Νέος εφιάλτης από ΕΕ υπό τον τίτλο «δεσμευτικές συμφωνίες»

Μνημόνια και Τρόικα για όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης προετοιμάζει η Γερμανία

Η λέξη κλειδί είναι οι «δεσμευτικές συμφωνίες»: μηχανισμός μόνιμων εκβιασμών

 

Να μην καταλάβαινε τι συζητούσαν οι άλλοι γύρω του, αποκλείεται.  

Είναι μάλλον προφανές πως ο Αντώνης Σαμαράς κορόιδευε. Εξαπατούσε γι’ άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό όταν την Παρασκευή στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την διήμερη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ δήλωνε πως η ΕΕ εν ολίγοις γυρίζει σελίδα κι από την λιτότητα στρέφεται πλέον στην ανάπτυξη.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια βρίσκεται στον αντίποδα των πρωθυπουργικών διαβεβαιώσεων. Γιατί, μπορεί στη σύνοδο κορυφής να κυριάρχησε κατ’ αρχάς το θέμα της τραπεζικής ένωσης με την άδεια πλέον των ευρωπαϊκών αρχών στους τραπεζίτες να βάζουν χέρι στα λεφτά των καταθετών όποτε φαλιρίζουν και την δημιουργία ενός ταμείου ύψους 55 δισ. ευρώ που θα λειτουργήσει ως ασφαλιστικό ταμείο και επιπλέον, το ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής με στόχο την δημιουργία ενός πιο ετοιμοπόλεμου και ευέλικτου κοινού ευρωπαϊκού στρατού, αλλά το θέμα της συζήτησης, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2012, εδώ κι έναν χρόνο δηλαδή, είναι η προώθηση της δημοσιονομικής εναρμόνισης. 

Γερμανία: Ο μεγαλύτερος τζαμπατζής

Γερμανία: Ο μεγαλύτερος τζαμπατζής

 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ουδέποτε η Γερμανία θα είχε φτάσει στη θέση της οικονομικής ατμομηχανής της Γηραιάς Ηπείρου, αν αλλεπάλληλες φορές δεν είχε σβήσει τα χρέη της προς άλλες χώρες της Ευρώπης.

Αθέτησε τις υποχρεώσεις της είτε κοινή συναινέσει, όπως συνέβη, για παράδειγμα, με τη Συμφωνία του Λονδίνου που υπογράφηκε το 1953, είτε μονομερώς, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της διεθνείς αποφάσεις, όπως συνέβη με τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα, που είναι η μοναδική χώρα στην οποία δεν κατέβαλε τις αποζημιώσεις από τις καταστροφές που πραγματοποίησαν οι ναζί.

Στους δέκα μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους και κέντρα παραοικονομίας του κόσμου συγκαταλέγεται η Γερμανία

Στους δέκα μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους και κέντρα παραοικονομίας του κόσμου συγκαταλέγεται η Γερμανία!

 Η Γερμανία θεωρείται ένας από τους κορυφαίους φορολογικούς παραδείσους του κόσμου και ένα Ελντοράντο για ξέπλυμα μαύρου χρήματος,  σύμφωνα με τον δείκτη παραοικονομίας που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης (Tax Justice Network).

Πρωτοστατούν επίσης Ελβετία και Λουξεμβούργο

Στον «Πίνακα Σκιωδών Οικονομιών» πρωτοστατούν η Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το Χονγκ Κονγκ και ακολουθούν στην 6η θέση οι ΗΠΑ και στην 8η η Γερμανία, παρότι, σε ό,τι αφορά στο λεγόμενο «δείκτη μυστικότητας» το Βερολίνο βρίσκεται μόλις στην 59η θέση. Στον πίνακα δεν αξιολογείται, όμως, μόνον η τήρηση του απορρήτου από τον χρηματοπιστωτικό τομέα ενός κράτους αλλά και το οικονομικό του εκτόπισμα σε παγκόσμια κλίμακα.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης, στη Γερμανία «ξεπλένονται» ετησίως μεταξύ 29 και 57 δισ. ευρώ.

