Η αντι-νοησιαρχία στις ΗΠΑ

Υπάρχει μια αναπτυσσόμενη αντι-νοησιαρχική τάση στις ΗΠΑ και ένα ζωντανό παράδειγμα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ και η δημοτικότητα του ρεπουμπλικανού υποψήφιου για την προεδρία. Το φαινόμενο βέβαια δεν είναι αμιγώς αμερικανικό κι αυτό το ξέρουμε καλά στην Ελλάδα όπου έχουμε αναδείξει σε εκπροσώπους τους έθνους έναν Βασίλη Λεβέντη, ή έναν Άδωνι Γεωργιάδη. Ο λαός ξέρει να ανταμείβει τη γελοιότητα, πολύ δε περισσότερο εντός κοινοβουλευτικού πλαισίου.

Στον αντίποδα βρίσκουμε τον ελιτισμό μιας μερίδας της υποτιθέμενης ιντελιγκέντσιας και διαπιστώσεις όπως αυτή του Ισαάκ Ασίμοφ που μας επισημαίνει «τη λανθασμένη αντίληψη ότι η δημοκρατία σημαίνει ότι η άγνοια μου είναι εξίσου καλή με τις γνώσεις σου.» Αν ο σοκαρισμένος από μια τέτοια πολιτική ισότητα Ασίμοφ ή οποιοσδήποτε από μας είχε ζήσει σε πραγματική δημοκρατία θα ήξερε ότι πολιτικός ελιτισμός και δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες μεταξύ τους και ότι σε επίπεδο λήψης πολιτικών αποφάσεων η άγνοιά μου είναι πράγματι το ίδιο καλή με τις γνώσεις σου! Διότι αν αυτό δεν ίσχυε, τότε, ως αμαθής, δεν θα έπρεπε να έχω ψήφο σε επιμέρους ζητήματα και άρα δεν θα υπήρχε δημοκρατία. Να το πούμε όσο γίνεται πιο «λαϊκίστικα» και… «αντι-νοησιαρχικά»: το μεγαλύτερο πρόβλημα των σημερινών κοινωνιών είναι ακριβώς πως αντί να αποφασίζει για τα κοινά ο κάθε μπαρμπα-Γιώργος κι η κάθε κυρα-Κατίνα του χωριού και της συνοικίας (είτε είναι σοφοί, είτε ημιμαθείς, αμαθείς κ.λπ), αποφασίζει ένας Τσακαλώτος και υπερψηφίζει ένας Συρμαλένιος με… δεδηλωμένα νοησιαρχικά κριτήρια, ο πρώτος την «αναγκαιότητα των υφεσιακών μέτρων» και ο δεύτερος το να «μην κάνει το χατίρι της αντιπολίτευσης και της Ν.Δ. που ουρλιάζει»!

Για να ξαναγυρίσουμε στην Αμερική, η αντι-νοησιαρχική τάση υπάρχει αλλά είναι πρόβλημα ποιότητας παιδείας και μαζικής κουλτούρας. Από πολιτική άποψη το μείζον πρόβλημα είναι διαφορετικό: ο αμερικανικός λαός θα έχει τελικά να επιλέξει μεταξύ δύο επικίνδυνων, που η επικινδυνότητά τους ελάχιστα έγκειται στο νοητικό τους επίπεδο.

Ο αριστερός Guardian και η ερμηνεία της συριακής κρίσης

του πάροικου

Ο… αριστερός Guardian μας «εξηγεί» σε ένα πεντάλεπτο βίντεο του 2013 τον πόλεμο στη Συρία.

Το βίντεο παρουσιάζει ως αιτία του πολέμου την βάναυση διακυβέρνηση του Άσσαντ και της μειοψηφίας των αλεβιτών σε βάρος των υπόλοιπων μερίδων πληθυσμού. Η ανάδυση λοιπόν των ένοπλων ομάδων αντίστασης έρχεται ως περίπου φυσιολογική απάντηση στο καταπιεστικό καθεστώς. Ωστόσο καμιά νύξη δεν γίνεται στο βίντεο για το ποιοι παρακίνησαν, φανάτισαν και εξόπλισαν αυτές τις ένοπλες ομάδες, πότε και με ποιους σκοπούς. Ως μόνη αιτία για την ύπαρξή τους αλλά και για τα δικά τους εγκλήματα σε βάρος του πληθυσμού αναφέρεται το βαθύ μίσος τους για τον αρχικά δημοκρατικό, αλλά αργότερα -για ανεξήγητους λόγους- αυταρχικό Άσσαντ.

Καμιά νύξη περί της ανησυχίας της Δύσης για τα αυτονομιστικά κινήματα των Κούρδων του Βόρειου Ιράκ του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος PYD και του PKK που για τους συμμάχους αποτελούν τρομοκρατικές οργανώσεις, των οποίων τα σχέδια πρέπει ανατραπούν παράλληλα με τον Σύριο πρόεδρο. Καμιά νύξη για την ενόχληση των Δυτικών από την κλειστή οικονομική πολιτική του τελευταίου, καμιά νύξη για τα συμμαχικά σχέδια απομόνωσης του Ιράν, για την αναφυλαξία της οικονομικής ολιγαρχίας σε κάθε προσπάθεια –ακόμα και υποψία- αντίστασης στη φιλελεύθερη λαίλαπα που σαρώνει την υφήλιο.

