Άμεση ανάγκη η αποχώρηση από την Ευρωζώνη

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το γύρο της Ευρώπης έκανε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ισπανού πρώην πρωθυπουργού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, με τίτλο: Το δίλημμα, πως «το πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τη Γερμανία και όχι τις άλλες χώρες». 

Η προβολή που δόθηκε, σε συνδυασμό με αντίστοιχες επικρίσεις και προβληματισμούς που διατυπώνονται από χώρες όπως η Γαλλία, έχει ξεχωριστή σημασία για έναν και μόνο λόγο: επειδή η κριτική του Θαπατέρο διατυπώνεται σε μια συγκυρία κατά την οποία η κρίση στην Ευρωζώνη, όπως συμβατικά ξεκίνησε με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους στην περιφέρεια, υποτίθεται ότι έχει λυθεί.

Η συζητούμενη έξοδος της Ιρλανδίας στις αγορές και το τέλος της περιόδου βαθιάς ύφεσης στην Ελλάδα επιτρέπουν να κυκλοφορούν εκ νέου αισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας. 

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι τελείως διαφορετική. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε δεδομένο το τέλος των αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ στην Ελλάδα το 2014, χάριν της συζητήσεως, η επόμενη μέρα φαντάζει εξίσου ζοφερή με το νωπό παρελθόν των Μνημονίων στο βαθμό που το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα επιβάλλει τους δικούς του όρους για το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης.

Ο Heiner flassbeck, ο Κώστας Λαπαβίτσας και οι συζητήσεις στην Κύπρο για την έξοδο από το ευρώ

της Βασιλικής Σιούτη

Μπορεί η Κύπρος να απέρριψε, πριν λίγες μέρες όταν συζητήθηκε, το ενδεχόμενο εξόδου της από την ευρωζώνη, το θέμα όμως έχει τεθεί πλέον στην κυπριακή κοινωνία αλλά και στην πολιτική σκηνή και η συζήτηση έχει ανοίξει. 

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκαν στο νησί δύο γνωστοί οικονομολόγοι, ο Κ.Λαπαβίτσας από την Αγγλία και ο Heiner Flassbeck από τη Γερμανία για να συζητήσουν το πιθανό σχεδιασμό του σχετικού plan b. Η πρωτοβουλία ήταν του ΑΚΕΛ, αλλά πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με πρόσωπα από όλο το πολιτικό φάσμα.

Ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Γιάννης Κασουλίδης σε συνέντευξή του στη γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung την περασμένη εβδομάδα παραδέχθηκε ότι η Λευκωσία έφτασε στο σημείο «να ζυγίσει σοβαρά την έξοδο από το κοινό νόμισμα». Σύμφωνα με πληροφορίες από την κυπριακή κυβέρνηση όμως, γρήγορα διαπίστωσαν ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να εξεταστεί σοβαρά στο παρά 5 και χωρίς καμία προετοιμασία. «Άρα, στην πραγματικότητα δεν είχαμε καμία επιλογή πέρα από το να υποκύψουμε» αναφέρει κύπριος αξιωματούχος.

Το θέμα όμως έχει πέσει στο τραπέζι και απασχολεί σοβαρά όλα τα κομματικά επιτελεία. Το πρόσφατο άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν στους New York Times που έλεγε ότι η Κύπρος θα πρέπει να εγκαταλείψει τώρα την Ευρωζώνη και να αφήσει το νόμισμα της να υποτιμηθεί ώστε να ανακάμψει, έγινε επίσης αντικείμενο προβληματισμού.

Λαπαβίτσας συνέντευξη

http://www.youtube.com/watch?v=TWN0iDwa4GA&feature=youtu.be

Ρέκβιεμ

της Μαρίας Κόρδα

Τα ψέματα τελείωσαν. Η ωρολογιακή βόμβα που λέγεται ελληνική οικονομία βαδίζει ολοταχώς προς τη μεγάλη έκρηξη. Η αντίστροφη μέτρηση τώρα μόλις αρχίζει. Αυτό που μένει να φανεί είναι η διάρκεια μέχρι τη στιγμή της αποκάλυψης. Το «δίλημμα» που θέτουν οι δανειστές είναι σαφές και ξεκάθαρο: χρεωκοπία ή καταστροφή. Είτε έτσι, είτε αλλιώς το αποτέλεσμα ένα και αυτό. Η Ελλάδα μετατρέπεται και τυπικά σε προτεκτοράτο, τύπου Λατινικής Αμερικής του προηγούμενου αιώνα. Τα δεσμά που φοράνε στη χώρα και το λαό, τα αρπακτικά των διεθνών αγορών, αποτρέπουν οποιαδήποτε σκέψη για ανόρθωση.

