«Λυκόμορφοι φορολόγοι» και καθ’ έξιν μπουρδολόγοι…

του Νίκου Μογιόπουλου 
 
Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Όσα ιστορούνται στη συνέχεια δεν έχουν σχέση με τη σημερινή Ελλάδα. Καμία! 

Αυτά γίνονταν παλιά. Συνέβαιναν επί Τουρκοκρατίας. Και είναι πραγματικά να φρίττεις και να τρέμεις από οργή με τα (επί Τουρκοκρατίας…) βάσανα του λαού.


Διαβάζουμε (*):
«Κύριο καθήκον των κοινοτικών αρχόντων της εποχής, ήταν το "στρώσιμο των τεφτεριών". "Έριχναν τα τεφτέρια", σήμαινε ότι όριζαν το φόρο που έπρεπε να πληρώσει κάθε μέλος της κοινότητας, ανάλογα με την περιουσιακή του κατάσταση (ιδιόκτητο σπίτι, χωράφια κλπ.) και τα εισοδήματά του, με βάση το "κατάστιχο" που συντασσόταν από εκτιμητές κάθε 7 χρόνια. Την είσπραξη έκανε ο "γραμματικός" του χωριού ή κάποιος ειδικός φοροεισπράχτορας. Οι φόροι, αυτοί ήταν άσχετοι από άλλα "δοσίματα" για κοινοτικές ανάγκες (δρόμους, γεφύρια, κονάκι του βοεβόδα, πληρωμή ζημιών, αμοιβή κοινοτικών υπαλλήλων, δασκάλων, υδρονόμων, αγροφυλάκων κλπ.). Οι κοινοτικοί άρχοντες εισέπρατταν μισθό και απαλλάσσονταν από φόρους.        

Όταν η φύση ησυχάζει…

Όταν η φύση ησυχάζει τότε ο Γιάννης Στουρνάρας δηλώνει με άνεση σε συνέντευξή του: «Ήρθα για να μείνω». Άραγε, τι άλλαξε από τον Δεκέμβρη του 2012 όταν πάλι σε συνέντευξή του δήλωνε: «Θα παραιτηθώ, αν σταματήσουν να γίνονται δεκτά αυτά που εισηγούμαι»; 

Τι άλλαξε από τον Φεβρουάριο του 2013 όταν ο Στουρνάρας εκβίαζε τον Σαμαρά ότι θα παραιτηθεί στην περίπτωση που δε σταματήσουν να τον «κακολογούν» οι Μ. Κεφαλογιάννης, Ν. Κακλαμάνης, Π. Παυλόπουλος, και άλλοι...

του kartesios

Είναι προφανές ότι άλλαξαν πάρα πολλά. Ο Στουρνάρας πλέον πρωθυπουργεύει εν λευκώ. Την όποια πολιτική ευθύνη έχει αναλάβει ο Σαμαράς. Μια πολιτική ευθύνη ορφανή, καθώς ο Σαμαράς απουσιάζει από την πολιτική σκηνή και τρέχει δεξιά κι αριστερά ως μεσάζοντας ξένων και εγχώριων συμφερόντων προς άγρα συνεταίρων τους. Κλείνει επιχειρηματικές συμφωνίες ο Σαμαράς, εκπροσωπώντας τον Μπόμπολα, τον Κόκκαλη, τον Μελισσανίδη, τους τραπεζίτες, τον Λάτση και υπόσχεται φορολογικές ασυλίες, γη, ύδωρ, σκλάβους.

Και στη...Βουλή ο νέος νόμος για τις απεργίες!

του Γιώργου Δελαστίκ

Πολύ... «ενδιαφέρουσα» υπό ορισμένες προϋποθέσεις είναι αυτή η ιδέα που επεξεργάζεται ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης για να καταργήσει ντε φάκτο τις απεργίες: να απαιτεί δηλαδή ο νόμος προκειμένου να κηρυχθεί απεργία να ψηφίζουν υπέρ της όχι το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου ή έστω η πλειοψηφία της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων, αλλά η απόλυτη πλειοψηφία (50% συν μία ψήφος) του συνόλου των εργαζομένων στην επιχείρηση ή στον κλάδο, αν πρόκειται π.χ. για απεργία των εμποροϋπαλλήλων.