Αντιθέτως αυτό που φαίνεται να ενοχλεί τους αυτουργούς του συγκεκριμένου βίντεο είναι η παρατεταμένη απραξία του προφανώς «πολιτισμένου κόσμου» που ανέχεται αυτόν τον μακροχρόνιο πόλεμο. Αιτία της είναι η μεμπτή στάση της Ρωσίας και της Κίνας που μπλοκάρουν διαρκώς την ανάληψη δράσης, λόγω των δικών τους συμφερόντων! Αυτό πια κι αν είναι αντικειμενική δημοσιογραφία(!): από τη μία να ενοχοποιείται για το ενδιαφέρον της για το μεσανατολικό και ειδικά το συριακό μια υπερδύναμη (η Ρωσία) που διαπιστώνει μια σειρά υπονομευτικών παρεμβάσεων του άξονα της Δύσης που οδηγούν σε δραματικά γεγονότα εξελισσόμενα στο υπογάστριό της, κι από την άλλη να αθωώνεται σιωπηρά για το δικό της -έμπρακτο εδώ και πολλά χρόνια- ενδιαφέρον, μια άλλη υπερδύναμη (οι ΗΠΑ) που βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακρύτερα από την εν λόγω περιοχή, και η οποία υπερδύναμη δεν έχει, καθώς φαίνεται, κανένα γεωπολιτικό ή άλλο συμφέρον! Υπάρχει μια έμμεση μόνο παραδοχή για κρυφή ανάμειξη των ΗΠΑ που ο... δισταγμός τους να εμπλακούν ενεργότερα υποτίθεται ότι είχε δύο αιτίες: 1) το ότι δεν είχε βρει κάποια ομάδα ανταρτών με την οποία να συμφωνεί ιδεολογικά(!) -βλέπετε οι εκατοντάδες αναμείξεις των ΗΠΑ σε όλον τον κόσμο γίνονται πάντα στη βάση ιδεολογικών συγκλισεων- και 2) το ότι φοβούνταν ότι η ανοιχτή τους ανάμειξη θα μπορούσε να ευνοήσει την ανάπτυξη εξτρεμιστικών ομάδων (λες και η κρυφή τους ανάμειξη δεν ευνόησε/δημιούργησε τέτοια ανάπτυξη)!

Ουδεμία επίσης νύξη γίνεται για τη Διάσκεψη του Παρισιού του 1919 με την ιστορική άρνηση Γαλλίας και Αγγλίας να δημιουργηθεί Κουρδικό κράτος και τις συνέπειες που η απόφασή τους αυτή είχε μέχρι σήμερα και θα έχει για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στην σταθερότητα της περιοχής. Ούτε μια νύξη για το διαρκές γεωστρατηγικό ενδιαφέρον των ευρωατλαντιστών και των Αράβων συμμάχων τους για την περιοχή, ούτε για τον ρόλο που όλοι αυτοί έπαιξαν και παίζουν στο να καταντήσουν οι ανθρώπινες, οι κοινωνικές και οι πολιτικές υποθέσεις εκατομμυρίων κατοίκων μιας τεράστιας περιοχής του κόσμου λέξη-συνώνυμο της βαθιάς ανεπίλυτης κρίσης: ‘μεσανατολικό'.

Οι δημιουργοί αυτού του προϊόντος-επιτεύγματος αντικειμενικής δημοσιογραφίας που υιοθετείται από ένα υποτιθέμενο αριστερό έντυπο διεθνούς εμβέλειας, δηλώνουν βέβαια μετριοφρόνως στο τέλος ότι το βίντεο αυτό είναι μόνο μια αρχική προσέγγιση του θέματος και παροτρύνουν τον καταναλωτή του να ενημερωθεί περαιτέρω. Το πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς η πεντάλεπτη αυτή παρουσίαση έχει κάνει εντωμεταξύ τη δουλειά της,παρασύροντας μια μερίδα κόσμου στο να πιστέψει τα ευρωατλαντικά παραμύθια, ώστε στη συνέχεια να ανεχτεί τις σχεδιαζόμενες ωμές παρεμβάσεις στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή. Το ευτύχημα είναι ότι οι μισοί θεατές του βίντεο δηλώνουν στο youtube την απαρέσκειά τους, πράγμα αρκετά σπάνιο, για το οποίο αξίζει να συλληπηθούμε τους αυτουργούς.

Παρακολουθείστε λοιπόν το βίντεο και μετά μην ξεχάσετε να γραφτείτε συνδρομητές στον Γκάρντιαν, για του οποίου κάποια παρόμοια δημοσιογραφικά επιτεύγματα έχουμε λυπηθεί και στο παρελθόν.
https://www.youtube.com/watch?v=K5H5w3_QTG0

Η ισοπέδωση της Γάζας και τα παλαιστινιακά μωρά-«φίδια»!

Οι ΗΠΑ, που... λυπούνται για τον χαμό των αμάχων Παλαιστινίων, συμπληρώνουν με μερικές ακόμα εκατοντάδες εκατομμύρια ενίσχυσης τα 3+ δις της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ.   

Αυτά συμβαίνουν την ώρα που ο Gilad Sharon (γιός του γνωστού εγκληματία πολέμου, πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ, Ariel Sharon) δηλώνει ότι οι κάτοικοι της Γάζας δεν είναι αθώοι διότι εξέλεξαν τη Χαμάς. Ούτε όμηροι είναι, ισχυρίζεται, διότι επέλεξαν ελεύθερα να ζήσουν εκεί. Άρα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της απόφασής τους. Δηλώνει ακόμα ότι η Γάζα πρέπει να ισοπεδωθεί ολόκληρη. 

