτες αδιακρίτως. Τραυματίες ζητάνε ιατρική βοήθεια στη Νομική, ενώ υπάρχουν κι άλλοι χτυπημένοι. Ο κόσμος είναι έξω κατά χιλιάδες και είναι παντού, στο Σύνταγμα, μπροστά στη Βουλή, στην Αμαλίας μέχρι τη Συγγρού, στην Ακαδημίας, στην Ομόνοια, σε δεκάδες δρόμους των πόλεων της χώρας. Έξω βρίσκονται νέοι, γέροι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, παραπληγικοί.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που τα ΜΜΕ συνεχίζουν κανονικά το πρόγραμμά τους ή μεταδίδουν πλάνα με πλατείες και δρόμους υπό εκκένωση!

Η πανικόβλητη εξουσία εξετάζει αυτή τη στιγμή όλα τα ενδεχόμενα και απειλεί ότι θα περάσει τα μέτρα έστω κι αν καεί όλη η Αθήνα. Αυτό σημαίνει άγρια καταστολή. Το θηρίο όταν πανικοβάλλεται γίνεται πράγματι πολύ επικίνδυνο, αλλά έχει τεράστια πολιτική και ιστορική σημασία ότι πλέον βρίσκεται σε απίστευτο πανικό. Ας είμαστε έτοιμοι για όλα, αλλά ας κατέβουμε στους δρόμους. Πρέπει να καταληφθεί ειρηνικά όλη η χώρα, από σήμερα, από τώρα! ΟΛΟΙ ΕΞΩ!

Εξέγερση, δηλαδή επιβίωση, δημοκρατία, ελπίδα

του Παναγιώτη  Μαυροειδή
 

Ήταν η βδομάδα που όλα τέθηκαν καθαρά. Στο στόχαστρο είναι ακριβώς η εργαζόμενη πλειοψηφία. Η χρεωκοπία αφορά ακριβώς αυτούς.
Μιλάμε για τον ορισμό της ταξικότητας της επίθεσης. Όσο φτωχότερος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πρέπει να χτυπηθεί. Τη μεγαλύτερη μείωση αποδοχών θα την έχουν αυτοί που παίρνουν απλά τον βασικό μισθό. Αυτοί που έχουν ανάγκη την Εργατική Εστία ακόμη και για ένα εισιτήριο στο θέατρο ή για μια βόλτα στα λουτρά της Αιδηψού. Όσοι έχουν ανάγκη ένα χαμηλότοκο δάνειο από τον ΟΕΚ. Αυτοί οι δύο οργανισμοί καταργούνται…
Αλλά και η εκδικητικότητα ενός γερασμένου συστήματος σε όλο της το μεγαλείο. Όσο πιο νέος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πρέπει να τιμωρηθεί. 22% η γενική μείωση στον βασικό μισθό, αλλά 32% στους νεοπροσλαμβανόμενους…
Ό,τι πρέπει να μας στοιχειώνει…

Πιο δύσκολα στην αρχή, πιο μακριά στον προορισμό

Και στην Αργεντινή η επιμονή στο ΔΝΤ, η αυστηρή προσαρμογή στη λιτότητα και η θηλιά του χρέους θεωρούνταν μονόδρομος και κάθε άλλη προοπτική συνώνυμη του θανάτου, της απομόνωσης και της εξαθλίωσης. Κι εκεί, ο συσχετισμός δυνάμεων φάνταζε αμείλικτος. Και όμως ήρθε η ορμή της εξέγερσης να επιβάλει το δικό της νόμο, τη δική της λογική για την ιστορία.

του Θάνου Ανδρίτσου

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, βγήκε στις αίθουσες των κινηματογράφων μια ταινία με τίτλο Kάντο όπως ο Μπέκαμ. Διηγούταν την ιστορία μιας νεαρής Ινδής που λάτρευε το ποδόσφαιρο και ήθελε να μοιάσει στο ίνδαλμά της, το βρετανό Ντέιβιντ Μπέκαμ. Σήμερα, στην Ελλάδα, πολλές φορές συζητιέται κάτι αντίστοιχο, όχι βέβαια για να γίνει μια ολόκληρη χώρα μεσοεπιθετικός, αλλά για κάτι διαφορετικό, που θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο Κάντο όπως η Αργεντινή, με αναφορά στην εξέγερση του 2001.

Κλείνοντας σήμερα το μικρό αυτό αφιέρωμα στα 10 χρόνια από το αργεντινάζο, υπογραμμίζουμε αυτή την αναζήτηση μιας αγωνιστικής εναλλακτικής από την καταστροφική πορεία που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια.