Έντουαρντ Χόπερ, “Καφετέρια”, 1927
Η ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»
του Πολυμέρη Βόγλη
Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ιστορία της
μεταπολεμικής Ευρώπης σαν ένα εγχείρημα επαναθεμελίωσής της ως μεταεθνικής
οντότητας. Μετά το 1945 δρομολογήθηκαν διαδικασίες υπέρβασης του
έθνους-κράτους, τόσο στη Δυτική όσο και (με διαφορετικούς, όμως, όρους) στην
Ανατολική Ευρώπη.
Το παρελθόν του Παγκοσμίου Πολέμου λειτούργησε ως
κινητήρια δύναμη για τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών.
Η
λογική ήταν απλή: η στενότερη οικονομική συνεργασία θα μείωνε τις αντιπαλότητες
μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και, κατ’ επέκταση, θα μείωνε τον κίνδυνο ενός
νέου, ακόμη πιο καταστροφικού, πολέμου στην Ευρώπη.
Παράλληλα, στην πραγματικότητα που είχε δημιουργήσει η
διαίρεση της Ευρώπης σε δύο εχθρικά στρατόπεδα, η απειλή του αντιπάλου
λειτουργούσε ως παράγοντας συσπείρωσης και σταθερότητας.