Σύμφωνοι με το πνεύμα αυτό, ανάμεσα στους πρώτους στόχους των βομβαρδισμών, οι Ισραηλινοί επέλεξαν να συμπεριλάβουν σχολείο και νοσοκομείο! 

Το χειρότερο νέο είναι ότι σύμφωνα με δημοσκοπήσεις πάνω από 90% είναι αυτή τη στιγμή το ποσοστό των Ισραηλινών πολιτών που συμφωνούν με την επιχειρούμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων!
 

Μια γυναίκα μέλος του Κοινοβουλίου τους (Knesset) υποστήριξε μάλιστα ότι ο εχθρός δεν είναι η Χαμάς αλλά οι ίδιοι οι πολίτες της Γάζας. Και δήλωσε ότι δεν λυπάται ούτε καν για τον θάνατο αμάχων γυναικών στη Γάζα διότι αυτές είναι που γεννοβολάνε μικρά παλαιστινιακά φίδια!
 

Και όλα αυτά την ίδια ώρα που οι απαιτήσεις της Χαμάς είναι μετριοπαθέστατες: Να απελευθερωθούν συγκεκριμένοι κρατούμενοι που προκλητικά ξανασυνέλαβε το Ισραήλ παρά την προηγούμενη απελευθέρωσή τους, και να ανοίξουν τα σύνορα προς την Αίγυπτο.

Τι κρύβει η Διατλαντική Σύμπραξη;

Τι κρύβει η Διατλαντική Σύμπραξη;
 
Author: Portuguese Group for the critical analysis of the EU-USA Agreement (TTIP)  

Translator: Eleni Nicolaou

 

Η ΤΤΙΡ, TAFTA ή Σύμπραξη Διατλαντικού Εμπορίου και Επενδύσεων, είναι μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου και επενδύσεων ανάμεσα στην ΕΕ και στις ΗΠΑ που βρίσκεται τώρα στο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ από κοινού, αντιπροσωπεύουν το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ, το 33% του παγκόσμιου εμπορίου αγαθών και το 42% του παγκόσμιου εμπορίου υπηρεσιών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η ΤΤΙΡ θα τονώσει την οικονομία της ΕΕ κατά 120 δισ. ευρώ, την οικονομία των ΗΠΑ κατά 90 δισ. ευρώ και τον υπόλοιπο κόσμο κατά 100 δισ. ευρώ.

Ωστόσο, οι μελέτες της Επιτροπής βασίζονται σε μη ρεαλιστικές μεταβλητές και δεν λαμβάνουν υπόψη τον υπολογισμό του κόστους-οφέλους ανάμεσα στα ενδεχόμενα κέρδη και τον αντίκτυπο της εναρμόνισης της νομοθεσίας και των διαδικασιών προσφυγής των επενδυτών εναντίον των κρατών.

Βενεζουέλα: Η επανάσταση των πλουσίων

Ούτως η άλλως, η γενικότερη κατάσταση της οικονοµίας δεν δικαιολογεί µια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως θέλουν να παρουσιάζουν τις εξελίξεις τα δυτικά µέσα ενηµέρωσης. Η ανεργία στη χώρα παραµένει στο ιδιαίτερα χαµηλό 6% ενώ η φτώχεια συνεχίζει να µειώνεται τα τελευταία χρόνια µε ρυθµούς που δεν συναντώνται σε καµία άλλη χώρα της περιοχής. Το κατά κεφαλήν εισόδηµα αυξάνεται σταθερά την τελευταία δεκαετία µε ρυθµούς 2,7% ετησίως και µόνο το τελευταίο διάστηµα υπήρξαν πραγµατικές µειώσεις µισθών ως αποτέλεσµα της κρίσης. Και όλα αυτά τη στιγµή που το µέσο νοικοκυριό σε αρκετές χώρες της Ευρώπης είδε την αγοραστική του δύναµη να συρρικνώνεται σε ποσοστά που ξεκινούν από 6-7% για να φτάσουν στο 33% στην περίπτωση της Ελλάδας. 

του Άρη Χατζηστεφάνου  (Πριν, 1/3/2014)

  

Τους 16 έφτασαν οι νεκροί από τις συνεχιζόµενες συγκρούσεις της αστυνοµίας αλλά και οπαδών της κυβέρνησης µε τµήµατα της δεξιάς αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα. Στην πρωτεύουσα Καράκας, το επιχειρηµατικό κέντρο αλλά και οι εύπορες συνοικίες στα ανατολικά της πόλης µετατρέπονται σχεδόν καθηµερινά σε πεδίο µάχης µε διαδηαλωτές να δηµιουργούν πραγµατικά χαρακώµατα µε οικοδοµικά υλικά και λάστιχα αυτοκινήτων.

 

Για την Ουκρανική εξέγερση και τα πραγματικά διλήμματα

Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων (ακόμα και στις χώρες-δορυφόρους) η παραδοσιακή αντισημιτική και πρώην «καταπιεσμένη» (από τον κομμουνισμό) ακροδεξιά επιστρέφει δριμύτερη, επιθετικότερη και πάνω απ’ όλα θυματοποιημένη. Στην Ουκρανία όμως αποκτά ένα ακόμη χαρακτηριστικό: δεν είναι μονάχα ο αντικομουνισμός και ο κατάφωρος αντισημιτισμός των Ουκρανών φασιστών που καταφέρνουν να κινητοποιούν τον όχλο αλλά και ο έντονος αντί-Ρωσισμός τους, δεδομένου ότι συγχέουν την τραγωδία του Holodomor με την πολιτική ηγεμονία της Ρωσίας, ως κυρίαρχη δύναμη στο σύμπλεγμα της ΕΣΣΔ[1] και, ως εκ τούτου, υπεύθυνη για τους εκατομμύρια θανάτους [2]. 