ΗΠΑ-Αγγλία-Γερμανία: Μισθοί πείνας που ήρθαν για να μείνουν

του Λεωνίδα Βατικιώτη


Πολύ δύσκολο φαίνεται το να καταλήξει σε ένα οριστικό συμπέρασμα η συζήτηση για το κατά πόσο θα ξεπεραστεί η κρίση που έκανε την εμφάνιση της το Σεπτέμβριο του 2009 με αφορμή την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Ένα στοιχείο, ωστόσο, είναι αδιαμφισβήτητο και ισχύει από τη μια άκρη του δυτικού κόσμου, που επλήγη προνομιακά από την κρίση, έως την άλλη: Ότι οι εργαζόμενοι έγιναν φτωχότεροι, ότι η θέση τους το 2013 έχει υποβαθμιστεί σημαντικά σε σύγκριση με το 2009. Ακόμη, επομένως, και να ξεπεράστηκε η κρίση, όπως διατείνονται οι πιο αισιόδοξοι, αυτό έγινε σε βάρος των μισθών, του επιπέδου απασχόλησης και της σταθερότητας των εργασιακών σχέσεων που απολάμβανε η κοινωνική πλειοψηφία.

Διπλάσια ανεργία στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ (απ' όπου ξεκίνησε η κρίση) η ανεργία τον Αύγουστο του 2013 έφτασε το 7,3%, πλήττοντας 11,3 εκατομμύρια εργαζόμενους. Εξακολουθεί, δηλαδή, να βρίσκεται σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα από κει που βρισκόταν το 2007 και το 2008 (4,6% και 5,8% αντίστοιχα). Η πραγματική ανεργία, ωστόσο, είναι πολύ μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να είναι εντελώς λάθος ένα συμπέρασμα που θα υποστηρίζει ότι σε σύγκριση με την Ευρωζώνη, όπου τον Ιούλιο του 2013 η ανεργία έφτασε το 12,1 % (όταν το 2007 και το 2008 ήταν 7,6%), οι ΗΠΑ βρίσκονται σε καλύτερη θέση.

Η μεσαία τάξη πάει στην… κόλαση

Γερμανία: Μπορεί η Μέρκελ να εξελέγη «αέρα», αλλά η μεσαία τάξη της χώρας (αυτοί με ετήσιο εισόδημα 50.000 ευρώ και 4μελή οικογένεια) που αντιπροσωπεύει το 58,5% του πληθυσμού (έναντι 65% το 1997) δυσκολεύεται οικονομικά και φοβάται για το κοινωνικό της status. 

του Δημήτρη Σ. Φαναριώτη

Δουλεύουν σκληρά, πληρώνουν τους φόρους τους, φεύγουν οικογενειακώς για διακοπές και κυρίως δεν διαμαρτύρονται. Ωστόσο την ίδια ώρα έκπληκτοι βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να συρρικνώνεται.

Ο λόγος για τη μεσαία τάξη της Γερμανίας, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί, όπως γράφει η «Suddeutche Zeitung», η τετραμελής οικογένεια του Μαρσέλ Μπραντ, η οποία αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις μόνιμες μηνιαίες δαπάνες της με ένα ετήσιο εισόδημα ύψους 50.000 ευρώ.

Το μεγάλο κόλπο με τα mini-jobs και τα 1euro jobs

Το μεγάλο κόλπο με τα mini-jobs και τα 1euro jobs

Είναι απλό. Η Γερμανία έφτασε στο ιστορικό χαμηλό ποσοστό ανεργίας του 6,8%, κάνοντας αόρατους τους ανέργους και πραγματοποιώντας στα μουγκά τη μεγαλύτερη αλλαγή προς το χειρότερο στις εργασιακές σχέσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δεν το έκανε τώρα, το κάνει συστηματικά τα τελευταία 10 χρόνια. Απλώς τότε ήταν παχιές οι μύγες και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν ασχολούνταν με το γερμανικό «θαύμα». Τώρα, όμως, που έσφιξαν τα γάλατα, άλλοι διαμαρτύρονται για αθέμιτο ανταγωνισμό όπως το Βέλγιο που πρόσφατα  προέβη σε καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις γερμανικές «μίνι θέσεις εργασίας», υποστηρίζοντας ότι υπονομεύουν τους κοινοτικούς κανόνες ανταγωνισμού και άλλοι, καλή ώρα εμείς, θα το εφαρμόσουμε για τη «σωτηρία» της πατρίδας.

O πιο διαδεδομένος θεσμός στη Γερμανία είναι η λεγόμενη «μικροεργασία» (mini job) στην οποία απασχολούνται 7,8 εκατομμύρια στη Γερμανία και η «εργασία του 1 ευρώ την ώρα» (1 euro job).