Δεδομένου ότι υπάρχουν κλάδοι στους οποίους η πλειοψηφία των εργαζομένων δεν είναι καν γραμμένοι στο σωματείο τους, ευνόητο είναι ότι στους κλάδους αυτούς δεν πρόκειται να κηρυχθεί απεργία ποτέ. Αν συζητήσουμε δε για γενική απεργία, τότε απαιτείται να ψηφίσουν υπέρ της κήρυξής της ίσα με... δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι. Με αυτή την λαμπρή ιδέα, ο εξοχότατος κύριος Βρούτσης θα απαλλάξει τη χώρα από τις απεργίες, πράγμα που δεν κατάφεραν ούτε καν οι ναζί κατακτητές στη διάρκεια της Κατοχής.

Αν δεν αντιδράσουμε, τα μέτρα αυτά...θα είναι και τα τελευταία μας

Αν δεν αντιδράσουμε, τα μέτρα αυτά...θα είναι και τα τελευταία μας

Πόσες φορές ακούσαμε το ίδιο παραμύθι;
Πόσες φορές μας είπαν ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία;
Πόσες φορές μας σύστησαν να κάνουμε υπομονή γιατί μόνο με θυσίες θα έρθει η ανάκαμψη και θα πιάσουμε τους μακροοικονομικούς μας στόχους;

Ελπίζουμε μετά από τόσο δούλεμα, να έχουμε καταλάβει πλέον ότι η διάσωση της Ελλάδας από τον μηχανισμό στήριξης είναι ένα μεγάλο ψέμα.

Ακόμη και οι ίδιοι έχουν αρχίσει να ψελλίζουν πλέον ότι είμαστε...μία χαμένη υπόθεση.
Με μνημόνια ή χωρίς, με σοσιαλδημοκράτες ή νεοφιλελεύθερους στην κυβέρνηση, ένα είναι το σχέδιο και είναι καθαρό.
Η παγκόσμια άρχουσα τάξη, θέλει να επιβάλλει μία παγκόσμια οικονομική κατοχή πάνω στους λαούς.
Ο καπιταλισμός είναι στα τελευταία του.

Ένας χρόνος λεηλασίας

του  Γιάννη Ελαφρού

Αξέχαστο θα μείνει το διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου, από το μακρινό Καστελόριζο, με το οποίο ανακοίνωνε την προσφυγή στο μηχανισμό ΕΕ - ΔΝΤ, μιλώντας για μια νέα Οδύσσεια του ελληνικού λαού. 

Βεβαίως, στη σύχρονη Οδύσσεια, κατά Γιώργο, την Ιθάκη την έχουν ήδη κουρσέψει οι «μνηστήρες», είτε πρόκειται για τους τραπεζίτες (στους οποίους πήγαν με τη μορφή ενισχύσεων και εγγυήσεων τα 108 από τα 110 δισ. του δανείου της τρόικας) είτε για τους μεγαλοεπιχειρηματίες (που είδαν να μειώνεται το 2010 η φορολογία των κερδών τους στο 20% από 24%).

Η Οδύσσεια του Γιώργου πιο πολύ μοιάζει με αμερικανικό κόμικ, όπου ο άτυχος ήρωας (στην περίπτωσή μας ο ελληνικός λαός) έχει αλλεπάλληλα και ασταμάτητα ατυχήματα…

Απώλεια του δικαιώματος αυτοκτονίας

 Του Νίκου Κοτζιά Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Ο χρόνος που κυλάει είναι χρόνος προς όφελος των δανειστών της χώρας.

Αντίθετα, η Ελλάδα βυθίζεται σε μια όλο και πιο βαθιά ύφεση και το εξωτερικό χρέος της αυξάνει.

Στους μήνες που πέρασαν μετά την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου, η Γερμανία και οι γερμανικές τράπεζες απαλλάχθηκαν από το 15% των ομολόγων και άλλων επενδύσεων χαρτοφυλακίου που είχαν από κράτη του ευρωπαϊκού νότου και της Ιρλανδίας. Από αυτή τη σκοπιά, μπορεί κανείς να αναμένει