γράφει ο Michael Theodosiadis

Εδώ και τρεις μήνες πλέον οι πλατείες του Κιέβου γεμίζουν με διαδηλωτές διαφόρων πεποιθήσεων (κυρίως όμως φιλελεύθερους ευρωπαϊστές και φανατικούς ακροδεξιούς) οι οποίοι, με σκοπό να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους στην απόφαση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς να παγώσει τις διαδικασίες για εμπορική σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην υπογράψει την ιστορική συμφωνία στρέφοντας το βλέμμα της προς τη Ρωσία, ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κλιμάκωση των ταραχών και η γενίκευση των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής είχε ως αποτέλεσμα ο αριθμός των νεκρών να ξεπεράσει τους 50. Όπως όμως όλα δείχνουν οι κινητοποιήσεις έχουν πλέον για τα καλά παραδοθεί στο έλεος παραστρατιωτικών φασιστικών ομάδων, κάτι που άλλωστε ήταν εμφανές και από την αρχή.

«Σιδηρούν παραπέτασμα»...

   Θα το επαναλάβουμε: Σε αυτή τη σύγκρουση, πλατιά λαϊκά στρώματα του ουκρανικού λαού αντιπαρατίθενται αιχμαλωτισμένα κάτω από ξένη σημαία: Ένα μέρος τους σηκώνει τη φιλορωσική σημαία, δηλαδή τη σημαία των Ρώσων ολιγαρχών και των Ουκρανών συνεταίρων τους. Το άλλο μέρος  σηκώνει τη φιλοευρωατλαντική σημαία, δηλαδή τη σημαία της Μέρκελ, του Ομπάμα και των δικών τους Ουκρανών συνεταίρων.

του Νίκου Μπογιόπουλου

 
H Ουκρανία σπαράσσεται. Ορισμένες σκόρπιες σκέψεις (ίσως όχι και τόσο σκόρπιες...):

   1) Ο τίτλος του άρθρου ήταν: «`Η τώρα ή ποτέ για την Ουάσιγκτον». Ιδού μερικά αποσπάσματα:
«Ο αμερικανικός στόχος στην Ουκρανία και τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες είναι να επιβάλουν τον έλεγχό τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους αυτών των χωρών (...). Η ελίτ της Ουάσιγκτον βλέπει όλον τον κόσμο όπως ο πρώην πρόεδρος Ρίγκαν έβλεπε τη Λατινική Αμερική (...). Οι μέθοδοι του ψυχρού πολέμου εξακολουθούν λίγο πολύ να χρησιμοποιούνται (...). Την ώρα που ξεκινούσε η "βελούδινη επανάσταση" του 1989 ήμουν ο ίδιος βαποράκι, που μετέφερα βαλίτσες σε διαφωνούντες στην Ανατολική Ευρώπη με περιεχόμενο δεκάδων χιλιάδων δολαρίων. Έχω λοιπόν μια καλή ιδέα για το πόσα πολλά χρήματα και πόση ξένη βοήθεια χρειάστηκαν ώστε να ξεκινήσουν οι "αυθόρμητες επαναστάσεις" που εγκαθιστούσαν την "εξουσία του λαού" (...). Εάν η Ουκρανία γλιστρήσει στην τροχιά του ΝΑΤΟ, τότε η Ρωσία θα χάσει την πρόσβαση στις ναυτικές της βάσεις στη Μαύρη Θάλασσα και οι διαδρομές των ρωσικών πετρελαιοαγωγών και αγωγών αερίου θα περνούν από εδάφη που οι ΗΠΑ θα ελέγχουν πλήρως (...). Η Ουάσιγκτον προσπαθεί να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο δυνατό αβαντάζ πριν οδηγηθούν στην ανάγκη όπως ο Κάιζερ πριν από 80 χρόνια να αναφωνήσουν: "`Η τώρα ή ποτέ"».

Νεοφασίστες και ΔΝΤ τα "εργαλεία" των ΗΠΑ στην Ουκρανία

Νεοφασίστες και ΔΝΤ τα "εργαλεία" των ΗΠΑ στην Ουκρανία

του Άρη Χατζηστεφάνου

Την κορυφή του παγόβουνου της αμερικανικής εμπλοκής στην Ουκρανία αποτέλεσε, όπως όλα δείχνουν, η περίφημη τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού πρέσβη στο Κίεβο, Τζέφρι Πάιατ, με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, Βικτόρια Νοϋλαντ. Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά τη διαρροή της τηλεφωνικής επικοινωνίας που προσέλκυσε το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης κυρίως με τη φράση «να πάει να γ... η ΕΕ», ήρθαν στο φως οι λεπτομέρειες των πραγματικά σχεδιασμών το. Στέιτ Ντιπάτμεντ, οι οποίοι σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνουν ακόμη και συνεργασία με ένοπλες φασιστικές ομάδες στην Ουκρανία.

