Μιά νέα εποχή σκοτεινών χρόνων άρχισε

Του Πέτρου.Παπακωνσταντίνου

Οι αξίες του Διαφωτισμού υποχωρούν, καθώς η οικονομική κρίση ευνοεί την αναβίωση τάσεων εθνικισμού και φυλετικής ανωτερότητας

Το 2010 ήταν η χρονιά της απομυθοποίησης για τον Μπαράκ Ομπάμα. Απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού μέχρι πρόσφατα, είδε το κόμμα του να κατατροπώνεται στις ενδιάμεσες εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου. Ηδη σύρθηκε να παρατείνει επ' αόριστον τις προκλητικές φοροαπαλλαγές που είχε καθιερώσει ο Τζορτζ Μπους υπέρ των πλουσίων, γεγονός που μεταφράστηκε ως προδοσία της επαγγελίας για Αλλαγή. Στην εξωτερική πολιτική, με το Γκουαντάναμο να λειτουργεί ακόμη και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν να συνεχίζεται, η συνέχεια με την προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων είναι εξίσου εμφανής. Οι οπαδοί του 44ου προέδρου διερωτώνται αν μείνει στην ιστορία ως νέος Κάρτερ, ένας ασθενής ηγέτης καλών προθέσεων, που θα αποτύχει να επανεκλεγεί, ή ως νέος Κλίντον, που θα εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση μόνον έχοντας πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο.

Κώστας Βεργόπουλος: "Ώρα μηδέν"

Εντυπωσιάζει ο εθνικός μαζοχισμός στη χώρα μας, κυρίως όσον...

αφορά την κατανομή ευθύνης για την οικονομική κρίση και τη μέθοδο απεμπλοκής από αυτή: «Όλοι μαζί φάγαμε τα λεφτά, μέσα σε όργιο καταναλωτισμού, μέθης και κραιπάλης. Ήλθε η στιγμή να πληρώσουμε το λογαριασμό». Το αυτομαστίγωμα δεν σταματά, αλλά επεκτείνεται σε όλες τις πλευρές του κοινωνικού και πολιτισμικού βίου: «Με την καταναλωτική συμπεριφορά μας οδηγήσαμε τη χώρα σε παρακμή. Οι έννοιες της ελευθερίας παρεξηγήθηκαν και εξισώθηκαν με την ασυδοσία. Εξαφανίσαμε κάθε ίχνος αξιοκρατίας και επικράτησε η ευνοιοκρατία. Ισοπεδώσαμε τις διαφορές προς τα κάτω, εκθρέψαμε μια κοινωνία καχεκτική, συντεχνιακή, υπό κρατική υπερπροστασία, στην οποία η έλλειψη αισθητικής απέβη αναπόσπαστο στοιχείο της επίπλαστης ευημερίας μας».