Στο λάκκο των λεόντων

Ίσως είναι η πρώτη φορά που τα επιτελεία του συστήματος δείχνουν να προετοιμάζουν το έδαφος για παν ενδεχόμενο. Τα εμφανιζόμενα μέχρι σήμερα ως αδιαμφισβήτητα ταμπού (έξοδος απ’ το ευρώ) ουδόλως αντιμετωπίστηκαν με το συνήθη τρόπο απ’ τους υπέρμαχους της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και του σύγχρονου ραγιαδισμού.

Για την έξοδο από το ευρώ και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε.

των Κώστα Κούσιαντα, Παντελή Αυθίνου και Ζέττας Μελαμπιανάκη

Από την στιγμή που ο ελληνικός καπιταλισμός μπήκε στην δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα από το χρονικό σημείο που ξέσπασε η κρίση χρέους στην Ελλάδα, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ αναδείχτηκε σε ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αντιπαράθεσης, ανάμεσα στις δυνάμεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος που επιδιώκουν να επεξεργαστούν ριζοσπαστικές κινηματικές και πολιτικές απαντήσεις απέναντι στην κρίση του συστήματος. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία απέκτησε αυτή η αντιπαράθεση, ανάμεσα στις δυνάμεις και τα ρεύματα που θέλουν να συγκροτήσουν μια ξεκάθαρα επαναστατική πολιτική πρόταση, η οποία θα στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Η σημασία της συζήτησης είναι μεγάλη. Η ένταξη στην Ε.Ε. και στην ευρωζώνη, αποτελεί μια στρατηγική επιλογή των ελλήνων καπιταλιστών. Αποτελεί τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο ο ελληνικός καπιταλισμός εντάσσεται στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Είναι η συγκεκριμένη διαδικασία μέσα από την οποία παίρνει μέρος στον διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό και την παγκόσμια μοιρασιά της υπεραξίας και των κερδών. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να υπάρξει σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα, σύγχρονη επαναστατική προοπτική, που δεν θα αναλύει αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο ένταξης και λειτουργίας του ελληνικού καπιταλισμού στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό και δεν θα περιλαμβάνει μεταβατικά αιτήματα ανατροπής του. Γιατί γύρω από τέτοιες στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης συγκροτούνται κάθε φορά τα πολιτικά και κοινωνικά μπλοκ που διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία και διασφαλίζουν την υποταγή και την συναίνεση της εργατικής τάξης σε αυτές τις στρατηγικές επιλογές –τους λεγόμενους εθνικούς στόχους.

Έξοδος από το ευρώ για μια προοδευτική πορεία ή «εξοστρακισμός»;

Διλήμματα των κυρίαρχων κύκλων της Ε.Ε. και η πρόκληση της αριστεράς για μια προοδευτική πορεία της χώρας

Η κρίση της ευρωζώνης την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αποσύνθεση και τη διάλυση και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Σήμερα, οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ε.Ε., ιδιαίτερα στο Γερμανογαλλικό μπλοκ, όλο και περισσότερο διαβλέπουν αυτήν την εξέλιξη.

Οι προσπάθειες των κυρίαρχων κύκλων της Ε.Ε. να απαντήσουν στην κρίση διάλυσης της ευρωζώνης επικεντρώνεται, για να το γράψουμε πολύ συνοπτικά, σε τρεις βασικούς άξονες.

Υπέγραψαν και τώρα τρέχουν…

Αντιμέτωπη με τα λάθη της και την έλλειψη ουσιαστικής δι­απραγμάτευσης βρίσκεται ακόμη μια φορά η κυβέρνη­ση.  

Η εμπλοκή που παρουσίασε η δια­πραγμάτευση για το νέο δάνειο λόγω των εγγυήσεων που ζήτησε η Φινλανδία δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, διό­τι πολύ απλά δεν είναι ξαφνική, όπως θέλει να την παρουσιάσει το Μαξίμου, και σίγουρα δεν έχει να κάνει με την αναζωπύρωση της κρίσης στην Ε.Ε. τις τελευταίες εβδομάδες.