Όπως υποστήριξε τη περασμένη εβδομάδα ο Σεργκέι Γκαζίεβ, στενός συνεργάτης του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, οι ΗΠΑ έχουν ήδη διαθέσει στα κόμματα της ουκρανικής αντιπολίτευσης 20 εκατ. δολάρια, στα οποία συμπεριλαμβάνονται χρήματα για τη αγορά όπλων. Κι αν οι δηλώσεις ενός Ρώσου αξιωματούχου πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη λόγω της γεωπολιτικής αντιπαλότητας Ουάσιγκτον - Μόσχας, δε ισχύει το ίδιο για τα σχόλια του αμερικανικού Τύπου που περιγράφουν χωρίς ενδοιασμούς την εμπλοκή της χώρας τους στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας.

Η διεθνής γλώσσα του Occupy

Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ

Το βιβλίο «Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων (ΣΚΥΑ) αποτελεί μετάφραση του 5ου τεύχους (Γενάρης 2012) της αμερικάνικης ριζοσπαστικής επιθεώρησης Insurgent Notes πάνω στο κίνημα αυτό που πριν από περίπου δυο χρόνια συντάραξε απ’ άκρη σ’ άκρη τις ΗΠΑ. Πρόκειται για μια συλλογή άρθρων πολιτικοποιημένων αγωνιστών που συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα Occupy σε διαφορετικές πόλεις των ΗΠΑ. 

Άρθρα ανάλυσης τα οποίοι συζητούν την εμπειρία εμπλοκής στο κίνημα, εκθέτουν τα προβλήματα, κρίνουν τις αντιλήψεις που κυριάρχησαν στη διάρκειά του και επιχειρούν μια κριτική προσέγγιση των πρακτικών και των δράσεων που ακολουθήθηκαν.

Το κίνημα Occupy δεν ήρθε από το μέλλον.

ΗΠΑ-Αγγλία-Γερμανία: Μισθοί πείνας που ήρθαν για να μείνουν

του Λεωνίδα Βατικιώτη


Πολύ δύσκολο φαίνεται το να καταλήξει σε ένα οριστικό συμπέρασμα η συζήτηση για το κατά πόσο θα ξεπεραστεί η κρίση που έκανε την εμφάνιση της το Σεπτέμβριο του 2009 με αφορμή την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Ένα στοιχείο, ωστόσο, είναι αδιαμφισβήτητο και ισχύει από τη μια άκρη του δυτικού κόσμου, που επλήγη προνομιακά από την κρίση, έως την άλλη: Ότι οι εργαζόμενοι έγιναν φτωχότεροι, ότι η θέση τους το 2013 έχει υποβαθμιστεί σημαντικά σε σύγκριση με το 2009. Ακόμη, επομένως, και να ξεπεράστηκε η κρίση, όπως διατείνονται οι πιο αισιόδοξοι, αυτό έγινε σε βάρος των μισθών, του επιπέδου απασχόλησης και της σταθερότητας των εργασιακών σχέσεων που απολάμβανε η κοινωνική πλειοψηφία.

Διπλάσια ανεργία στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ (απ' όπου ξεκίνησε η κρίση) η ανεργία τον Αύγουστο του 2013 έφτασε το 7,3%, πλήττοντας 11,3 εκατομμύρια εργαζόμενους. Εξακολουθεί, δηλαδή, να βρίσκεται σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα από κει που βρισκόταν το 2007 και το 2008 (4,6% και 5,8% αντίστοιχα). Η πραγματική ανεργία, ωστόσο, είναι πολύ μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να είναι εντελώς λάθος ένα συμπέρασμα που θα υποστηρίζει ότι σε σύγκριση με την Ευρωζώνη, όπου τον Ιούλιο του 2013 η ανεργία έφτασε το 12,1 % (όταν το 2007 και το 2008 ήταν 7,6%), οι ΗΠΑ βρίσκονται σε καλύτερη θέση.

Η οικονομία του σερβιτόρου

Η οικονομία του σερβιτόρου
 

του Άρη Χατζηστεφάνου

Πίσω από την αμερικανική «ανάκαμψη» δημιουργείται μια γενιά ανασφάλιστων, κακοπληρωμένων υπηρετών. 

Σύντομα σε ένα εστιατόριο δίπλα σας...και εδώ στην Ελλάδα.

Ανάμεσα στους δεκάδες δείκτες, που παρουσιάζουν κατά καιρούς διάφοροι οικονομολόγοι για να περιγράψουν την πορεία των οικονομικών μεγεθών μιας χώρας, τα τελευταία χρόνια ξεχώρισε (για προφανείς μάλλον λόγους) ο λεγόμενος δείκτης της «όμορφης σερβιτόρας».

Σύμφωνα με αυτόν όσο ομορφαίνουν οι γυναίκες που εργάζονται σε εστιατόρια και ταχυφαγεία τόσο βαθαίνει η οικονομική κρίση καθώς οι ίδιες υπάλληλοι θα μπορούσαν, σε περιόδους οικονομικής άνθησης, να εκμεταλλευτούν ευκολότερα την εξωτερική τους εμφάνιση για να εξασφαλίσουν μια θέση με καλύτερες αποδοχές και κοινωνική αναγνώριση.

Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη θεωρία σεξιστική και κυρίως απλουστευτική. 

Αντίστροφο δόγμα Μονρόε

Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ, 1914

του Γ. Καπόπουλου 

Καμιά ευρωπαϊκή Μεγάλη Δύναμη δεν δικαιούται να αναμειγνύεται σε οποιαδήποτε κρίση ή σύγκρουση στην αμερικανική ήπειρο: Αυτό ήταν το δόγμα που διατύπωσε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Μονρόε λίγο μετά το 1820, όταν είχε σχεδόν ολοκληρωθεί η χειραφέτηση της Λατινικής Αμερικής από την Ισπανία.

