Τα κινήματα ανοίγουν δρόμους

 του Σταύρου Χριστακόπουλου

 Ένα κίνηµα κατά των πλειστηριασμών ετοιμάζεται να σαρώ­σει ολόκληρη την επικράτεια. Αυτό, πιθανότατα, θα συμ­βεί ανεξάρτητα από το είδος της ρύθμισης που θα ετοι­μάσει η κυβέρνηση και το περιτύλιγμα με το οποίο θα τη συνοδεύει.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πολύς κόσμος ετοιμάζεται να χάσει το σπίτι του, το οποίο απέκτησε υπό τους ήχους των πολιτικών και τραπεζικών Σειρήνων, που από το 2000 τραγουδούσαν μελωδικά: «Ο δανεισμός είναι ανάπτυξη. Δεί­τε πώς αναπτύσσονται οι μεγάλες χώρες, με μεγάλο ιδιω­τικό δανεισμό». Τώρα τα σπίτια, που αποκτήθηκαν με υπέρογκο, αλλά αφειδώς παρασχεθέντα δανεισμό, χάνονται.

Ένα άλλο, αθόρυβο κίνηµα, αυτό της επανασύνδεσης του ρεύματος σε σπίτια οικογενειών που δεν μπορούσαν να πληρώσουν, έχει απλωθεί επίσης σε ολόκληρη τη χώρα και - σε συνδυασμό με τη φρίκη των καθημερινών θανά­των - ασκεί ισχυρή πολιτική πίεση σε μια κυβέρνηση που προσπαθεί να μπαλώσει την εγκληματική της πολιτική στα θέματα του ρεύματος και της θέρμανσης.

Τα πτώματα δεν διαπραγματεύονται

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η αδυναμία – ή απροθυμία – της κυβέρνησης να διαπραγματευθεί στο Eurogroup και να παραμείνει ένας απλός και σιωπηλός θεατής δεν εκπλήσσει: από την κυβέρνηση Παπανδρέου έως την κυβέρνηση Σαμαρά η στάση είναι πανομοιότυπη.

Στην πραγματικότητα εκφράζει όχι μόνο αυτό που περιγράφουμε ως πλήρη υποταγή στα κέφια των δανειστών, αλλά και την αδυναμία για την οποία μιλάμε εδώ και πάρα πολύ καιρό: καμιά διαπραγμάτευση δεν μπορεί να υπάρξει εκ μέρους της όποιας ελληνικής κυβέρνησης αν δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο με καθορισμένους στόχους.

Τέτοιο σχέδιο και τέτοιοι στόχοι δεν υπάρχουν διότι οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις κατά τεκμήριο δεν διαθέτουν
● ούτε επαρκή γνώση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας
● ούτε θεωρητικό οπλοστάσιο και πολιτικό - επιστημονικό δυναμικό επαρκές για τη διαμόρφωση σχεδίων και στόχων
● ούτε στελέχη ικανά να αναμορφώσουν το κράτος και να προσανατολίσουν την οικονομία και τους θεσμούς στην πάταξη του παρασιτισμού και την παραγωγική αναδιάρθρωση
● ούτε όραμα για το πώς θέλουν την Ελλάδα
● ούτε, τέλος, τη βούληση να αποκτήσουν τα παραπάνω όπλα και να τα χρησιμοποιήσουν για τον σκοπό της σωτηρίας και της ανόρθωσης της χώρας.

Κατά κανόνα αρκούνται στη διαχείριση ενός διαπιστωμένα καταστροφικού μοντέλου κατανάλωσης, το οποίο στην πραγματικότητα δεν καταναλώνει αγαθά παραγόμενα από τη χώρα, αλλά τις ίδιες τις σάρκες της. Με αναπόφευκτη κατάληξη τη σημερινή χρεοκοπία.

Στον Καιάδα της ανοησίας

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Όπου η πολιτεία δεν εφαρμόζει το νόμο, θα υπάρχει ένας χρυσαυγίτης για να προστατεύσει τον Έλληνα». Τάδε έφη ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γ. Γερμενής – ή Καιάδας. 