Γράψαμε λίγες μέρες μετά την απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 21ης Ιουλίου ότι η απόφαση ανέ­φερε ρητά πως χώρες της ευρωζώνης θα είχαν δικαίωμα να ζητήσουν από την Ελλάδα εμπράγματες εγγυή­σεις (collaterals). Μάλιστα, ενώ ο πρω­θυπουργός έλεγε μέχρι τότε ότι θα ασκούσε βέτο και ότι οι εγγυήσεις ήταν «κόκκινη γραμμή», στις Βρυξέλλες το δέχθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ευρώ και ευρωζώνη: εικόνα αυγουστιάτικης διάλυσης!

Κύματα αμφισβήτησης του ευρώ σε λαούς και αριστερές δυνάμεις της Ευρώπης!

Απαράδεκτη η συναίνεση σχεδόν όλων των πολιτικών δυνάμεων για διατήρηση του ευρώ στην Ελλάδα!

Πέραν των κρισιακών φαινομένων που αντιμετωπίζει η ίδια η ευρωζώνη είναι βέβαιο πως και η χθεσινή υποβάθμιση των ΗΠΑ από την S&P θα οξύνει την κρίση στην ΕΕ και ειδικότερα στη ζώνη του ευρώ, η οποία και βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Η βδομάδα που έρχεται και ο Αύγουστος είναι κρίσιμοι για την ύπαρξη του ευρώ, την αντοχή του οποίου απέναντι στα κύματα των επελάσεων των αγορών και τη συνέχιση της διακύμανσης του σε υψηλά, σε σχέση με το δολάριο και όχι μόνο, επίπεδα, έγκυροι αναλυτές τη θεωρούν προβληματική.

Μετά από μία βδομάδα κατάρρευσης, σχεδόν, των διεθνών χρηματαγορών, των ευρωπαϊκών συμπεριλαμβανομένων, η υποβάθμιση των ΗΠΑ από την S&P κάνει τους κυρίαρχους κύκλους να περιμένουν έντρομοι και με κομμένη την ανάσα το άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών σήμερα Δευτέρα.

Ο Λαπαβίτσας για την αθέτηση πληρωμών, τη διαγραφή του χρέους και τις ενδεχόμενες συνέπειες

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη , στην "Ελευθερία Λάρισας"

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

1. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και, κατόπιν, να αναδιαπραγματευτεί το χρέος με δική της πρωτοβουλία και με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαλλαγεί από το άχθος του χρέους και να αναπνεύσει η οικονομία της;

Το 2010 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 143% του ΑΕΠ, η χώρα βρέθηκε αποκλεισμένη από τις αγορές και στην ουσία χρεοκοπημένη. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου, αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ, το χρέος θα φτάσει το 199% το 2015. Δηλαδή η έως τώρα σταθεροποίηση έχει αποτύχει πλήρως και η χώρα θα βρεθεί βαθύτερα χρεοκοπημένη. Το Μεσοπρόθεσμο προτείνει λοιπόν, πρώτον, βαθειά λιτότητα για να περιοριστεί η διόγκωση του χρέους και, δεύτερον, εκτεταμένη εκποίηση δημόσιας περιουσίας για να αποπληρωθεί μέρος του υπάρχοντος χρέος.

Η άλγεβρα της εξόδου από το ευρώ

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Το αίτημα της εξόδου από το ευρώ και της αποδέσμευσης από την ΕΕ δεν τίθεται από τη σκοπιά της εξυπηρέτησης της εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά ως όρος για τη βελτίωση της θέσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας στο βαθμό που η ΕΕ έχει εξελιχθεί σε στρατηγείο της επίθεσης κατά των εργαζομένων.

H απάντηση του Κ. Καλλωνιάτη, όπως δημοσιεύεται στη διπλανή σελίδα, στη δική μου απάντησή σε προγενέστερο άρθρο του στην Αυγή βαθαίνει τον (πέρα για πέρα αναγκαίο) διάλογο σε ό,τι αφορά στη θέση της Αριστεράς απέναντι στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Στο πλαίσιο αυτού του πολύτιμου διαλόγου καμία κακοπιστία ή προκατάληψη δεν υπήρχε, παρά μόνο η βούληση να φτάσει κάθε θέση που υποστήριξε ο Κ. Καλλωνιάτης στα πολιτικά και ιδεολογικά της άκρα, στις απώτερες συνέπειες της

Αρχικά ο Κ. Καλλωνιάτης χαρακτηρίζει ως οικονομίστικη θεώρηση της κοινωνικής αλλαγής το πλαίσιο στόχων για παύση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ, κρατικοποιήσεις τραπεζών, υποτίμηση της δραχμής, ελέγχους στη ροή κεφαλαίων και εμπορίου, κ.ά. Στην πραγματικότητα αποτελούν ένα σύνολο σχετικά συνεκτικών και αλληλοσυμπληρούμενων στόχων οι οποίοι έρχονται να διασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για τη διαφύλαξη του εργατικού εισοδήματος και την αναγκαία αναδιανομή. 

