Η ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»

Έντουαρντ Χόπερ, “Καφετέρια”, 1927

Το τέλος της μεταεθνικότητας;

Η  ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»

του Πολυμέρη Βόγλη

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης σαν ένα εγχείρημα επαναθεμελίωσής της ως μεταεθνικής οντότητας. Μετά το 1945 δρομολογήθηκαν διαδικασίες υπέρβασης του έθνους-κράτους, τόσο στη Δυτική όσο και (με διαφορετικούς, όμως, όρους) στην Ανατολική Ευρώπη. 

Το παρελθόν του Παγκοσμίου Πολέμου λειτούργησε  ως κινητήρια δύναμη για τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. 

Η λογική ήταν απλή: η στενότερη οικονομική συνεργασία θα μείωνε τις αντιπαλότητες μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και, κατ’ επέκταση, θα μείωνε τον κίνδυνο ενός νέου, ακόμη πιο καταστροφικού, πολέμου στην Ευρώπη.

Παράλληλα, στην πραγματικότητα που είχε δημιουργήσει η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο εχθρικά στρατόπεδα,  η απειλή του αντιπάλου λειτουργούσε ως παράγοντας συσπείρωσης και σταθερότητας. 

Η στατιστική στην υπηρεσία της λιτότητας και της ταπείνωσης

του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Τρεις ήταν οι πρώτες κινήσεις των Γερμανών εισβολέων στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1941. 

Αρχικά να πάρουν τον ελληνικό χρυσό από τα θησαυροφυλάκια του ελληνικού κράτους. 

Το δεύτερο ήταν να επιχειρήσουν να κλέψουν ότι αρχαίο θησαυρό υπήρχε. Εμπόδιο όμως στάθηκε η πρωτοβουλία πολλών φυλάκων τότε να καταχωνιάσουν τα αρχαία στη γη και να τα καλύψουν με πέτρες.

Η τρίτη τους κίνηση ήταν να επιχειρήσουν να πάρουν στα χέρια τους τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού της τότε στατιστικής υπηρεσίας που στεγαζόταν στο κτίριο του υπουργείου Εμπορίου στην πλατεία Κάνιγγος. 

Και ξέρετε τι έκαναν οι υπάλληλοι της για να μην πέσουν ποτέ στα χέρια τους αυτά τα πολύτιμα στοιχεία; Τους έβαλαν φωτιά και τα έκαψαν, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα να υπάρχει μια τρύπα στα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας για εκείνη την περίοδο. Συγκρίνετε την στάση τους τότε με την στάση τους σήμερα»…

Από τη «σωτηρία» στην εξάρτηση και την εξαθλίωση

«…είμαι υπέρ της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Πάντοτε υπήρξα υπέρ της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, διότι είμαι Ευρωπαίος και κυρίως είμαι υπέρ της ομοσπονδιακής Ευρώπης». (Θ. Πάγκαλος, ρ/σ Europe 1, 23 – 2 – 2012)

του Γιώργου Κ. Καββαδία, 
εκπαιδευτικού –ερευνητή

Για άλλη μια ακόμα φορά οι κυβερνώντες θριαμβολογούν για την «σωτηρία της πατρίδος» με την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης. 
Η  «μεταβατική» κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» που δεν προέκυψε με εκλογές και η θητεία της είχε οριστεί μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου, αλλά φαίνεται ότι θα διαρκέσει όσο θέλουν οι ξένοι παράγοντες (Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ.) οδηγώντας στον «μονόδρομο» των μνημονίων, με στόχο τη …σωτηρία της κερδοφορίας του κεφαλαίου μέσα από την υποτίμηση της εργασίας εγκαθιδρύει ένα ταπεινωτικό  καθεστώς Εθνικής Υποτέλειας και απροκάλυπτης πια Ξενοκρατίας, όπως επιτάσσει η Νέο-αποικιακού τύπου δανειακή συμφωνία. 

Άλλωστε ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός.

Εθνική ταπείνωση μέσω της διεθνούς επιτήρησης

H επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου ήταν το τίμημα για τη χρεοκοπία και την ήττα στην ελληνοτουρκική σύγκρουση του 1897. Σαν σήμερα, στις 10/12/1893.

Λιθογραφία της δεκαετίας του 1890 με τους κεφαλαιούχους της εποχής να επιδεικνύουν άδειες τσέπες. Έχει τον τίτλο η «εκ των δανείων κατάστασίς μας» και στο πίσω μέρος οι «λωποδυτικές αποθήκες» των χρυσοκάνθαρων, όπως ονομάζονταν τότε οι μεγαλοκαπιταλιστές και κερδοσκόποι. 

του Τάκη Κατσιμάρδου

Τέτοιες μέρες το 1898, η χώρα γνώριζε την «κατοχή» του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Αντιπρόσωποι των Μεγάλων Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία και Ρωσία) εγκαθίστανται μόνιμα στην Αθήνα. 

Θα εποπτεύουν τις δημόσιες υπηρεσίες, που ήταν αρμόδιες για την είσπραξη των εσόδων, τα οποία προορίζονταν να εξοφλούνται οι δανειστές του ελληνικού κράτους. 

Θα έχουν τον τελικό λόγο ακόμη και σε προσλήψεις - απολύσεις - μεταθέσεις - προαγωγές δημοσίων υπαλλήλων!

Ο Πρόεδρος της Πολιτείας, πολιτικά συνυπεύθυνος για την ταπείνωση και καταστροφή της χώρας

Πηγή: LoMak

Ο Γιώργος Κοντογιώργης στο Κανάλι 10, στις 27 Οκτωβρίου 2011, επισήμανε για μια ακόμη φορά την ευθύνη του πολιτικού προσωπικού για την καταστροφή της χώρας και περιέγραψε τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος ως δυναστικού στη συμπεριφορά του και "νεκρόφιλου". Γι αυτό και φέρνει στην προεδρία του κράτους πολιτικά νεκρούς, για να τους ελέγχει. Ο Πρόεδρος Παπούλιας έχει σημαντική πολιτική ευθύνη και αρμοδιότητα, την οποία έχει απεκδυθεί. Το αντίθετο είναι απολύτως ψευδές και συνιστά υπεκφυγή. Όφειλε εξ αρχής να είχε συνετίσει την πολιτική τάξη. Εν εναντία περιπτώσει, είχε καθήκον να απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, εγκαλώντας την πολιτική τάξη να αλλάξει σελίδα και να πάψει να συμπεριφέρεται ως δυνάστης της κοινωνίας. Ο Πρόεδρος είναι, κατά τούτο, συνυπεύθυνος για την εθνική ταπείνωση και για την καταστροφή που συντελείται σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει πραγματικά συγνώμη και να αλλάξει την πορεία του "πολιτεύεσθαι". Σύσσωμη η πολιτική τάξη οδηγεί τη χώρα στην απόγνωση και η διέξοδος δυστυχώς θα έρθει μόνο μέσα από την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Με ασύμμετρες επιπτώσεις για τη χώρα. Σε μια αποστροφή του λόγου του, ο Γ.Κ. προκειμένου να καταδείξει το αδιέξοδο της χώρας, είπε, με δόση υπερβολής, ότι θα ελπίσουμε ότι κάτι θα γίνει μόνο την ημέρα που θα πληροφορηθούμε ότι ένας σημαίνων πολιτικός ανέλαβε την ευθύνη για όλη την πολιτική τάξη και αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το ψηλότερο σημείο της σημαίας της Βουλής.