Μια συμμορία «κοινωνός» των απόψεων της Χρυσής Αυγής μαχαίρωσε έναν Έλληνα ταξιτζή, επειδή πήγε να κουρευτεί σε κουρείο με Πακιστανό ιδιοκτήτη, τον οποίο επιπλέον... υπερασπίστηκε. Στη Γερμανία ομοϊδεάτες του βουλευτή ξυλοκόπησαν Έλληνες εφημεριδοπώλες κατά το πρότυπο της... Ραφήνας.

Προφανώς λοιπόν ούτε οι Έλληνες είναι προστατευμένοι από τις αφιονισμένες νεοναζιστικές συμμορίες, οι οποίες απλώνονται σαν επιδημία σε όλη τη χώρα. Όπως άλλωστε δεν ήταν οι Γερμανοί προστατευμένοι από τον γερμανικό ναζισμό ούτε οι Ιταλοί από τον ιταλικό φασισμό.

Πολύς ο λόγος τελευταία – και δικαιολογημένα – για τους Καιάδες, τους Καραϊσκάκηδες και ολόκληρη τη συνομοταξία των ανερχόμενων νεοναζιστών, οι οποίοι στις δημοσκοπήσεις είναι ήδη τρίτο κόμμα περνώντας πάνω από το ψυχορραγούν ΠΑΣΟΚ.

Δικαστικοί επιμελητές της τρόικας

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Δεν πρόκειται, λέει η Μέρκελ, όσο... ζει η ίδια, να κοινοτικοποιηθεί το χρέος της ευρωζώνης. Συνεπώς μην περιμένετε ευρωομόλογα ή παρόμοιες «διευκολύνσεις». Πρόκειται για έναν ακόμη εκβιασμό στο πλαίσιο του πολέμου μεταξύ της Γερμανίας και όλων των άλλων για τους όρους οι οποίοι θα συνοδεύσουν την όποια «λύση» αποφασιστεί αργά ή γρήγορα. Είναι όμως ενδεικτικός του χάους που επικρατεί στην ευρωζώνη ελάχιστα πριν από τη σύνοδο κορυφής.

Στην πραγματικότητα όλοι οι παράγοντες της ζώνης του ευρώ, αλλά και οι εκτός αυτής ενδιαφερόμενοι, έχουν καταλήξει στη συνταγή την οποία προκρίνουν και με την οποία θεωρούν ότι θα τεθεί ένα – έστω προσωρινό – φρένο στην κατρακύλα της Ευρώπης και του ευρώ. 

Αυτή περιγράφεται από τα εξής:

Μεταξύ τραγικού και γελοίου

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όλο το απίστευτο παζάρι των τελευταίων ημερών για τον σχηματισμό κυβέρνησης κινείται ανάμεσα στα όρια του τραγικού και του γελοίου. 
Το τραγικό έγκειται στην κατάσταση της χώρας, η οποία ωστόσο δεν συνιστά είδηση – μήνες τώρα μιλούσαμε για κατάρρευση όταν οι εταίροι της συγκυβέρνησης μιλούσαν για σωτηρία. 
Το γελοίο θα το βρούμε σε όλο το εύρος των αποπειρών σχηματισμού κυβέρνησης.

Από τη νύχτα κιόλας των εκλογών γράφαμε ότι το πρόβλημα, ύστερα από το αποτέλεσμα, ήταν «Ποιος θα πάρει τον μουντζούρη».

● Προειδοποίηση πρώτη, η οποία αποδείχθηκε απολύτως ρεαλιστική, παρότι διατυπώθηκε εν θερμώ και πριν αρχίσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση: «Καμιά κυβέρνηση αυτή την ώρα δεν μπορεί να σχηματιστεί χωρίς μια ξεκάθαρη πολιτική συμφωνία». Και αν ακόμη σχηματιστεί, δεν θα καταφέρει να σταθεί.

Προσομοίωση εμφυλίου

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το δίλημμα «Μνημόνιο ή δραχμή» φαίνεται να πάλιωσε. 

Στις εκλογές θα κλείνει έναν χρόνο, καθώς χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να περάσει το Μεσοπρόθεσμο. 