Αποδοκιμάζουν Γερμανία και ΕΕ Ούγγροι και Ισλανδοί!

του Γ. Δελαστίκ

Διέκοψε επ' αόριστον -ίσως και για πάντα!- με μονομερή της απόφαση τις διαπραγματεύσεις ένταξης στην ΕΕ η νέα δεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας. 

Πριν καν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο η κυβέρνησή τους, τα δύο κόμματα που θα τη συγκροτήσουν συμφώνησαν στο κυβερνητικό τους πρόγραμμα ότι σταματούν τις ενταξιακές συνομιλίες που είχε αρχίσει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα που κυβερνούσε τη χώρα μέχρι τα τέλη Απριλίου σε συνεργασία με την Αριστερά και τους Πράσινους.

Ο κεντροαριστερός συνασπισμός συνετρίβη στις εκλογές λόγω της ενδοτικής του στάσης απέναντι στην ΕΕ και τη Βρετανία και έτσι πρωθυπουργός θα είναι τώρα ο Σίγκμουντουρ Νταβίδ Γκουνλόιγκσον του κεντροδεξιού Προοδευτικού Κόμματος, υποστηριζόμενος και από το δεξιό Κόμμα της Ανεξαρτησίας. Ο Γκουνλόιγκσον θα είναι ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Ισλανδίας, ηλικίας μόλις 38 ετών. Ο αρχηγός του δεξιού κόμματος Μπγιάρνι Μπενεντίκτσον θα αναλάβει υπουργός Οικονομικών.

Τα δύο κυβερνητικά κόμματα δεν έκαναν καν τον κόπο να διαβουλευθούν με την ΕΕ για τη διακοπή των διαπραγματεύσεων. Ούτε καν ενημέρωσαν επίσημα τις Βρυξέλλες, που πληροφορήθηκαν την είδηση από τα... τηλεοπτικά δελτία! 

Η διαφορά πλούτου μεταξύ Γερμανίας και Περιφέρειας

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η διαπίστωση ότι η καθαρή περιουσία των Γερμανών είναι χαμηλότερη από εκείνη των κατοίκων του Νότου έχει να κάνει περισσότερο με τις χαμηλές αποδοχές από ό,τι με τα φανταστικά πλούτη.

Τα ευρήματα μιας πρόσφατης έρευνας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον πλούτο των νοικοκυριών, έχουν ερεθίσει την γερμανική κοινή γνώμη. 

Το 2010, ο μέσος καθαρός πλούτος των γερμανικών νοικοκυριών – όλα τα στοιχεία ενεργητικού μείον τα στοιχεία παθητικού – βρισκόταν στα 195.000 ευρώ. Στα κράτη –μέλη του ευρωπαϊκού Νότου τα ποσοστά ήταν εκπληκτικά υψηλά: 291.000 στην Ισπανία, 275.000 στην Ιταλία, 153.000 στην Πορτογαλία, 148.000 στην Ελλάδα, και , κρατηθείτε, 671.000 στην Κύπρο. Έτσι φαίνεται σαν οι Γερμανοί να κλήθηκαν να διασώσουν του Νότιους, που συχνά, είναι πλουσιότεροι από τους διασώστες τους.

«Το ψέμα της φτώχειας», λέει το πρωτοσέλιδο σελίδα του Der Spiegel αυτής της εβδομάδας. Έχουν οι Γερμανοί πολίτες το δικαίωμα να ενοχλούνται; Η απάντηση είναι ναι, αλλά έχουν επιλέξει το λάθος στόχο.

Η απάντηση στο γιατί ορισμένοι νότιοι εμφανίζονται πλουσιότεροι από τους Γερμανούς είναι ξεκάθαρη: Η στέγαση. 

Τα συστήματα μέσω των οποίων τα ευρωπαϊκά έθνη αντιμετωπίζουν τις ανάγκες στέγασης διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, αντανακλώντας την ιστορία, την πολιτική και τα κοινωνικά έθιμα. Οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί έχουν την τάση να νοικιάζουν τα σπίτια τους. Οι Ισπανοί, Ιταλοί, Έλληνες, Κύπριοι και άλλοι, εμφανίζουν μεγάλα ποσοστά ιδιοκατοίκησης. Με τον πληθωρισμό σταθερά ψηλότερο στην περιφέρεια τα τελευταία 15 χρόνια καθώς και την κερδοσκοπία στις τιμές των ακινήτων της Ισπανίας και της Κύπρου, οι αξία των ακινήτων αυξήθηκε, κάνοντας του νότιους να φαίνονται πλουσιότεροι.

