του Δημήτρη Γιαννακόπουλου
Όταν πια οι «Κασσάνδρες» επιβεβαιωθήκαμε και τα νούμερα αποδείχθηκε ότι δεν βγαίνουν με τίποτε, άρχισε η φιλολογία των πωλήσεων. Πανικόβλητες, ανεδαφικές προσεγγίσεις με ανήθικο πολιτικά περιεχόμενο. Όμως, μια και ούτε αυτό δεν «πουλάει» στην κοινή γνώμη και κυρίως στους επενδυτές, άρχισε το καθεστώς να ψελλίζει κάτι για μεταμοντέρνες δρομολογήσεις.
Το «learning by numbers» που εφαρμόζει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, με μαθητή την κυβέρνηση και την ανώτερη διοίκηση, δεν κατασκευάζει την πολιτική οικονομία εξόδου από την κρίση, απλώς την περιγράφει. Πάνω σε αυτήν την περιγραφή γίνονται εκτιμήσεις και εκπονούνται σενάρια.
Όλα έχουν έναν κοινό παρανομαστή που καθιστά αδιέξοδο το εγχείρημα βιώσιμης ανάπτυξης και ευημερίας στην χώρα. Είναι η διακύμανση του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Όλα τα στοιχεία που διαθέτει ο γράφων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την ελληνική οικονομία επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα ότι με απορύθμιση δεν κάνεις ποτέ μεταρρύθμιση. Οι μεταρρυθμίσεις δεν πετυχαίνουν ποτέ εκεί όπου η οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση. Μεταρρυθμίσεις κάνουμε στην φάση της ανάπτυξης. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ δεν απασχολήθηκε με το τελευταίο. Εξειδικεύεται απλώς στην δημοσιονομική προσαρμογή για να διαμορφωθούν μεσοπρόθεσμα εγγυήσεις εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.