Επρόκειτο για την πρώτη σαφή δήλωση από πλευράς Ουάσιγκτον ότι Βόρεια και Νότια Αμερική θεωρούνται σαν αποκλειστική ζώνη επιρροής των ΗΠΑ, έτσι ώστε καμιά άλλη δύναμη -Βρετανία ή Γαλλία- να μη σπεύσει να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση της Ισπανικής Αυτοκρατορίας.

Σήμερα υπό το φως της σκληρής και απαξιωτικής γλώσσας που χρησιμοποίησε ο Β. Σόιμπλε αντί άλλης απάντησης στην παραίνεση του Αμερικανού ομολόγου του Τζακ Λιου που ζήτησε στροφή προς την ανάπτυξη, η Γερμανία -με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την όποια εναπομείνασα αξιοπιστία της Διατλαντικής Σχέσης- διαμηνύει προς τις ΗΠΑ ότι δεν δικαιούται για να ομιλεί σε ό,τι αφορά την Ευρωζώνη.

Την ίδια άλλωστε στάση είχε κρατήσει ο Σόιμπλε πριν από δύο χρόνια απέναντι στον προκάτοχο του Λιου, Τίμοθι Γκάιτνερ, μια αλαζονεία που συνιστά ένα πρώτου μεγέθους παράδοξο σε μια αλληλεξαρτώμενη παγκόσμια οικονομία:
Ο Σόιμπλε δεν δέχεται ως θέση αρχής την παρέμβαση τρίτων στα εσωτερικά της Ευρωζώνης, σε μια εποχή όπου είναι πρακτική ρουτίνας οι ΗΠΑ να δίνουν συστάσεις στο Πεκίνο και στο Τόκιο και αντίστροφα η ηγεσία της Κίνας να διατυπώνει απόψεις για τη διαχείριση της κρίσης από την Ουάσιγκτον.

Oι Αμερικανοί τάσσονται πλέον κατά του Ευρώ

του Γιώργου Δελαστίκ

Ένα κεφαλαιώδους σημασίας πολιτικό συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από τη στάση της Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, όπου παράλληλα με την παγκόσμια οικονομική κρίση μαίνεται και ο κλυδωνισμός της Ευρωζώνης και του ευρώ: Η ηγεσία των ΗΠΑ τάσσεται πλέον κατά του ευρώ με τη σημερινή του μορφή και με τους υφιστάμενους κανόνες λειτουργίας της Ευρωζώνης!  

Μελετώντας τα αποτελέσματα της δεκαετούς ύπαρξης του ευρώ ως ενιαίου νομίσματος της Γηραιάς Ηπείρου σε υλική και όχι απλώς σε λογιστική μορφή, οι Αμερικανοί ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι είχαν διαπράξει σοβαρότατο σφάλμα στις αρχές του 21ου αιώνα. 

Υποτίμησαν τις συνέπειες που θα είχε η κυκλοφορία του ευρώ αναφορικά με την επέκταση της οικονομικής, επομένως και πολιτικής ηγεμονίας της Γερμανίας σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Νόμισαν ότι το ευρώ θα διευκόλυνε την περαιτέρω διείσδυση των αμερικανικών επιχειρήσεων στην Ευρώπη, καθώς αντικειμενικά περιόριζε δραστικά τους πολλαπλούς συναλλαγματικούς κινδύνους στους οποίους ήταν εκτεθειμένες οι εταιρείες των ΗΠΑ στην Ευρώπη.

Η διαλεκτική των μύθων ΙΙ

του Σ. Μ.

Ούτε κοινοβουλευτική ούτε δημοκρατία.

Συνέχεια απ' το πρώτο μέρος.

Οι θεσμοί, οι διαδικασίες, οι ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, η τοπική αυτοδιοίκηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Έθνος και τόσοι άλλοι σύγχρονοι μύθοι, προσπαθούν, καθημερινά, να μας πείσουν ότι ζούμε στο καλύτερο δυνατό πολίτευμα και στην καλύτερη δυνατή κοινωνία που υπάρχει. Η απόφανση του Αυγουστίνου ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ο καλύτερος δυνατός, εφόσον επιλέχτηκε από τον θεό, μετουσιώνεται στο καλύτερο, δυνατό, πολίτευμα εφόσον το επέλεξαν οιπολίτες. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

Ο κοινοβουλευτισμός, ως μορφή συλλογικών αποφάσεων, έχει βαθιές ρίζες στην αγγλική ιστορία.
Οι ευγενείς και η αριστοκρατία κατάφεραν να πλήξουν την κεντρική εξουσία ενός βασιλιά που
βασίλευε αλλά δεν κυβερνούσε. Ήδη από τον 13ο αιώνα, η Magna Carta, θέτει τους πρώτους (έστω
στοιχειώδεις) περιορισμούς σε μια βασιλική εξουσία που θα συνεχίσει να αυτοκαταστρέφεται μέσα
από τους πολέμους των διαδόχων και τις θρησκευτικές επιλογές της. Η κορύφωση της
αντιβασιλικής πάλης, το 1648, θα αποδώσει μια μορφή κοινοβουλίου (Μακρό) που ουσιαστικά θα
υπάρχει για να προστατεύει τα δικαιώματα των ευγενών. Ακόμη και στην περίπτωση αμφισβήτησης της κεντρικής εξουσίας του Κρόμβελ, αυτός δεν θα διστάσει να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του και να αποκληθεί Προστάτης – Δικτάτορας (ρωμαϊκός όρος ενιαύσιου αξιώματος που απένεμε σε εξαιρετικές περιπτώσεις η Γερουσία). Το (λεγόμενο) Κοινοβούλιο ήταν μόρφωμα της δύναμης των αριστοκρατών και αυτή εξυπηρετούσε. Η λειτουργία του αλλά και ο τρόπος που διοικούσε, με τρόμο, τη χώρα αποκαλύπτεται ξεκάθαρα στο έργο του Β. Ουγκώ, “Ο άνθρωπος που γελά”, μία καταπληκτική απεικόνιση της Αγγλίας της εποχής.

