“Ηρωϊκές έξοδοι” και “μικρά καλάθια” Τι να κάνουμε με το ευρώ;

Η διαμάχη με την τρόικα και το καταφανές αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η χώρα, ξανάφεραν στο προσκήνιο τη συζήτηση για το ευρώ. Έκαναν επίσης φανερή την έλλειψη εθνικού σχεδίου για να βγει η χώρα από την κρίση, καθώς το μόνο σχέδιο που ουσιαστικά υπάρχει είναι αυτό της τρόικας, δηλαδή τα μνημόνια.
 
Η απουσία εθνικού σχεδίου δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε ένδειξη ελληνικής ανοργανωσιάς, αλλά συνδέεται άμεσα με την απόφαση να παραμείνει η χώρα στην ΟΝΕ. Αν το ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτο, τότε το μόνο εφικτό σχέδιο είναι αυτό της τρόικας, έστω με μικρές παραλλαγές, ή χωρίς τα παιδαριώδη λάθη του πρώτου μνημονίου. Αν θέλουμε να υπάρξει ανεξάρτητο σχέδιο, ώστε να μπορέσει να διαπραγματευτεί η χώρα αποτελεσματικά με τους δανειστές της, το θέμα του νομίσματος θα μπει αναπόφευκτα στο τραπέζι.
 
Τρεις παρατηρήσεις έχουν απόλυτη σημασία στο σημείο αυτό.

Ο Λαπαβίτσας για την αθέτηση πληρωμών, τη διαγραφή του χρέους και τις ενδεχόμενες συνέπειες

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη , στην "Ελευθερία Λάρισας"

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

1. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και, κατόπιν, να αναδιαπραγματευτεί το χρέος με δική της πρωτοβουλία και με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαλλαγεί από το άχθος του χρέους και να αναπνεύσει η οικονομία της;

Το 2010 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 143% του ΑΕΠ, η χώρα βρέθηκε αποκλεισμένη από τις αγορές και στην ουσία χρεοκοπημένη. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου, αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ, το χρέος θα φτάσει το 199% το 2015. Δηλαδή η έως τώρα σταθεροποίηση έχει αποτύχει πλήρως και η χώρα θα βρεθεί βαθύτερα χρεοκοπημένη. Το Μεσοπρόθεσμο προτείνει λοιπόν, πρώτον, βαθειά λιτότητα για να περιοριστεί η διόγκωση του χρέους και, δεύτερον, εκτεταμένη εκποίηση δημόσιας περιουσίας για να αποπληρωθεί μέρος του υπάρχοντος χρέος.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος και η αντικαπιταλιστική Αριστερά

Του Αντώνη Δραγανίγου

Σύµφωνα µε τον Tύπο αυτών των ηµερών οι πρώτοι µήνες του 2011 θα είναι οι πιο κρίσιµοι της σύγχρονης µεταπολιτευτικής ιστορίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει στόχο να συνεχίσει τον οδοστρωτήρα της διάλυσης της κοινωνίας, µέσα σε ένα κλίµα ραγδαίας πολιτικής απονοµιµοποίησης της ίδιας και του πολιτικού συστήµατος, πρωτοφανούς κοινωνικής και οικονοµικής κρίσης και δυσαρέσκειας των πιο πλατιών τµηµάτων των εργαζοµένων και τέλος συνέχισης της διεθνούς οικονοµικής κρίσης, η οποία –ιδιαίτερα για την Ευρώπη και την ΕΕ- καλά κρατεί.

Η σύνοδος της ΕΕ, µε την αναµενόµενη έγκριση του «µηχανισµού στήριξης» δεν φαίνεται να έλυσε κάποιο πρόβληµα. Αντίθετα επανέρχονται τα «σενάρια» για πολλαπλή διάσπαση της ευρωζώνης ώστε ο αναπτυγµένος πυρήνας «να µη φορτωθεί τα προβλήµατα του χρέους» των υπολοίπων. 

Η βαθύτατη κρίση της ευρωπαϊκής στρατηγικής της αστικής τάξης είναι το πρώτο στοιχείο της περιόδου.