του Γιώργου Κατρούγκαλου
"Την εποχή του Μνημονίου η διέξοδος από την κρίση, ή ακόμη και ο
βραχυπρόθεσμος έλεγχος των συνεπειών της, θα ακολουθήσει, αναγκαστικά,
ένα από τους εξής δύο δρόμους: Αυταρχική καταστολή ή λαϊκή συμμετοχή
στην άσκηση της εξουσίας. Ευτυχώς, η απάντηση στο δίλημμα δεν εξαρτάται
από οποιονδήποτε πρωτοδίκη, αλλά από όλους εμάς. Το φθινόπωρο θα
δείξει…"
Η απόφαση
200059/2012 του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία δεν αναγνωρίστηκε το
καταστατικό ενός σωματείου το οποίο επιδιώκει στόχους προφανώς εντός του
πλαισίου της συνταγματικής νομιμότητας (την διαγραφή του χρέους και την έξοδο
από την Ευρωζώνη) θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα καλοκαιρινό αστείο. Αν μη τι
άλλο, τα νομικά της είναι αστεία.
Έκρινε, επί λέξει, ότι «από την επωνυμία
του σωματείου, η οποία αποτελεί προσδιοριστικό στοιχείο της ταυτότητάς του (…),
προκαλείται σύγχυση και παραπλάνηση και ως προς τα μέλη που εκπροσωπεί το εν
λόγω σωματείο και την ταυτότητά τους. Έτσι εμφανίζεται ότι υπάρχουν άδηλοι
σκοποί του σωματείου με αντίστοιχο κίνδυνο για τη δημόσια τάξη.»
Δεν υπάρχει
ειδικότερη σκέψη ως προς το γιατί δημιουργείται σύγχυση, ποια είναι τα αφανή
μέλη, ποιοι είναι οι άδηλοι σκοποί, ποιος είναι ο κίνδυνος για τη δημόσια τάξη.
Η απόφαση είναι, συνεπώς, παράδειγμα αοριστίας, άρα δικαστικής αυθαιρεσίας. Είναι,
επιπλέον, άκρως αντιφατική: Μνημονεύει στο σκεπτικό της την απόφαση του Αρείου
Πάγου 24/2012 (η οποία απλώς επαναλαμβάνει τη νομολογία της ΑΠ 1530/2000) μόνο
και μόνο για να την καταστρατηγήσει στο διατακτικό της.