Έρχεται η... "μητέρα" όλων των κουρεμάτων;

Στα 3,3 τρις η "μαύρη" τρύπα των τραπεζών!

τoυ Ηλία Γ. Μπέλλου

Στα 3,3 τρισεκατομμύρια ευρώ υπολογίζει σε βάθος χρόνου τη συμμετοχή ιδιωτών ομολογιούχων στον ορθολογισμό των ισολογισμών των ευρωπαϊκών τραπεζών ώστε να μην χρειαστεί κούρεμα καταθέσεων σε περίπτωση προβλημάτων, η HSBC η τράπεζα που είδε πρώτη την μαύρη τρύπα στην δευτερογενή αγορά ενυπόθηκων στεγαστικών στις ΗΠΑ το 2007, ένα χρόνο πριν τη κατάρρευση της Lehman.

Τώρα έχοντας ανακεφαλαιοποιηθεί εδώ και μια 5ετια και όντας μια από τις λιγοστές τράπεζες παγκοσμίως με πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑ, αναλύει με επιστημονική κυνικότητα τη μητέρα όλων των κουρεμάτων που "διαβάζει" στις ευρωπαϊκές εφαρμοσμένες οικονομικές πολιτικές.

Για την ακρίβεια εκτιμά πως τα επόμενα λίγα έτη θα πρέπει να αναζητηθούν από τις τράπεζες παγκοσμίως κεφάλαια ύψους 3,3 τρισ. ευρώ από τις αγορές με χρεόγραφα που δεν έιναι μετοχές ικανά να απορροφήσουν ζημίες σε περίπτωση που αυτό χρειαστεί.

Αντίστροφο δόγμα Μονρόε

Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ, 1914

του Γ. Καπόπουλου 

Καμιά ευρωπαϊκή Μεγάλη Δύναμη δεν δικαιούται να αναμειγνύεται σε οποιαδήποτε κρίση ή σύγκρουση στην αμερικανική ήπειρο: Αυτό ήταν το δόγμα που διατύπωσε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Μονρόε λίγο μετά το 1820, όταν είχε σχεδόν ολοκληρωθεί η χειραφέτηση της Λατινικής Αμερικής από την Ισπανία.

Επρόκειτο για την πρώτη σαφή δήλωση από πλευράς Ουάσιγκτον ότι Βόρεια και Νότια Αμερική θεωρούνται σαν αποκλειστική ζώνη επιρροής των ΗΠΑ, έτσι ώστε καμιά άλλη δύναμη -Βρετανία ή Γαλλία- να μη σπεύσει να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση της Ισπανικής Αυτοκρατορίας.

Σήμερα υπό το φως της σκληρής και απαξιωτικής γλώσσας που χρησιμοποίησε ο Β. Σόιμπλε αντί άλλης απάντησης στην παραίνεση του Αμερικανού ομολόγου του Τζακ Λιου που ζήτησε στροφή προς την ανάπτυξη, η Γερμανία -με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την όποια εναπομείνασα αξιοπιστία της Διατλαντικής Σχέσης- διαμηνύει προς τις ΗΠΑ ότι δεν δικαιούται για να ομιλεί σε ό,τι αφορά την Ευρωζώνη.

Την ίδια άλλωστε στάση είχε κρατήσει ο Σόιμπλε πριν από δύο χρόνια απέναντι στον προκάτοχο του Λιου, Τίμοθι Γκάιτνερ, μια αλαζονεία που συνιστά ένα πρώτου μεγέθους παράδοξο σε μια αλληλεξαρτώμενη παγκόσμια οικονομία:
Ο Σόιμπλε δεν δέχεται ως θέση αρχής την παρέμβαση τρίτων στα εσωτερικά της Ευρωζώνης, σε μια εποχή όπου είναι πρακτική ρουτίνας οι ΗΠΑ να δίνουν συστάσεις στο Πεκίνο και στο Τόκιο και αντίστροφα η ηγεσία της Κίνας να διατυπώνει απόψεις για τη διαχείριση της κρίσης από την Ουάσιγκτον.

