Θα μπορούσε να είναι το… συντομότερο αμερικανικό ανέκδοτο των τελευταίων δεκαετιών: «ταξική πάλη στις ΗΠΑ».Σήμερα όμως, από ανέκδοτο μετατρέπεται σε πραγματικό επεισόδιο της ιστορίας των κοινωνικών αγώνων εκεί, καθώς δεκαετίες μεθοδευμένης και προσεκτικά συντηρημένης ταξικής εκεχειρίας δείχνουν να σπάνε κάτω από την πίεση της οικονομικής κρίσης και της αντιλαϊκής, νεοσυντηρητικής της διαχείρισης. Τα γεγονότα στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, αλλά και σε άλλες πολιτείες, όπως στο Μέριλαντ, στο Οχάιο, στη Νεβάδα, στη Δυτική Βιρτζίνια και στο Νιου Χαμσάιρ, καταγράφονται ως πρωτόγνωρες κινητοποιήσεις, κάνοντας τους (πιο αισιόδοξους) αναλυτές να διαβλέπουν την ανάδυση ενός νέου ιστορικού κύκλου ταξικών αγώνων στη βορειοαμερικανική επικράτεια. Πάνω από 200.000 διαδηλωτές στο Μάντισον, οι περισσότεροι χωρίς καθοδήγηση από το θεσμοθετημένο συνδικαλισμό, παρέμειναν επί ένα δεκαήμερο στους δρόμους πολιορκώντας ή καταλαμβάνοντας δημόσια κτίρια κι αυτό δεν είναι καθόλου συνηθισμένο στις ΗΠΑ. Από τη δεκαετία του ’30 και του ’40, όταν σχηματίζονταν τα αμερικανικά εργατικά συνδικάτα αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα των αναδυόμενων επιχειρηματικών κολοσσών του αμερικανικού καπιταλισμού, είχαν να δουν οι δρόμοι των μεγαλουπόλεων τέτοιες κινητοποιήσεις.
