Μετατρέπουν την Ελλάδα σε ενεχυριασμένη αποικία

Μετατρέπουν την Ελλάδα σε ενεχυριασμένη αποικία 

του Γιώργου Παπαγεωργίου

Πίσω από τις -φαινομενικές- παλινωδίες των Γερμανών γύρω από το θέμα της Ελλάδας κρύβεται μια στέρεη πραγματικότητα, η οποία δύσκολα θα μεταβληθεί ύστερα από τις εκλογές στη χώρα αυτή.

Είναι ξεκάθαρο ότι η Γερμανία αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως ένα είδος νεο-αποικίας, την οποία “καταλαμβάνει” σταδιακά σε πολλά επίπεδα.

Από το κούρεμα που δεν γίνεται για να παραμείνει η χώρα εξαρτημένη και υποτελής,  μέχρι τη διείσδυση γερμανικών τραπεζών οι οποίες με το πρόσχημα της “αναπτυξιακής βοήθειας” βάζουν “πόδι” σε όποια επένδυση γίνεται στη χώρα - ακόμα κι αν αυτή χρηματοδοτείται με κοινοτικά κονδύλια.

Τώρα πλέον αποκαλύπτεται και το νέο σχέδιο για μεταβίβαση της κρατικής περιουσίας σε ξένες εταιρίες οι οποίες θα την μοσχοπουλήσουν. Η σχετική μελέτη μάλιστα έγινε από το ευρωπαϊκό Ταμείο Διάσωσης (τον λεγόμενο ESM), γεγονός που καθιστά σαφές ότι προετοιμάζεται το έδαφος για μια ουσιαστική κατάσχεση της περιουσίας του ελληνικού Κράτους.

Πολύ πιο σκληρό από το Μάαστριχτ το Δημοσιονομικό Σύμφωνο

Λιτότητα για πάντα

Η συζήτηση για το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός καλείται να απαντήσει στο εκβιαστικό δίλημμα που θέτει η ελληνική ελίτ, οι πολιτικοί της διαχειριστές και τα ΜΜΕ: ναι ή όχι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο διάστημα φαίνεται να κερδίζει έδαφος η άποψη που λέει πως αυτό το δίλημμα είναι αποτέλεσμα των πολιτικών συσχετισμών στην Ευρώπη. Η εκλογή Ολάντ μάλιστα δημιούργησε σοβαρές ελπίδες στους υποστηρικτές μιας ενδιάμεσης λύσης (ακύρωση των μέτρων λιτότητας με παραμονή στο ευρώ). Για να αξιολογήσουμε το κατά πόσον αυτές οι ελπίδες είναι βάσιμες πρέπει να εξετάσουμε τις εξελίξεις στο επίπεδο της δομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτό το τοπίο θα κληθεί να λειτουργήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί μετά τις εκλογές στις 17 Ιουνίου, στο βαθμό που δεν θα υιοθετήσει πολιτική ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

του Δημήτρη Παυλόπουλου*

Τα τελευταία δύο χρόνια, μια σειρά από νέες συνθήκες αλλάζουν σημαντικά τον χαρακτήρα της ΕΕ και της ευρωζώνης. Το Ευρωσύμφωνο (Europact), o Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (Fiscal Pact) έρχονται να επιβάλλουν νέους κανόνες και να μετατρέψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση (με πυρήνα την Ευρωζώνη) σε μια ένωση με σκληρή δημοσιονομική πολιτική, σε ένα πανίσχυρο και μη ελεγχόμενο κέντρο λήψης πολιτικών αποφάσεων, με κανένα περιθώριο αναδιανομής κεφαλαίων είτε προς όφελος των οικονομικά αδυνάτων είτε προς ενίσχυση των χωρών που βρίσκονται σε οικονομική ύφεση.

Ο επίλογος της κρίσης αναβάλλεται

Μόνη βεβαιότητα στις αποφάσεις των 27 της Ε.Ε. η πάση θυσία ενίσχυση των τραπεζών και ο βίαιος μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσω της λιτότητας.

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Επί δυο χρόνια, από σύνοδο σε σύνοδο, οι ηγέτες της Ε.Ε. και ο σκληρός πυρήνας της ευρωκρατίας, υπό τη μπαγκέτα της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, προσπαθούν να γράψουν τον επίλογο της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Και κάθε φορά ο επίλογος αυτός αναβάλλεται, ενώ στο «μυθιστόρημα» προστίθεται απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο. Αυτό περίπου έγινε και το προηγούμενο διήμερο, στη σύνοδο κορυφής των 27.
 

Το περίφημο δημοσιονομικό σύμφωνο που δεσμεύει τις κυβερνήσεις ες αεί σε πολιτικές διαρκούς λιτότητας υπογράφτηκε με την επισημότητα που θα του προσέδιδε κάποιο κύρος. Αλλά υπογράφηκε μόνο από τους 25 εκ των 27 ηγετών, με τη Βρετανία και την Τσεχία να επιμένουν στην αυτοεξαίρεσή τους. Έτσι, και επισήμως πια, το σύμφωνο αυτό δεν είναι παρά μια διακυβερνητική συνεργασία των 25, αβέβαιης θεσμικής βαρύτητας. Κι αυτό δεν είναι το μόνο του πρόβλημα. 

Πτωχευμένοι κομπάρσοι στο μεγάλο παιχνίδι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το PSI προχωρεί – ή δεν προχωρεί. Θα «επιτύχει» – ή θα «αποτύχει». Και η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει – ή δεν θα χρεοκοπήσει. Θα μείνει στο ευρώ – ή θα βγει από το ευρώ. Όλα είναι ανοιχτά. 

Το σίγουρο όμως είναι ότι η χώρα θα παραμείνει αγρίως χρεωμένη. Και θα πρέπει να τηρήσει όλες τις «υποχρεώσεις» της ανεξαρτήτως κατάληξης του PSI. Χωρίς κανείς να της εγγυάται μια άσπρη μέρα. Επιπλέον θα ξαναδανειστεί – περισσότερα απ’ όσα θα «κουρέψει». Αυτό το τελευταίο όμως είναι... απολύτως βέβαιο.
 

Θεωρητικά το PSI, μαζί με την τήρηση της θανατηφόρου και άκρως υφεσιακής λιτότητας, είναι η βασική προϋπόθεση για να «ξανασωθούμε» φορτώνοντας στην πλάτη μας ένα νέο τεράστιο δάνειο. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι ποιος θα βάλει τα λεφτά για να πάρουμε εμείς τα 130 δισ. της συμφωνίας του Οκτωβρίου. Η απάντηση είναι, θεωρητικά, εύκολη: Ο προσωρινός μηχανισμός «στήριξης» της ευρωζώνης (EFSF).