Η ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»

Έντουαρντ Χόπερ, “Καφετέρια”, 1927

Το τέλος της μεταεθνικότητας;

Η  ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»

του Πολυμέρη Βόγλη

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης σαν ένα εγχείρημα επαναθεμελίωσής της ως μεταεθνικής οντότητας. Μετά το 1945 δρομολογήθηκαν διαδικασίες υπέρβασης του έθνους-κράτους, τόσο στη Δυτική όσο και (με διαφορετικούς, όμως, όρους) στην Ανατολική Ευρώπη. 

Το παρελθόν του Παγκοσμίου Πολέμου λειτούργησε  ως κινητήρια δύναμη για τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. 

Η λογική ήταν απλή: η στενότερη οικονομική συνεργασία θα μείωνε τις αντιπαλότητες μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και, κατ’ επέκταση, θα μείωνε τον κίνδυνο ενός νέου, ακόμη πιο καταστροφικού, πολέμου στην Ευρώπη.

Παράλληλα, στην πραγματικότητα που είχε δημιουργήσει η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο εχθρικά στρατόπεδα,  η απειλή του αντιπάλου λειτουργούσε ως παράγοντας συσπείρωσης και σταθερότητας. 

Η Ολλανδία με το κεφάλι στη δίνη της κρίσης

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου αυτό τον καιρό ακούς κυβερνήσεις και αρχηγούς κρατών να παραδέχονται ανοιχτά ότι «κάναμε» ή «έγιναν» λάθη. Κι αναρωτιέσαι, πώς στο καλό έτυχε και όλοι μαζί οι σοφοί να πέσουν την ίδια περίοδο ακριβώς στο λάθος; Όλοι μαζί ταυτόχρονα; 

Στην Ελλάδα βρήκαμε τη δικαιολογία στο «υπερτροφικό δημόσιο» και στους αναρίθμητους δημοσίους υπαλλήλους, στην Ιταλία στις κρατικές σπατάλες και στα μπούνγκα-μπούνγκα του Σίλβιο, στην Ισπανία στα φαραωνικά έργα και τις παραθεριστικές κατοικίες, στην Πορτογαλία στα δεν ξέρω τι, ένα μίγμα από όλα τα προηγούμενα με ολίγην από δημοσίους υπαλλήλους ως το απαραίτητο καρύκευμα στη σούπα των λαθών, στις ΗΠΑ στα ανεξέλεγκτα δάνεια, μόνο η Γερμανία τα έκανε όλα σωστά, και δεν περιέπεσε στον πειρασμό, το ίδιο και η Φιλανδία και το κολλητήρι της η Ολλανδία. 

Βέβαια, υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα της Γερμανίας η οποία ακόμα μπορεί να κρύβει κάτω απ’ το χαλί τα χάλια της ναυαρχίδας της, τής Deutsche Bank,  και των μεγαλοεταιριών της, στο βαθμό που θα καταφέρουν να επιβιώσουν χωρίς τα «μαύρα» τους ταμεία, τα οποία όπως πάνε τα πράγματα θα μείνουν ανενεργά για πολύ καιρό ακόμα.

Επιστροφή στη Λίρα η λύση για την Κύπρo

Το βρώμικο σχέδιο των Γερμανών

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η απάντηση που έδωσε ο υπουργός Οικονομικών του Δ’ Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προς την κυπριακή ηγεσία κατά τη διάρκεια του -ιστορικής πλέον σημασίας- συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, «αν δεν σας αρέσει, να φύγετε από το ευρώ», αποτελούσε κορυφαία επίδειξη αλαζονείας, θράσους και πολύ περισσότερο δύναμης εξόφθαλμα απειλητικής πια για την Ευρώπη!

Τα λόγια του έφεραν στην επιφάνεια αφτιασίδωτη επίσης τη γερμανική υποκρισία, καθώς ο Σόιμπλε εκτιμούσε ότι μιλούσε εκ του ασφαλούς, έχοντας απέναντι του μια ηγεσία που έδειχνε ότι συμφωνεί με το τερατώδες γερμανικό σχέδιο κατάσχεσης μέρους των τραπεζικών καταθέσεων.
Η ηγεσία του Νίκου Αναστασιάδη ήξερε πολύ καλά, όπως ήξερε και ο υπόλοιπος κόσμος, τα σχέδια που συζητούνταν επί πολλές εβδομάδες, ακόμη και από τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου. Δεκάδες ήταν τα άρθρα, μέχρι και πρωτοσέλιδα, ειδικά του βρετανικού οικονομικού Τύπου, που εξηγούσαν με πλούσιες λεπτομέρειες το χωρίς προηγούμενο «σχέδιο διάσωσης» της Κύπρου – με τον ευφημισμό εδώ να διεκδικεί θέση στα εγχειρίδια της ελληνικής γλώσσας.

