Νέα δανειακή σύμβαση, νέος εμπαιγμός

του Γιώργου Κατρούγκαλου,  
Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Φτάσαμε αισίως στην τρίτη δανειακή σύμβαση, μία για κάθε μνημόνιο. Η πρώτη, είχε κατατεθεί προς κύρωση στη Βουλή το Μάιο του 2010 αλλά αποσύρθηκε, χωρίς ποτέ να κυρωθεί. Η δεύτερη, το Φεβρουάριο του 2012 είχε κατατεθεί στη Βουλή ως σχέδιο όχι μία, αλλά τρεις φορές, την πρώτη ως παράρτημα 13 στο νόμο 4046/2012 σε νόμο, την δεύτερη ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχόμενου (ΠΝΠ) και την τρίτη στον νόμο που κύρωσε την ΠΝΠ. Και η τρίτη, η οποία ενσωματώνει τις ρυθμίσεις του τρίτου μνημονίου, συμπεριλήφθηκε σε ΠΝΠ και κυρώθηκε με το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η γελοιοποίηση του ελληνικού κοινοβουλίου να εγκρίνει συνεχώς χωρίς ποτέ να συζητά παραλλαγές του ίδιου κειμένου συνδυάζεται με τη συνέχιση της αντισυνταγματικής πρακτικής της μη κύρωσης. Και τούτο γιατί το Σύνταγμα μας δεν προβλέπει την έγκριση σχεδίων, αλλά την κύρωση ήδη ολοκληρωμένων και υπογεγραμμένων διεθνών συμβάσεων. Η πρόβλεψη ότι οι δανειακές αυτές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.

Η μεγάλη μπίζνα και το «μακελειό»

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου θα πρέπει τελικά η Ελλάδα να έχει υποβάλει την τελική πρόταση για το «κούρεμα» των ομολόγων της που κατέχουν ιδιώτες (PSI). 
Μέχρι τότε – παρότι δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η συμφωνία έχει ήδη επιτευχθεί – θα έχει γίνει και η επόμενη σύνοδος κορυφής (30.1). 

Και εν τω μεταξύ αρχίζει το «μακελειό». Όχι αυτό με το οποίο απείλησε ο Λοβέρδος τους πολιτικούς του αντιπάλους. Αλλά αυτό εναντίον της ελληνικής κοινωνίας.

Εξ άλλου η αναδιάρθρωση του χρέους, η νέα δανειακή σύμβαση και τα δημοσιονομικά μέτρα εξεύρεσης των 16 δισ. ευρώ αποτελούν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, στο οποίο κάθε μία από τις τρεις παραμέτρους αποτελεί προϋπόθεση για τις άλλες δύο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους...

Ξεκλειδώνεται η ευρωζώνη αγνότητας

Η εικόνα  είναι μέρος από το κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη «Σχολή πιάνου»

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Θεωρητικά – εντελώς θεωρητικά! – μόνο ένας ηλίθιος θα πήγαινε να υπογράψει μια συμφωνία αναδιάρθρωσης χρέους, όπως αυτή του Οκτωβρίου, βασισμένη σε στοιχεία καταφανώς άσχετα με κάθε πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Υποτίθεται λοιπόν ότι, ως χώρα, υπογράψαμε μια συμφωνία για «κούρεμα» ενός μέρους του χρέους μας με στόχο να περικόψουμε λίγο πάνω από το ένα τέταρτο του συνόλου του, γύρω στα 100 δισ. δηλαδή από τα 360, ώστε με την... ησυχία μας να δανειστούμε ύστερα ακόμη περισσότερα, δηλαδή 130 δισ. βάσει της συμφωνίας.

Στα στοιχεία που τους δώσαμε για το 2011 και στις προβλέψεις για το 2012, όπως άλλωστε και στον ψηφισμένο από τη συγκυβέρνηση προϋπολογισμό του 2012, γράφαμε ακόμη και για επίτευξη... πρωτογενών πλεονασμάτων – με το έλλειμμα του εντεκαμήνου του 2011 πάνω από 10% και ύφεση για το επόμενο έτος την οποία ο Economist προβλέπει στο 7%, όπως και η περσινή!...

Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ, αν και όλοι γνώριζαν ότι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι έξω από κάθε πραγματικότητα, τώρα έρχονται και ζητούν μίνι (δύο μηνών) «μνημόνιο» προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία του PSI.