Μόνη βεβαιότητα στις αποφάσεις των 27 της Ε.Ε. η πάση θυσία ενίσχυση των τραπεζών και ο βίαιος μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσω της λιτότητας. του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Επί δυο χρόνια, από σύνοδο σε σύνοδο, οι ηγέτες της Ε.Ε. και ο σκληρός πυρήνας της ευρωκρατίας, υπό τη μπαγκέτα της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, προσπαθούν να γράψουν τον επίλογο της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Και κάθε φορά ο επίλογος αυτός αναβάλλεται, ενώ στο «μυθιστόρημα» προστίθεται απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο. Αυτό περίπου έγινε και το προηγούμενο διήμερο, στη σύνοδο κορυφής των 27.
Το περίφημο δημοσιονομικό σύμφωνο που δεσμεύει τις κυβερνήσεις ες αεί σε πολιτικές διαρκούς λιτότητας υπογράφτηκε με την επισημότητα που θα του προσέδιδε κάποιο κύρος. Αλλά υπογράφηκε μόνο από τους 25 εκ των 27 ηγετών, με τη Βρετανία και την Τσεχία να επιμένουν στην αυτοεξαίρεσή τους. Έτσι, και επισήμως πια, το σύμφωνο αυτό δεν είναι παρά μια διακυβερνητική συνεργασία των 25, αβέβαιης θεσμικής βαρύτητας. Κι αυτό δεν είναι το μόνο του πρόβλημα.