Η ξεχειλίζουσα κυνισμού απάντηση του Γερμανού υπουργού, ωστόσο, επεδίωκε να κλείσει απότομα τη συζήτηση για την ύπαρξη οποιωνδήποτε εναλλακτικών λύσεων.

Διεργασίες για το φτιασίδωμα του αστικού πολιτικού συστήματος

Γερμανία: Διεργασίες για το φτιασίδωμα του αστικού πολιτικού συστήματος

Δε φτιασιδώνεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα που έχει καταδικάσει και τη νεολαία της Γερμανίας να βρίσκεται μεταξύ ανεργίας και υποαπασχόλησης

Οι ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία θα πραγματοποιηθούν στις 22 Σεπτέμβρη του 2013 και όλοι οι επίδοξοι διαχειριστές της αστικής βαρβαρότητας δίνουν τη μάχη για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμά τους από την αρχή της προεκλογικής κούρσας. Στο πλαίσιο αυτό υπάρχουν μια σειρά ενδιαφέρουσες εξελίξεις.

Η προσπάθεια των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους εν όψει των εκλογών, περνά και μέσα από τη δημιουργία ομίλων. Και κατά προτίμηση «αριστερών»...

Έτσι, τα γερμανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι η «αριστερή πτέρυγα» του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος SPD αναδιοργανώθηκε με την ονομασία «Βερολινέζικος Όμιλος» και με τη συμμετοχή σε αυτόν στελεχών κεντρικών οργάνων και κρατιδιακών οργανώσεων. Το ότι η νέα αυτή προσπάθεια οικοδόμησης «αριστερού» προφίλ γίνεται στο ξεκίνημα της χρονιάς, κατά την οποία θα γίνουν βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία, δεν είναι τυχαίο.

«Οι ιταλοί ψήφισαν βίαια κατά ευρώ, Γερμανίας, ΕΕ»

του  Γ. Δελαστίκ

Παρόλο που τελικά αποτελέσματα δεν υπήρχαν την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι Ιταλοί ψηφοφόροι σε όλους τους λαούς των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ ήταν σαφέστατο. 

Η Ιταλία σχίστηκε στα δύο και η πλειοψηφία των Ιταλών στράφηκαν με την ψήφο τους εναντίον της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η ΕΕ κατ' απαίτηση του Βερολίνου.

Η Αίτνα εκρήγνυται!

Ο ίδιος άλλωστε ο αντιπρόεδρος του γερμανόφιλου Δημοκρατικού Κόμματος Ενρίκο Λέτα δεν περίμενε τα τελικά αποτελέσματα για να βγει στο τρίτο κρατικό κανάλι της ιταλικής τηλεόρασης και να δηλώσει ευθέως: «Ένα αποτέλεσμα με τον Μπερλουσκόνι γύρω στο 30% και τον Γκρίλο γύρω στο 25% σημαίνει ότι το 55% των Ιταλών ψηφοφόρων ψήφισε με βίαιο τρόπο εναντίον της Ευρώπης, του ευρώ και της Γερμανίας». Έτσι είναι. 

Το κυρίαρχο στοιχείο των ιταλικών εκλογών είναι η αντιγερμανική ψήφος, η ψήφος κατά του ευρώ - και αυτή η στάση προέρχεται από έναν λαό κατεξοχήν ευρώφιλο σε υπέρμετρο βαθμό, από έναν λαό επίσης που ποτέ δεν μισούσε τη Γερμανία. 

Και όμως, ήταν αρκετή η υιοθέτηση από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι μιας δημαγωγικής αλλά ανοιχτά εκφραζόμενης αντιγερμανικής γραμμής και αμέσως το δεξιό κόμμα του εκτινάχθηκε σε δημοτικότητα μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων.