Οι στόχοι που θα θέσει το εργατικό κίνημα σε αυτή την κατεύθυνση δεν μπορεί παρά να είναι οικονομικοί, όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές στην ιστορία (π.χ. «γη, ψωμί, ειρήνη»).

Μαρκ Βάισμπροτ: «Αποχαιρετήστε το ΔΝΤ και το ευρώ, αν χρειαστεί»

 (Επίκαιρα, 19 Μαΐου 2011)

Επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει τον προωθητικό ρόλο που θα έχει για την ελληνική οικονομία η μονομερής παύση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ, ο κορυφαίος οικονομολόγος Μαρκ Βάισμπροτ. Τις ριζοσπαστικές θέσεις του, που αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της θητείας του στο απέναντι στρατόπεδο, ο Μαρκ Βάισμπροτ, τις ανέλυσε την Τρίτη 10 Μαΐου στους New York Times σε άρθρο γνώμης με τίτλο «γιατί η Ελλάδα πρέπει να αποχαιρετήσει το ευρώ». Αυτή ήταν και η αφορμή για να παραχωρήσει αποκλειστικά στα Επίκαιρα την ακόλουθη συνέντευξη.

- Η ελληνική κυβέρνηση – και όχι μόνο – λέει πως μια στάση πληρωμών θα οδηγούσε την Ελλάδα στην άβυσσο. Ποιά είναι η διεθνής εμπειρία από την Αργεντινή, τη Ρωσία κλπ;

- Η εμπειρία της Αργεντινής δείχνει ότι η στάση πληρωμών επέτρεψε στην οικονομία να επιστρέψει στην πολύ ταχεία μεγέθυνση, έπειτα από ένα τρίμηνο βαθιάς ύφεσης. Η στάση πληρωμών της Ρωσίας το 1998 είχε επίσης μόνο πρόσκαιρες επιπτώσεις, με την οικονομία να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα από το 1998 έως το 2008, παρότι αυτό οφειλόταν κατά μεγάλο μέρος στην άνοδο των τιμών του πετρελαίου.

Οικονομικές «Φουκουσίμα» στο δρόμο μιας Ευρώπης σε κρίση

τoυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Nα βγούμε από το ευρώ», είναι ο τίτλος του ογκώδους βιβλίου του Ζακ Νικονόφ που εμφανίστηκε την στα παρισινά βιβλιοπωλεία από τις διόλου περιθωριακές εκδόσεις Fayard. «Πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι», θα αντιτείνουν μερικοί, το ενδιαφέρον όμως είναι ότι την ιδέα μιας εξόδου από το ευρώ δεν την προβάλλει μόνο η «μεταφασιστική» ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν, αλλά ένας διανοούμενος της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης». Που αμφισβητεί και την ίδια την ιδέα του γαλλογερμανικού «άξονα», κεντρικού πυλώνα της γαλλικής στρατηγικής μετά τον πόλεμο.

Το βιβλίο έχει τουλάχιστο την αρετή ότι σπάει ένα «ταμπού», διευκολύνοντας τη συζήτηση. Κατά τα άλλα εκφράζει μια μειοψηφία, και μέσα στους κύκλους του συγγραφέα του. Ο Michel Husson π.χ., από τους γνωστότερους οικονομολόγους της «ριζοσπαστικής αριστεράς», υποστηρίζει ότι έξοδος από το ευρώ θα προκαλούσε σημαντική πτώση του βιοτικού επιπέδου της χώρας που θα την έκανε, αφήνοντάς την «βορά» των αγορών. Η εμφάνιση και απήχηση όμως τέτοιων ιδεών, και στην αριστερά, προστίθεται σε μια πληθώρα ενδείξεων για το βάθος της ευρωπαϊκής κρίσης προσανατολισμού και τον αποσυνθετικό χαρακτήρα που κυριαρχεί βασικά μέχρι τώρα. Τη διάγνωση κάνουν και οι πιο mainstream Ευρωπαίοι πολιτικοί, όπως ο Friedrich Merz, πρώην επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της γερμανικής δεξιά, που υπογραμμίζει σε πρωτοσέλιδο άρθρο του στην «Χάντελσμπλατ», υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Ευρώπη καυγαδίζει, η Γερμανία κοιτάζει» και τον υπότιτλο «Ευρω-κρίση, διάσωση Ελλάδας, εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο: γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε σε όλες τις τρέχουσες κρίσεις»:

