Χειροπέδες στην ζωή μας!

Με μαύρο σκοτάδι περνάνε τα μέτρα

Το πολιτικό καθεστώς της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας», της «ελεύθερης οικονομίας», της «ελεύθερης επικοινωνίας» και της απελευθερωμένης ασυδοσίας, έστειλε 8 διμοιρίες ΜΑΤ, αχάραγο, με προτεταμένα τα οπλοπολυβόλα, για να συλλάβουν το… κτίριο της ΕΡΤ και να περάσουν… χειροπέδες στην καγκελόπορτα του ραδιομεγάρου!
του Νίκου Μπογιόπουλου

Η τελευταία φορά που – τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών – είχε γίνει κάτι τέτοιο ήταν στις 27 Απρίλη του 1941. Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα!

Η δικομματική χούντα των Σαμαρά – Βενιζέλου έστειλε τα ΜΑΤ να εισβάλουν στην ΕΡΤ μια μέρα μετά την παροχή ψηφιακών αδειών στους ιδιώτες – καναλάρχες! Μπήκαν στην ΕΡΤ την ώρα που φτιάχνουν νέες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου – σαν αυτή με την οποία μαύρισαν την ΕΡΤ – για να μαυρίσουν και τις Αμυντικές βιομηχανίες! 

Όλα κοινά: Ένα νέο/παλιό σύνθημα για τη διεθνή εργασία και τον εργατικό διεθνισμό

του Peter Waterman

Τον 18ο αιώνα

Κρεμούν τον άντρα και μαστιγώνουν τη γυναίκα

Που κλέβει τη χήνα από τα κοινά,

Αλλά αφήνουν λυτό τον μεγαλύτερο κακοποιό

που κλέβει τα κοινά από τη χήνα.

(Αγγλικό λαϊκό ποίημα, περίπου 1764)

Τον μακρύ 19ο αιώνα

Το προλεταριάτο, η μεγάλη τάξη που αγκαλιάζει όλους τους παραγωγούς των πολιτισμένων εθνών, η τάξη που απελευθερώνοντας τον εαυτό της θα ελευθερώσει την ανθρωπότητα από το δουλικό μόχθο και θα μετατρέψει το ανθρώπινο ζώο σε ελεύθερη ύπαρξη - το προλεταριάτο, προδίδοντας τα ένστικτά του, περιφρονώντας την ιστορική του αποστολή, έχει αφήσει τον εαυτό να διαστραφεί από το δόγμα της εργασίας. Βαναυσότητα και τρόμος έχουν γίνει η τιμωρία του. Όλα τα ατομικά και κοινωνικά δεινά του γεννήθηκαν από το πάθος του για δουλειά.

(Πολ Λαφάργκ, 1893)

Η συναίνεση και η ουτοπία

του Κωνσταντίνου Τσουκαλά

Ολες οι δημοκρατίες, αρχαίες και σύγχρονες, άμεσες και αντιπροσωπευτικές, στηρίζονται στην ιδέα ενός δεδομένου και περιχαρακωμένου «Eμείς», ενός υποστασιοποιημένου πρώτου πληθυντικού. «Είμαστε», «βουλευόμαστε», «αποφασίζουμε» και «εντελλόμαστε». Η αρχαία πόλη, ο δήμος, η αγορά και, στις μέρες μας, η Πολιτεία, η οργανωμένη, συνεκτική και ελεύθερη κοινωνία, η συλλογική βούληση, το γενικό συμφέρον, το σώμα των πολιτών, ο κυρίαρχος λαός και το ενωμένο έθνος συνοψίζουν και συνθέτουν τη συμβολική αναγκαιότητα αυτής της ενιαίας αποφασίζουσας ολότητας, είτε ομόφωνα και διά βοής είτε ψηφίζοντας ο καθένας χωριστά, οι πολίτες συν-αποφασίζουν αδέσμευτα και απροϋπόθετα για το δέον γενέσθαι. Σε αυτό ακριβώς συνοψίζεται το ιστορικό μεγαλείο της δημοκρατικής ιδέας: όλα είναι πάντα υπό αίρεσιν και υπό συζήτησιν. Η συλλογική αυτοθεσπιστική αυτονομία προτάσσεται οποιασδήποτε άλλης αρχής ή σκοπιμότητας.