Λεφτά υπάρχουν, αλλά στα ...ταμεία των επιχειρήσεων

του Γ. Δελαστίκ

Απροσδόκητες και άγνωστες στο ευρύ κοινό πτυχές παρουσιάζει αυτή η οικονομική κρίση. Το ότι π.χ. οι τράπεζες έχουν μαζέψει κολοσσιαία ποσά χρημάτων υποχρεώνοντας τους ανθρώπους τους στις κυβερνήσεις των χωρών να φορολογούν με μεσαιωνική αγριότητα τα ασθενέστερα και τα μεσαία κοινωνικά στρώματα προκειμένου να συγκεντρώσουν μέρος των ασύλληπτων χρηματικών ποσών που ουσιαστικά χαρίζουν στους ζάπλουτους τραπεζίτες, είναι πλέον πασίγνωστο.

Ελάχιστοι όμως -αναφερόμαστε βεβαίως στους μη μυημένους πολίτες- φαντάζονταν ότι εντελώς αθόρυβα οι γιγαντιαίες επιχειρήσεις του πλανήτη που δεν δραστηριοποιούνται στον χρηματοπιστωτικό τομέα ακολουθούν κι αυτές με τον δικό τους τρόπο το παράδειγμα των τραπεζών: την ώρα που η καθεμία από αυτές τις εταιρείες απολύει δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, την ίδια ώρα... αποθησαυρίζουν τρομακτικά ποσά μετρητών! Είναι απίστευτα πολλά τα χρήματα που κατέχουν ενδεικτικά οι δέκα μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου, της Ευρωζώνης και ειδικά της Γερμανίας, που παρουσίασε σε τρεις πίνακες η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ». 

Η Γερμανία αποφεύγει το νομισματικό για να συνεχίσει τον κοινωνικό πόλεμο

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το θέμα που ανέδειξε πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, παρά τη δραματικότητά του, δεν θα άξιζε περαιτέρω σχολιασμού, αν δεν αποτελούσε την κορυφή του παγόβουνου, αντανακλώντας μια πολύ ευρύτερη τάση, που αφορά στη ραγδαία υποβάθμιση της εργασίας στο πλαίσιο της βύθισης της Ευρώπης σ' ένα νεοφιλελεύθερο βάλτο.

Πρόκειται για την επιστολή που έλαβε 19χρονη άνεργη Γερμανίδα στο Άουγκσμπουργκ από το τοπικό, και μάλιστα δημόσιο, γραφείο ευρέσεως εργασίας και έκανε τη μητέρα της να ουρλιάζει επί ώρες. Το θέμα της αλληλογραφίας αφορούσε σε πρόταση εργασίας στη 19χρονη ως σερβιτόρας σ' ένα χώρο 2.500 τετραγωνικών μέτρων ονόματι «Κολοσσαίο».
Μόνο που δεν επρόκειτο για ένα οποιοδήποτε μπαρ ή καφέ, αλλά για... οίκο ανοχής, και είναι αυτονόητο ότι τα όρια μεταξύ σερβιρίσματος ποτών και ικανοποίησης άλλων... παραγγελιών, πολύ περισσότερο σε τέτοιους χώρους, ποτέ δεν είναι αυστηρά, ακόμη και για μια χώρα όπως η Γερμανία, που φημίζεται για την αυστηρότητα της. 
Η απόφαση για τη 19χρονη όμως δεν ήταν τόσο απλή, δεδομένου ότι πιθανή άρνηση της ισοδυναμούσε με διακοπή κάθε επιδοματικής παροχής τώρα και στο μέλλον, μια και σήμαινε απροθυμία εργασίας. Είναι κι αυτό ένα από τα μέτρα που επιβλήθηκαν στη Γερμανία το 2004 στο πλαίσιο ευρύτατης αντεργατικής μεταρρύθμισης.

Βιομήχανοι και κυβέρνηση της Γερμανίας σχεδιάζουν πολέμους για πρώτες ύλες

Πριν από δυο χρόνια, κορυφαίες γερμανικές βιομηχανίες συγκρότησαν τη Συμμαχία για τις Πρώτες Ύλες (Rohstoffallianz) με σκοπό να διασφαλίσουν την προμήθεια πρώτων υλών για τους μετόχους και τις συμμετέχουσες εταιρείες. Για να το πετύχουν, ζητούν να χρησιμοποιηθούν στρατιωτικές δυνάμεις.