Ο Δημήτρης Καζάκης στις "Αντιθέσεις" του "Κρήτη TV"

Αποκαλυπτικότατη και διαφωτιστικότατη ανάλυση από τον γνωστό οικονομολόγο σε μια δίωρη συνέντευξη. Ο Δ. Καζάκης καταρρίπτει μύθους γύρω από την κρίση χρέους, δείχνει με αδιάψευστα στοιχεία και ξεκάθαρο τρόπο την πραγματική πορεία της οικονομίας υπό το άχθος της πρωτόγνωρης για τα παγκόσμια δεδομένα απεχθέστατης δανειακής σύμβασης και των σχετικών μνημονίων, μιλάει για τις ολέθριες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειές τους, αποκαλύπτει τα σκοτεινά σχέδια εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και χωρισμού της επικράτειας σε ζώνες εκμετάλλευσης, φωτίζει αιτίες και σκοπούς, και τέλος προτείνει λύσεις για μια βιώσιμη αναπτυσσόμενη οικονομία και μια Ελλάδα ισχυρή και ανεξάρτητη. Τέλος δεν παραλείπει να αναφερθεί στη σημασία της αυτο-οργάνωσης των πολιτών, της ανυπακοής των ανεξάρτητων από κόμματα κινημάτων, απορρίπτοντας την αντιπροσώπευση και τασσόμενος υπέρ ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος όπου ο λαός θα είναι πράγματι εκείνος που θα αποφασίζει για την τύχη του.

TreloKouneli

Πηγή: http://www.youtube.com/

Εξοδος από ευρώ, βήμα για το σοσιαλισμό

Συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στον Λεωνίδα Βατικιώτη

Πριν, 30 Ιανουαρίου 2011

Η Γερμανία φέρεται αποφασισμένη να συμβάλει σε μια λύση για την ανακοπή της κρίσης στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Αυτή η γραμμή δε σηματοδοτεί μια στροφή του Βερολίνου σε μια περισσότερο φιλική προς την ΕΕ πολιτική;

Δεν ήταν ποτέ εχθρική προς την ΕΕ η πολιτική του Βερολίνου. Τη στιγμή αυτή οι αστικές τάξεις της περιφέρειας έχουν ανάγκη από ευνοϊκή χρηματοδότηση για να αντιμετωπίσουν το χρέος τους και να αποφύγουν την επίσημη χρεοκοπία. Παρουσιάζουν λοιπόν την ανάγκη τους ως το βαθύτερο νόημα του ευρωπαϊσμού. Είναι η φυσική αντίδραση του αδύνατου.
Τα πράγματα φαίνονται πολύ διαφορετικά από το Βερολίνο. Η αδυναμία της περιφέρειας απειλεί τους δανειστές με πραγματική οικονομική ζημία, που μπορεί να φτάνει τις πολλές εκατοντάδες δις ευρώ. Δεδομένου ότι οι δανειστές είναι κυρίως οι τράπεζες του κέντρου, υπάρχει κίνδυνος ευρωπαϊκής τραπεζικής κατάρρευσης που μπορεί να συμπαρασύρει και το ευρώ. Κάποιος, λοιπόν, πρέπει να αναλάβει τη ζημία, απαλλάσσοντας τις τράπεζες, ώστε να σωθεί το ευρώ. Η ευνοϊκή χρηματοδότηση που ζητάνε οι χώρες της περιφέρειας δεν είναι παρά η ανάληψη της ζημίας από το κέντρο. Ο ευρωπαϊσμός, όπως όλα τα μεγάλα καπιταλιστικά οράματα, έχει στην καρδιά του τάλιρα και δεκάρικα.