Δεν αρκούσε κι έτσι τη λύση έδωσε η αγριότητα των ΜΑΤ. Δεν θα μπορούσε ούτε εν όψει των εκλογών, ήδη φθαρμένο, να διαδραματίσει τον επιθυμητό κεντρικό του ρόλο. Και τα ΜΑΤ δεν αρκούσαν. 

Ως εκ τούτου βρέθηκε το απαραίτητο συμπλήρωμά τους: οι... ελεύθεροι σκοπευτές – συγγνώμη, «παρατηρητές»!

● Η απόσταση από το γελοίο έως το τραγικό είναι, όπως γνωρίζουμε, ελάχιστη.

Η πολιτική της νεκροφόρας

του Σταύρου Χριστακόπουλου
 

Πηγαίνοντας ο Χρήστος Παπουτσής στην Αλεξανδρούπολη για να εγκαινιάσει το επιχειρησιακό κέντρο επιτήρησης των συνόρων και να κηρύξει την έναρξη της κατασκευής του περίφημου «φράχτη», βρέθηκε, όπως ίσως ξέρετε, αντιμέτωπος με τους τοπικούς... νεκροθάφτες και τις παρατεταγμένες στη σειρά νεκροφόρες! 

Αν την πολιτική σηματοδοτούν πρωτίστως οι συμβολισμοί, τότε αυτός της Αλεξανδρούπολης ήρθε την κατάλληλη στιγμή....
 

Η εκδήλωση διαμαρτυρίας στην ακριτική θρακιώτικη πόλη έγινε επειδή η υπ’ αριθμόν δύο κυβέρνηση των δανειστών έχει πλέον κατατάξει τα συγκεκριμένα οχήματα στα πολυτελή και όχι στα επαγγελματικά ώστε να τα φορολογεί αναλόγως.
Την ίδια ώρα που οι επαγγελματίες τελετάρχες διαμαρτύρονταν στην εσχατιά της χώρας ενώπιον του υπουργού Δημόσιας Τάξης, στην Αθήνα οι κατ’ ανάθεσιν νεκροθάφτες έθαβαν, εν μέσω βλακωδών πολιτικών και μιντιακών θεατρινισμών, το εναπομείναν εισόδημα των ελληνικών οικογενειών καθιστώντας την επιβίωσή τους κάτι μεταξύ Οδύσσειας και Γολγοθά.

Ο μύθος του Σίσυφου και ο διαλυμένος θίασος

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Στα σκουπίδια έστειλε τελικά το Eurogroup το κατ' αρχήν σχέδιο για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Οι ΥΠΟΙΚ της ευρωζώνης ζητούν πλέον μείωση 70% της αξίας των ελληνικών ομολόγων και ο Όλι Ρεν απειλεί με ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής ευθύνης – με τη Standard and Poor's να προειδοποιεί ότι η Ελλάδα, με τη λήξη του PSI, θα καταταγεί στη βαθμίδα της «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Φαίνεται πως, εκτός του Χρυσοχοΐδη και της Κατσέλη, ούτε το Eurogroup είχε... διαβάσει το «μνημόνιο».

Αλλιώς, ενδεχομένως, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θα γνώριζαν πού  θα καταλήξει αυτό. Εκτός εάν... αυτό ακριβώς επιθυμούσαν. 

Αν δηλαδή επεδίωκαν τον πλήρη εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας, όπως αυτός αποτυπώθηκε χθες στα επίσημα στοιχεία για την πορεία της, τα οποία δείχνουν ότι καταρρέει οδηγώντας μαθηματικά την Ελλάδα στη χρεοκοπία ανεξαρτήτως της κατάληξης του «κουρέματος». 
Ψύλλοι στ' άχυρα, θα πείτε. Και ίσως να έχετε δίκιο.

Η μεγάλη μπίζνα και το «μακελειό»

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου θα πρέπει τελικά η Ελλάδα να έχει υποβάλει την τελική πρόταση για το «κούρεμα» των ομολόγων της που κατέχουν ιδιώτες (PSI). 
Μέχρι τότε – παρότι δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η συμφωνία έχει ήδη επιτευχθεί – θα έχει γίνει και η επόμενη σύνοδος κορυφής (30.1). 

