Τέταρτο μνημόνιο: Φρίκη χωρίς τέλος με νέα εξοντωτικά μέτρα

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Θαυμάστε τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία του έλληνα πρωθυπουργού: Ρωτήθηκε την Τρίτη στο Βερολίνο από δημοσιογράφο που συνόδευε την ελληνική αποστολή αν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα. Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική: «Δεν πρόκειται να ληφθούν άλλα μέτρα». Μια δήλωση άλλωστε που έχουμε ακούσει από τον ίδιο εκατοντάδες φορές μέχρι τώρα. 

Και δύο εικοσιτετράωρα αργότερα, ο υπουργός Οικονομικών και άνθρωπος για όλες τις βρόμικες δουλειές της τρόικας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, δίνοντας στη δημοσιότητα το τέταρτο Μνημόνιο εξήγγειλε, κατ’ εντολή της ΕΕ κυρίως αυτή τη φορά, ένα βαθιά αντιλαϊκό πρόγραμμα, χειρότερο όσων έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι στιγμής, καθώς τα έχει όλα: Από ιδιωτικοποιήσεις και νέο αντι-ασφαλιστικό μέχρι μειώσεις μισθών δημοσίων υπαλλήλων και νέους φόρους.

Η Ελλάδα σύμβολο του παράνομου χρέους

του Ερίκ Τουσέν*.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε πρώτη είδηση όταν η ηγεσία της χώρας αποδέχτηκε τα μέτρα λιτότητας που απαίτησαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός το οποίο προκάλεσε  μεγάλους  κοινωνικούς αγώνες σε όλη τη διάρκεια του 2010. Αλλά από πού προέρχεται αυτό το ελληνικό χρέος; Σε ό,τι αφορά το  χρέος στον ιδιωτικό τομέα, η εκτίναξή του είναι πρόσφατη: η πρώτη μεγάλη αύξηση σημειώνεται μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2001.Mια δεύτερη έκρηξη του χρέους προκύπτει από το 2007 και μετά όταν η οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε στις τράπεζες από την  Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακυκλώνεται εν μέρει από τους τραπεζίτες προς την Ελλάδα και άλλες χώρες όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία.

Το Ράιχ της αγοράς εργασίας

 του Θανάση Καρτερού

Κλέφτης-κλέφτης, φωνάζουν οι Μνημονίου προμαχούντες, δείχνοντας με το μελανιασμένο από τόσες άθλιες υπογραφές δάχτυλο τους «προνομιούχους» του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ. Εμφανίζοντας κάθε σκληρό μέτρο εναντίον τους ως αντικλεπτικό, ως αποκατάσταση της εντιμότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της σοσιαλιστικής ηθικής. Και χύνοντας μαύρο δάκρυ για το μαύρο χάλι των «μη προνομιούχων» του ιδιωτικού τομέα, των λιγότερο εύπορων (κατά Ρέππα), των αδικημένων (κατά Πάγκαλο), των πλέον ευάλωτων (κατά Παπανδρέου).

Συνεπώς ο Παπανδρέου και η κυβέρνησή του προστατεύουν τώρα τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα από τους κλέφτες. Έτσι; Μπράβο τους, που επιτέλους κατάλαβαν τη σημασία του κάθε προλετάριου, του κάθε υπαλληλάκου, του κάθε νέου εργαζόμενου για την οικονομία και τη χώρα.

Εργασιακό κάτεργο η χώρα!

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ ΜΕΧΡΙ 35% ΜΕ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ!

ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ! ΚΑΛΠΑΖΕΙ Η «ΜΑΥΡΗ» ΚΑΙ Η ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ!

ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!

Όλα τα στοιχεία πείθουν ότι η χώρα, πολύ περισσότερο από όσο ίσχυε τα προηγούμενα χρόνια, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο εργασιακό κάτεργο, ενώ η εργασιακή τραγωδία συνεχώς επιδεινώνεται!

Μετά τη ΝΕΟΓΑΛ Α.Ε., στην οποία το επιχειρησιακό σωματείο συνομολόγησε, με εκβιασμούς και με ισχυρή μειοψηφική αντίθεση, Ειδική Επιχειρησιακή Σύμβαση για μειώσεις μισθών 10%, πέφτουν βροχή τα αιτήματα από πλήθος επιχειρήσεις, ιδιαίτερα της Βορείου Ελλάδας, για την παράκαμψη των Κλαδικών Συμβάσεων και την υπογραφή Ειδικών Επιχειρησιακών Συμβάσεων μείωσης των μισθών!