«Η ιδέα της κατάληψης της Ελλάδας στοχεύει στην αρπαγή της περιουσίας της»

Με πρωτοσέλιδο την αποκλειστική συνέντευξη που πήρε ο δημοσιογράφος Λάμπρος Καλαρρύτης από τον οικονομολόγο – αναλυτή Μάξ Κάιζερ κυκλοφορεί το σημερινό περιοδικό «Επίκαιρα».  Αν και για κάποιους είναι αμφιλεγόμενος ο ρόλος του Μ. Κάιζερ παραθέτουμε ολόκληρο το συγκεκριμένο δημοσίευμα από το περιοδικό που το βρήκαμε ενδιαφέρον: 

Το γνωστό Μαξ Κάιζερ συναντήσαμε σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, σε μια από τις αρκετές επισκέψεις του στην Ελλάδα, την περίπτωση της οποίας παρακολουθεί στενά. Γνωστός οικονομικός αναλυτής, παρουσιαστής, παραγωγός, ακτιβιστής με έντονη δράση κατά των εταιρειών-συμβόλων της παγκοσμιοποίησης, όπως η Goldman Sachs και η JP Morgan, εναντίον της οποίας διεξήγαγε καμπάνια καλώντας τον κόσμο να αγοράσει ασήμι για να ανεβεί η τιμή του κι έτσι να χρεοκοπήσει η εταιρεία, η οποία, κατά τον Κάιζερ, είχε «σορτάρει» στο μέταλλο και είχε «γυμνές» θέσεις.

Θα χυθεί αίμα στην Αίγυπτο

του Γιώργου Δελαστίκ

Πανηγύρισαν, φυσικά, έξαλλα οι εκατοντάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι που κάθε μέρα και κάθε νύχτα μαζεύονταν στην πλατεία Ταχρίρ, όταν η αποτελούμενη από οπαδούς του Μουμπάρακ εκλογική επιτροπή υποχρεώθηκε τελικά να ανακοινώσει με οκτώ ημέρες καθυστέρηση ότι ο ισλαμιστής Μοχάμεντ Μουρσί είναι ο νικητής των προεδρικών εκλογών που διεξήχθησαν στις 16 και 17 Ιουνίου. 

Πρόκειται όμως για μια νίκη πολύ μικρότερης σημασίας από όσο φαντάζεται κανείς.

Όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, η ανακήρυξη ισλαμιστή προέδρου μοιάζει περισσότερο με την τελευταία πράξη πραξικοπηματικού σφετερισμού της εξουσίας εκ μέρους της στρατιωτικής χούντας των στρατηγών του Μουμπάρακ παρά με την ολοκλήρωση των διαδικασιών εκδημοκρατισμού της χώρας, όπως είχε υποσχεθεί ο στρατός μετά την ανατροπή του τυράννου από τη λαϊκή εξέγερση.

Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι αν δεν χυθεί και πάλι αίμα στην Αίγυπτο, η στρατιωτική χούντα θα έχει κατορθώσει να καταπνίξει την επανάσταση και τους πολιτικούς εκπροσώπους της, αλλά επιπλέον θα έχει εξουδετερώσει και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που εκμεταλλεύθηκαν την ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ για να κυριαρχήσουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Οι καταληψίες της Γουόλ Στριτ περνούν… στο αντάρτικο

του Νικήτα Κουριδάκη

Αναβαθμίζουν τη δράση τους οι καταληψίες της Γουόλ Στριτ και περνούν… στο αντάρτικο

Τα μέλη του παναμερικανικού κινήματος «Occupy» εγκαταλείπουν τα πάρκα και μεταφέρουν τις κινητοποιήσεις τους στην «καρδιά» του δικομματισμού. 

Στο πλαίσιο αυτό, και εν όψει της προεκλογικής περιόδου, θα επιχειρήσουν με επιλεκτικά «χτυπήματα» να φέρουν σε δύσκολη θέση στελέχη αλλά και υποψηφίους Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών.

Tο κίνημα «Occupy» που πρωτοεμφανίστηκε το φθινόπωρο στη Γουόλ Στριτ και εξαπλώθηκε στις ΗΠΑ επιμένει να υπάρχει και να «ενοχλεί». Παρότι η αστυνομία διέλυσε τις κατασκηνώσεις των ακτιβιστών σχεδόν σε όλες τις πόλεις, άλλαξαν τακτική. Αντί να διαδηλώνουν στα σκαλιά των τραπεζών, εκεί δηλαδή που βρίσκεται η κοφτερή ακμή του σύγχρονου καπιταλισμού, οι διαμαρτυρίες τους πλέον στρέφονται περισσότερο κατά των «υπηρετών» του, όπως θεωρούν τους πολιτικούς των δύο κομμάτων στις ΗΠΑ.