Και εν τω μεταξύ αρχίζει το «μακελειό». Όχι αυτό με το οποίο απείλησε ο Λοβέρδος τους πολιτικούς του αντιπάλους. Αλλά αυτό εναντίον της ελληνικής κοινωνίας.

Εξ άλλου η αναδιάρθρωση του χρέους, η νέα δανειακή σύμβαση και τα δημοσιονομικά μέτρα εξεύρεσης των 16 δισ. ευρώ αποτελούν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, στο οποίο κάθε μία από τις τρεις παραμέτρους αποτελεί προϋπόθεση για τις άλλες δύο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους...

Πτωχευμένοι κομπάρσοι στο μεγάλο παιχνίδι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το PSI προχωρεί – ή δεν προχωρεί. Θα «επιτύχει» – ή θα «αποτύχει». Και η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει – ή δεν θα χρεοκοπήσει. Θα μείνει στο ευρώ – ή θα βγει από το ευρώ. Όλα είναι ανοιχτά. 

Το σίγουρο όμως είναι ότι η χώρα θα παραμείνει αγρίως χρεωμένη. Και θα πρέπει να τηρήσει όλες τις «υποχρεώσεις» της ανεξαρτήτως κατάληξης του PSI. Χωρίς κανείς να της εγγυάται μια άσπρη μέρα. Επιπλέον θα ξαναδανειστεί – περισσότερα απ’ όσα θα «κουρέψει». Αυτό το τελευταίο όμως είναι... απολύτως βέβαιο.
 

Θεωρητικά το PSI, μαζί με την τήρηση της θανατηφόρου και άκρως υφεσιακής λιτότητας, είναι η βασική προϋπόθεση για να «ξανασωθούμε» φορτώνοντας στην πλάτη μας ένα νέο τεράστιο δάνειο. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι ποιος θα βάλει τα λεφτά για να πάρουμε εμείς τα 130 δισ. της συμφωνίας του Οκτωβρίου. Η απάντηση είναι, θεωρητικά, εύκολη: Ο προσωρινός μηχανισμός «στήριξης» της ευρωζώνης (EFSF).

Ξεκλειδώνεται η ευρωζώνη αγνότητας

Η εικόνα  είναι μέρος από το κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη «Σχολή πιάνου»

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Θεωρητικά – εντελώς θεωρητικά! – μόνο ένας ηλίθιος θα πήγαινε να υπογράψει μια συμφωνία αναδιάρθρωσης χρέους, όπως αυτή του Οκτωβρίου, βασισμένη σε στοιχεία καταφανώς άσχετα με κάθε πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Υποτίθεται λοιπόν ότι, ως χώρα, υπογράψαμε μια συμφωνία για «κούρεμα» ενός μέρους του χρέους μας με στόχο να περικόψουμε λίγο πάνω από το ένα τέταρτο του συνόλου του, γύρω στα 100 δισ. δηλαδή από τα 360, ώστε με την... ησυχία μας να δανειστούμε ύστερα ακόμη περισσότερα, δηλαδή 130 δισ. βάσει της συμφωνίας.

Στα στοιχεία που τους δώσαμε για το 2011 και στις προβλέψεις για το 2012, όπως άλλωστε και στον ψηφισμένο από τη συγκυβέρνηση προϋπολογισμό του 2012, γράφαμε ακόμη και για επίτευξη... πρωτογενών πλεονασμάτων – με το έλλειμμα του εντεκαμήνου του 2011 πάνω από 10% και ύφεση για το επόμενο έτος την οποία ο Economist προβλέπει στο 7%, όπως και η περσινή!...

Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ, αν και όλοι γνώριζαν ότι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι έξω από κάθε πραγματικότητα, τώρα έρχονται και ζητούν μίνι (δύο μηνών) «μνημόνιο» προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία του PSI.

Κλεπτοκρατίας και συγκάλυψης γωνία...