Η αποδοχή της Ε.Ε. αποδιοργανώνει κάθε διεθνισμό

Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

Πριν, 30 Ιανουαρίου 2011

Το γεγονός ότι σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από την Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δεν περιορίζει αντικειμενικά την εμβέλεια του στόχου; Επίσης δεν υπονομεύει την αναγκαία διεθνιστική αλληλεγγύη;

Το γεγονός ότι, όπως σωστά επισημαίνεις στην ερώτησή σου, σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από φορείς της Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δείχνει κυρίως την έκταση της πολιτικής ανημπόριας και της στρατηγικής αμηχανίας στην οποία έχει σήμερα περιέλθει η ευρωπαϊκή Αριστερά. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ευρώ, η στάση απέναντι στο ευρώ αποτελεί δείκτη της γενικότερης στάσης απέναντι στην ΕΕ. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως φαίνεται από τις θέσεις του ονομαζόμενου Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), στο οποίο συμμετέχουν οι περισσότερες δυνάμεις που κινούνται στα Αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας (με κύρια εξαίρεση τα ΚΚ Ελλάδας και Πορτογαλίας), πιστεύει ότι οι λύσεις πρέπει να βρεθούν εντός των πλαισίων της ΕΕ. Δεν εξηγεί βέβαια με ποιόν τρόπο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και δεν βλέπει ότι, στον κόσμο της υπαρκτής ΕΕ στον οποίο ζούμε, όσο πιο “ευρωπαϊκή” είναι μια λύση, τόσο πιο αντιδραστική γίνεται. Πολύ απλά γιατί αυτό απορρέει από την ίδια τη δομή και το λόγο ύπαρξης της “ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης”.

Κ. Λαπαβίτσας: Ιδού τα διαπραγματευτικά μας ατού

Την πεποίθηση ότι το ελληνικό ομολογιακό χρέος των τραπεζών (και της ΕΚΤ) αποτελεί «το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί» της Αθήνας απέναντι στους πιστωτές της εκφράζει στο tvxs.grΚώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Σε αυτό το πλαίσιο, προκρίνει την αθέτηση των πληρωμών που αντιστοιχούν σε μέρος του χρέους με έλλειμμα νομιμοποίησης. Από την ίδια αφετηρία, άλλωστε, στηλιτεύει την -ορατή- προοπτική ενίσχυσης του ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης με απώτερο στόχο την επαναγορά των ελληνικών ομολόγων από την κυβέρνηση. Διαβάστε επίσης: Τα σενάρια για το χρέος με φόντο την αναδιάρθρωση 

Για τον καθηγητή κ. Λαπαβίτσα, συγγραφέα του βιβλίου Η Ευρωζώνη – Ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών*, μείζον ζήτημα αποτελεί ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής από την ίδια τη χώρα, καθώς με αυτόν τον τρόπο «το κράτος θα μπορέσει να προστατεύσει τις συντάξεις και τους μισθούς του δημόσιου τομέα. Γενικότερα, θα τονώσει τις εξαγωγές και την παραγωγή, προστατεύοντας την απασχόληση. Θα επιτρέψει, τέλος, τη διαμόρφωση βιομηχανικής πολιτικής ώστε να βρει πιο δυναμικό ρόλο η Ελλάδα στην παγκόσμια οικονομία, προς όφελος των πολλών». Άλλωστε, ο ίδιος θεωρεί ότι «οι νομισματικές ενώσεις ανάμεσα σε χώρες που διαφέρουν συστηματικά στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους δεν κρατούν πολύ».

Το Βερολίνο οξύνει την κρίση στην ΕΕ

 του Λεωνίδα Βατικιώτη (Πριν, 24 Δεκέμβρη 0210)

Γερμανία: «Γιατί μας μισούν;»

ΟΡΓΗ ΚΑΤΑ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Πριν εννιά χρόνια ακριβώς ήταν οι Αμερικάνοι που αναρωτιόνταν «γιατί μας μισούν», υποκρινόμενοι ότι δεν ξέρουν τίποτε. Τώρα με το ίδιο ακριβώς ύφος είναι η Γερμανία που απορεί και εξίσταται. Το ερώτημα μάλιστα τέθηκε ορθά κοφτά, με μια ασυνήθιστη ωμότητα ακόμη και για τους Γερμανούς, στο περιοδικό Σπίγκελ την προηγούμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα την Δευτέρα, όταν είχαν ήδη γίνει γνωστά τα αποτελέσματα της διήμερης συνόδου κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, με τα οποία θα ασχοληθούμε παρακάτω. Το γερμανικό περιοδικό κατέγραφε τις αντιδράσεις από την μια γωνιά της Ευρώπης ως την άλλη, επιλέγοντας καθόλου τυχαία στην Ελλάδα να αφιερώσει μόνο λίγες λέξεις.