Ξεκίνησαν γεωτρήσεις της Κύπρου και στο βάθος... σκιές πολέμου!

Κλιμακώνει τις προκλήσεις και την ένταση η Τουρκία! ζητά άμεση διακοπή γεωτρήσεων!

''Επιτήδειος ουδέτερος'' η Ε.Ε.!

Το Ισραήλ τρίβει τα χέρια του!

Από σήμερα το γεωτρύπανο της αμερικανικής εταιρείας Noble Εnergy μπήκε σε κίνηση στο Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, ενώ την ίδια ώρα η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις και την ένταση σε βάρος της Κύπρου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με Δευτεριάτικες δηλώσεις του ο Τούρκος Υπουργός Ενέργειας Τενέρ Γιλντίζ ζήτησε από την Κύπρο να διακόψει άμεσα τη γεώτρηση, απειλώντας με "αντίποινα" (βλ. ρεπορτάζ παρακάτω).

Οι μόνοι απόλυτα κερδισμένοι από τις εξελίξεις είναι οι ΗΠΑ και πρώτα και κύρια το Ισραήλ.

Κύπρος αλλά και Ελλάδα έκαναν το "στρατηγικό λάθος" να προσδεθούν ακόμα περισσότερο, σε βαθμό 'άθλιας "δορυφοροποίησης", στον αμερικανοισραηλινό άξονα.

Είναι τραγικό ότι η Κύπρος και η Ελλάδα, αντί να στηριχτούν -για να προωθήσουν τα δίκαια θαλάσσια ενεργειακά τους συμφέροντα- σε μια δική τους ανεξάρτητη πολυδιάστατη πολιτική, παραδόθηκαν απολύτως σε μια αμερικανοισραηλινή εταιρεία και κυρίως παραδόθηκαν στην πολιτικοστρατιωτική «προστασία» του Ισραήλ.

Το γεγονός αυτό κατέστησε τη θαλάσσια ενεργειακή στρατηγική Ελλάδας και Κύπρου μέρος της τουρκο-ϊσραηλινής διένεξης και παράγοντα περεταίρω όξυνσης της τελευταίας.

Κορυφώνεται η παγκόσμια συστημική κρίση

«Εντάξει, διεξάγεται ένας ταξικός πόλεμος, ωστόσο είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων που έχει εξαπολύσει αυτό τον πόλεμο…»

Γουόρεν Μπάφετ,
ένας από τους δύο πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου,
New York Times 26/11/06

 

 

…Κι εμείς που νομίζαμε πως το πρόβλημα το είχε μόνο η Ελλάδα και όλα τα άλλα λειτουργούσαν ρολόι. Κάπως έτσι, όμως, μας τα έλεγαν ο πρωθυπουργός, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες και η τρόικα, ενάμισι χρόνο τώρα. Άντε, είχαν κάποια προβλήματα και τα υπόλοιπα PIGS. Αλλά η Ιταλία;
Και η Ευρωζώνη ολόκληρη να κινδυνεύει και να διαβουλεύεται εκτάκτως; Και οι Γερμανία-Γαλλία να αρπάζονται; Και η Μέρκελ να τα βάζει με ό,τι πιο ιερό κι αμόλυντο έχει να επιδείξει ο παγκόσμιος καπιταλισμός, τους οίκους αξιολόγησης; Δεν ήταν, λοιπόν, το δημοσιονομικό έλλειμμα και χρέος της Ελλάδας το πρόβλημα, ούτε ότι καταναλώναμε περισσότερα από ό,τι παράγαμε; Για δες…

Το «ελληνικό πρόβλημα» αποδεικνύεται το πρελούδιο -και για λόγους προπαγάνδας- μιας ευρύτερης κρίσης της Ευρωζώνης και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οποία το «ελληνικό πρόβλημα» υπήρξε, στη χειρότερη περίπτωση, το φιτίλι πυροδότησης. Αλλά τα εκρηκτικά δεν ήταν το «ελληνικό πρόβλημα». Στην πραγματικότητα τα εκρηκτικά εκτείνονται και πέραν της Ευρώπης. Παγιδευμένη, τελικά, είναι ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία.

Κύπριοι νεκροί για χάρη των ΗΠΑ

του Γιώργου Δελαστίκ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτήν τη στιγμή η πρωτεύουσα πτυχή της θανατηφόρας έκρηξης στην κυπριακή ναυτική βάση της Λεμεσού είναι η ανθρωπιστική τραγωδία. Δώδεκα -μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές- Ελληνοκύπριοι έχασαν τη ζωή τους από την έκρηξη, με τους διοικητές του Ναυτικού και της βάσης να συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των θυμάτων, καθώς και έξι πυροσβέστες, δύο υπαξιωματικοί και δύο ναύτες. 

Η Κύπρος θρηνεί τους νεκρούς της και όλοι οι Έλληνες της συμπαραστέκονται σε αυτό. Η ζημιά για τη Μεγαλόνησο στον οικονομικό τομέα είναι εξαιρετικά σημαντική επίσης. Η καταστροφή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής από την έκρηξη καθιστά αδύνατη την επαρκή ηλεκτροδότηση της Κύπρου επί εβδομάδες ή μήνες χωρίς εξωτερική βοήθεια, με οδυνηρές επιπτώσεις στον τουρισμό του νησιού κατά την κορύφωση της τουριστικής περιόδου.