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όταν ο Γ. Παπανδρέου εξευτέλιζε την Ελλάδα διεθνώς μιλώντας για μια χώρα διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο, κάνοντας ακόμη και Ευρωπαίους αξιωματούχους όπως ο Γιούνκερ να βγουν από τα ρούχα τους για την πρωτοφανή – ακόμη και... στα μάτια τους – αθλιότητα, όταν ο («Μαζί τα φάγαμε») Πάγκαλος αναδεικνυόταν σε αρχιστράτηγο κατά της διαφθοράς, ποιος θα περίμενε ότι, μέσα σε λίγο μόλις καιρό, το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» θα οδηγούσε στο περιθώριο κάθε έρευνα περί διαφθοράς;

Η χθεσινή παραίτηση των οικονομικών εισαγγελέων (και εισαγγελέων Εφετών!) Σπύρου Μουζακίτη και Γρηγόρη Πεπόνη, με καταγγελίες για παρεμβάσεις πολιτικών και οικονομικών παραγόντων στη δουλειά τους (αρνούνται, κατά δήλωσή τους, να είναι «εισαγγελείς υπό απαγόρευση και καθ' υπαγόρευση»), έρχεται μετά την αποχώρηση μελών του Δ.Σ. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, κυρίως της Ζωής Γεωργαντά, με καταγγελίες για παραποίηση στοιχείων από την ΕΛΣΤΑΤ ως προς το έλλειμμα του 2009 προκειμένου να επιβληθούν σκληρότερα μέτρα λιτότητας.

Είχε ακόμη προηγηθεί των χθεσινών εξελίξεων η καρατόμηση, επί των ημερών του Ευάγγελου Βενιζέλου στο ΥΠΟΙΚ, του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής – και οι καταγγελίες της επικεφαλής του Στέλλας Μπαλφούσια – ύστερα από τις δραματικές προειδοποιήσεις του Γραφείου για «εκτός ελέγχου δυναμική του χρέους» και για υπέρβαση όλων των προβλέψεων όσον αφορά το έλλειμμα. 

Προβλέψεις οι οποίες εκ των υστέρων δικαιώνονται, παρά τον θόρυβο που τότε ξεσηκώθηκε...

Παρεμπιπτόντως, και στην υπόθεση των δύο εισαγγελέων, όπως και στις δύο προηγούμενες, αρμόδιος υπουργός ήταν ο υπουργός Οικονομικών, αντιπρόεδρος των δύο τελευταίων κυβερνήσεων και συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ακροβασίες, εκβιασμοί και ακυβερνησία

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Με ακροβασίες στο χείλος του γκρεμού συνεχίζονται οι παράλληλες διαπραγματεύσεις για την «ανταλλαγή ομολόγων» PSI από την κυβέρνηση Παπαδήμου, για τη χρηματοδότηση του ΔΝΤ από την ευρωζώνη, για τα κεφάλαια του προσωρινού και του μόνιμου μηχανισμού «στήριξής», για τον ρόλο της ΕΚΤ στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, αλλά και για το αν η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ή όχι κ.λπ.

Ακροβασίες και εκβιασμοί από τη μια πλευρά και ουσιαστική ακυβερνησία από την άλλη.

Όπως έχουμε ξαναπεί: «Τα ίδια καθάρματα επαναφέρουν τους ίδιους εκβιασμούς με μικρές παραλλαγές. Μόνο που αυτή τη φορά δεν εκβιάζουν τον ανίσχυρο και προδομένο από θέση ισχύος, αλλά από θέση αδυναμίας».

Η σφιχτή αγκαλιά του ΔΝΤ

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ούτε το προχθεσινό Eurogroup κατάφερε να βρει λύση στο κεντρικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Δεν κατάφερε δηλαδή να εντοπίσει την αξιόπιστη πηγή από την οποία θα αντλήσει πραγματικό ζεστό χρήμα για να γεμίσει τα αραχνιασμένα ταμεία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). 

Συνεπώς οι «διασώσεις» των χωρών της ζώνης του ευρώ, που καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα, παραμένουν στον αέρα.