Σε μια συνέντευξη στο Ρόιτερς, τη Δευτέρα 18/2, ο επικεφαλής της Συμμαχίας για τις Πρώτες Ύλες , Ντιρκ Πάσκερτ, ζήτησε μια “στρατηγικά προσανατολισμένη εξωτερική πολιτική στον τομέα της οικονομίας και της ασφάλειας”, με σκοπό να εξασφαλίζονται οι πρώτες ύλες για τη γερμανική βιομηχανία.

Παρόλο που αυτή η πολιτική θα έπρεπε να διέπεται από το “σκοπό των ελεύθερων και διαφανών αγορών εμπορευμάτων”, ανέφερε ο Πάσκερτ, “δεν θα πρέπει να είμαστε αφελείς, ώστε να το θεωρήσουμε δεδομένο στο άμεσο μέλλον”. “Δυστυχώς, οι εξελίξεις κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση”. Συνεπώς, κατέληξε, “εμείς, μαζί με τους εταίρους μας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, πρέπει να αναλάβουμε μεγαλύτερες ευθύνες στην εξωτερική πολιτική στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας”.
Η “ανάληψη ευθυνών σε θέματα ασφάλειας” αποτελεί ευφημισμό για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αυτό υποδεικνύει εξάλλου η αναφορά στο ΝΑΤΟ.

Το Δ’ ΡΑΙΧ δείχνει τα δόντια του στην ΕΕ

του Γ. Δελαστίκ

Μια φαρσοκωμωδία και ένα δράμα εκτυλίχθηκαν την περασμένη εβδομάδα με αφορμή την απόφαση των ηγετών της ΕΕ για τον προϋπολογισμό της κατά την επόμενη επταετία, 2014-2020. 

Το δράμα αφορά στην αποτύπωση και στον προϋπολογισμό της ΕΕ της πολιτικής της Γερμανίας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. 

Η κωμωδία ή, καλύτερα, η ιλαροτραγωδία έγκειται στην προσπάθεια της συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου -Κουβέλη να εμφανιστεί ως «θριαμβεύτρια» στη Σύνοδο της ΕΕ, παρά το γεγονός ότι τα χρήματα που εξασφάλισε ο πρωθυπουργός για την περίοδο 2014-2020 από τον προϋπολογισμό της ΕΕ είναι σαφώς... λιγότερα από εκείνα που πήρε η Ελλάδα στο πλαίσιο του προϋπολογισμού των ετών 2007-2013.

Κατά τη λήγουσα επταετή περίοδο η χώρα είχε πάρει 20,4 δις ευρώ (κατ' άλλους 20,2 δις) και για την επόμενη αποφασίστηκε να της δοθούν 16,3 δις. Ενδέχεται μετά το 2016, αν η Ελλάδα συνεχίσει να βρίσκεται σε οικτρή δημοσιονομική κατάσταση, να πάρει ακόμη 2 δις ευρώ. Ουδείς, βεβαίως, γνωρίζει σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η ίδια η ΕΕ μετά από τέσσερα χρόνια, αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό για την ώρα.

  Ο«μικρότερος προϋπολογισμός»

Με τα μάτια δεμένα…

by kartesios

… η Ελλάδα περιμένει ν’ ακούσει το «πυρ». Η τελευταία της επιθυμία είναι να πάρει τη δόση των 31,5 δισ. 
Ίσως η επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος τη λυπηθεί και της δώσει ένα 100άρι τσιγάρο. 
Μια δόση, δηλαδή, των 44 δισ. αν και η πιθανότητα αυτή δεν παίζει πια.  
(Το σκίτσο είναι από τον «Ισοβίτη» του Αρκά) 

Ούτως ή άλλως δε δίνεις ολόκληρο τσιγάρο στο μελλοθάνατο. 
Καλύτερα να τελειώνεις μαζί του μια ώρα αρχύτερα.

Ασχολείται αυτή η τρικομματοεκτρωματική κυβέρνηση, τα ελληνικά ΜΜΕ και σχεδόν όλοι μας, με το αν θα πάρουμε τη δόση. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι ή δεν έχουμε καταλάβει πως το τέλος πλησιάζει ορμητικό ή ότι το έχουμε συνειδητοποιήσει μια χαρά κι απλώς λέμε στη Μέρκελ να μας αφήσει να δούμε μία ακόμη ανατολή του ήλιου πριν μας εκτελέσει.