Το EFSF διαθέτει συνολικά κεφάλαια μόλις 440 δισ. ευρώ. Από αυτά πραγματικό χρήμα είναι περίπου τα μισά. Την ίδια ώρα όμως οι ανάγκες ενισχύσεων υπερβαίνουν τόσο τη σημερινή ρευστότητα όσο και τις εγγυήσεις. 

Αιχμάλωτοι της Γερμανίας

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Αυτή η κυβέρνηση θα προωθήσει την επικύρωση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου 2012. (...) Πιστεύουμε επίσης ότι οι εκλογές θα εξομαλύνουν την κατάσταση στην Ελληνική κοινωνία, εκτονώνοντας τις πολιτικές πιέσεις και αποτρέποντας σοβαρές κοινωνικές αναταραχές». 

Αυτά έλεγε ο Σαμαράς στις 13 του μηνός, στην επιστολή που απέστειλε στους ηγέτες της ευρωδεξιάς.

Αυτό – δηλαδή οι εκλογές τον Φεβρουάριο – ήταν το υποτιθέμενο δικό του κέρδος (πείτε το και... αντάλλαγμα) για να συναινέσει στη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. – ΛΑΟΣ: ότι το πολιτικό κουβάρι θα ξετυλιγόταν στην κάλπη και ο ελληνικός λαός θα αποκτούσε τουλάχιστον μια κυβέρνηση, έστω και συνασπισμού, η οποία θα είχε την εκλογική νομιμοποίηση που λείπει εντελώς από τη σημερινή.

Αυτό το υποτιθέμενο κέρδος για τον Σαμαρά έγινε χθες καπνός.

Να δούμε ποιος «σωτήρας» θα προλάβει να κρυφτεί...

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Σε περίπτωση που μια χώρα είτε δεν θέλει, είτε δεν μπορεί να εφαρμόσει τους κανόνες που διέπουν το κοινό νόμισμα, τότε της παρέχεται η δυνατότητα – σύμφωνα με τις ρυθμίσεις της Συνθήκης της Λισσαβόνας για την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση – να βγει από την ευρωζώνη, χωρίς όμως να εγκαταλείψει την Ε.Ε.». Αυτή η εξαιρετικά κρίσιμη για την Ελλάδα αναφορά υπάρχει στο κείμενο που υπερψηφίστηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία από το συνέδριο των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών στη Λειψία.

Η «εθελοντική έξοδος» από το ευρώ, αλλά χωρίς απαραίτητα την έξοδο από την Ε.Ε., είναι η μεταρρύθμιση που θέλει να επιτύχει η Μέρκελ στην ευρωπαϊκή συνθήκη.

Εθνική αυτοκτονία

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Από σήμερα η «κυβέρνηση των πιστωτών» θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας στο όνομα της έκτης δόσης, της «παραμονής στο ευρώ», της αποτροπής της χρεοκοπίας, της πολλοστής κατά σειρά «σωτηρίας της χώρας». Με πρωθυπουργό, αν όλα πάνε κατά πώς συζητούνταν χθες το βράδυ, είτε έναν τραπεζίτη εκλεκτό της Μέρκελ είτε τον εκπρόσωπό μας στο ΔΝΤ. 

Με αντικείμενο τον έλεγχο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, το ξεπούλημά της και την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του χρέους της.

Καθώς η μια εθνική ταπείνωση διαδέχεται την άλλη, η χώρα μας αφήνει πίσω πολιτική ανεξαρτησία, εθνική κυριαρχία και κάθε δυνατότητα να αποφασίζει για την τύχη της.

Όταν το παντελόνι φτάνει στα γόνατα...

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Ο ΓΑΠ είναι ο μόνος πολιτικός που το όνομά του δεν θα δοθεί σε δρόμο αλλά σε αδιέξοδο»! 

Αυτή η ατάκα, που γράφτηκε στο twitter την ώρα που μιλούσε ο... τέως πρωθυπουργός μας στη Βουλή ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης για να φύγει, απεικόνιζε άψογα την πολιτική κατάσταση της χώρας. 

Ένα απίστευτο πολιτικό αδιέξοδο, το οποίο θα μπορούσε να λυθεί μόνο με εκλογές, καταλήγει αυτές τις ώρες σε ένα ακόμη μεγαλύτερο...

Ο πρωθυπουργός με την πιο καταστροφική θητεία και ο εν αναμονή διάδοχός του (35% των ψήφων έχουν απολύτως εξασφαλισμένο και οι δυο μαζί στις δημοσκοπήσεις και περιμένουν τους «αναποφάσιστους» για να πάρουν τα όποια ρέστα) αποφάσισαν χθες ότι θα συγκυβερνήσουν... χωρίς οι ίδιοι, ως άτομα, να συμμετέχουν.

Αυτά τα δύο παλικάρια, κάποτε συμφοιτητές και ακόμα φίλοι, αποφάσισαν ότι θα στηρίξουν μαζί μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι πολιτικός.

Ανοίξτε τις πόρτες να φύγουνε οι κότες

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Δεν μπορώ να φανταστώ σε ποια χώρα ο Γ. Παπανδρέου θα συνέχιζε να είναι πρωθυπουργός ύστερα από τις προσβλητικές – σε βαθμό ατίμωσης – δηλώσεις των Μέρκελ και Σαρκοζί τα ξημερώματα της Πέμπτης στις Κάννες. 

Ίσως μόνο σε αυτήν τη χώρα που λέγεται Ελλάδα, η οποία βρίσκεται σε κατάσταση ανεπίσημης πτώχευσης και φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα και τη ρετσινιά της πλήρους παράδοσής της από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της.

Ίσως πάλι η φαντασία μου να είναι φτωχή και να μην μπορεί να συλλάβει πώς αυτός ο άνθρωπος μπορεί ακόμη και σήμερα να μιλάει στο ελληνικό κοινοβούλιο ισχυριζόμενος ότι «σώζει» την Ελλάδα και ότι κατάφερε όσα δεν πέτυχε ποτέ κανείς γι’ αυτήν εδώ και δεκαετίες. Όταν το μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμα των επιλογών του είναι να την έχει οδηγήσει όχι μόνο στην πτώχευση, αλλά και στην πλήρη αφαίρεση ακόμη και του πιο στοιχειώδους όπλου άμυνάς της έναντι κερδοσκόπων και τοκογλύφων.

Κάνει δημοψήφισμα στους... βουλευτές του!

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τι θα ψηφίσει ο Γιώργος Παπανδρέου στο δημοψήφισμά του – αν υποτεθεί ότι τελικά θα το κάνει; Θυμίζουμε ότι το δίλημμα θα αφορά την αποδοχή ή την απόρριψη της επόμενης δανειακής σύμβασης, όταν θα είναι έτοιμη. Και ότι εκ μέρους της κυβέρνησης θα συνδέεται ατύπως με ένα δεύτερο δίλημμα, το οποίο, αν και δεν θα τεθεί ποτέ επισήμως, θα κυριαρχεί σε όλα τα ΜΜΕ: παραμονή ή έξοδος από το ευρώ. Λοιπόν; Βάλτε τώρα που γυρίζει...

Εάν η χώρα δεν ζούσε την πιο δραματική εποχή των τελευταίων δεκαετιών και μια τόσο συγκεκριμένη απειλή ολοσχερούς καταστροφής, θα μπορούσαμε να κάνουμε ακόμη και πλάκα. Τίποτε όμως πια δεν είναι πιο σοβαρό από μια κυβέρνηση κι έναν πρωθυπουργό που γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι για τη χώρα και την ύπαρξή της.

Οι οποίοι, μπροστά στον κίνδυνο ακόμη και της εσωτερικής κατάρρευσης, παίζουν ένα ακόμη επικοινωνιακό – κατά την άποψή τους – χαρτί για να πάρουν μια μικρή ακόμη παράταση ζωής. Μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μόνο που αυτά τα κολπάκια γίνονται πλέον σε ένα περιβάλλον που μυρίζει έντονα κατάρρευση – και της κυβέρνησης και της χώρας.