Συνταγματική εκτροπή μέσω Βουλής;

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Με κοινοβουλευτική νομιμοποίηση επιχειρείται ένα συνταγματικό πραξικόπημα. Εδώ δεν πρόκειται πλέον για συνήθη πολιτικό εμπαιγμό, όπως αυτοί που λαβαίνουν χώρα στην πολιτική μας ζωή και σφραγίζονται περίπου εθιμοτυπικά ανά τετραετία με την αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων. Πρόκειται για προκλητική αγνόηση και περιφρόνηση της ζεστής ακόμα ετυμηγορίας του ελληνικού λαού από τους ίδιους που του τη ζήτησαν. Ο λαός αυτή τη φορά δεν κλήθηκε να επιλέξει διαχειριστή των δημοσίων υποθέσεων -αυτόν τον έχει ήδη επιλέξει- αλλά να αποφασίσει επί συγκεκριμένου πολιτικού ερωτήματος/ζητήματος ζωτικής για τον ίδιον σημασίας. 

Και όντως προσήλθε μαζικά στην κάλπη και αποφάσισε. Η δε απόφασή του είναι κατηγορηματική και παραδόθηκε στην πολιτική εξουσία με τον πιο επίσημο τρόπο που προβλέπεται σε μια συνταγματική πολιτεία. Επαναλαμβάνουμε και διευκρινίζουμε για όσους κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν: δια του δημοψηφίσματος ο λαός παρέδωσε στην κυβέρνηση απόφαση, όχι γνώμη! Η απόφαση αυτή, όπως και κάθε απόφασή του που πληροί τις ελάχιστες προϋποθέσεις εγκυρότητας βάσει του Συντάγματος και των σχετικών νόμων, είναι απολύτως δεσμευτική για την κυβέρνηση (όχι μόνο στην παρούσα μορφή και σύνθεσή της αλλά και σε κάθε διάδοχή της μορφή και σύνθεση). Και παρότι η διατύπωση του ερωτήματος του δημοψηφίσματος ήταν αξιοκατάκριτα στενή και ανεπαρκής, ο κόσμος την υπερέβη και έδωσε μια σαφή αρνητική απάντηση που καλύπτει όχι μόνο το γράμμα αλλά και το πνεύμα του ερωτήματος, δηλαδή το σύνολο των πολιτικών λιτότητας, της νομιμότητας του χρέους, της τροϊκανικής πολιτικής και της ανοχής της κυβέρνησης στους εκβιασμούς των δανειστών. Αυτή είναι η μόνη συνεπής ερμηνεία του αποτελέσματος, η οποία προκύπτει άλλωστε και από το ίδιο το περιεχόμενο του διαγγέλματος του πρωθυπουργού όταν προκήρυξε το δημοψήφισμα(*) και συμπυκνώνεται στην πρότασή του: «Σας καλώ να πούμε όχι στις συνταγές των μνημονίων που καταστρέφουν την Ευρώπη».

Σε αυτό είπε «όχι» ο λαός και αυτό το γνωρίζουν άριστα άπαντες (στελέχη της κυβέρνησης και βουλευτές, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, κόμματα και συνδικαλιστικοί φορείς,  δεξιοί και αριστεροί, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, «ευρωπαϊστές» και ευρωσκεπτικιστές, φιλομνημονιακοί και αντιμνημονιακοί). Το μόνο πραγματικό ερώτημα τη στιγμή αυτή δεν αφορά λοιπόν ούτε την εγκυρότητα ούτε το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος. Αφορά το αν θα γίνει σεβαστό το αποτέλεσμά του ή θα πάμε σε εκτροπή. Αν υπάρξει εκτροπή (και τα υπό συζήτηση σχέδια συμφωνίας δείχνουν δυστυχώς προς τα εκεί) θα είναι

Αντουανέττες της οργανικής διανόησης

της Ιωάννας Στρατικοπούλου

Στα χρόνια του Μνημονίου, με αποκορύφωμα τους τελευταίους μήνες της Κυβέρνησης Σαμαρά, ο δημόσιος διάλογος στρέφεται γύρω από τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης. 

Έτσι, καθημερινά ανακοινώνονται προτάσεις φόρων και πιθανών ρυθμίσεων, κι εμείς επιχειρηματολογούμε για το εύρος των μέτρων (οριζόντια, ισοδύναμα, αναλογικά), για το ύφος τους (δυσβάσταχτα αλλά αναγκαία) για τον χρονικό τους ορίζοντα (τα τελευταία μέτρα, για δύο χρόνια ή όπως τώρα «μέχρι η ανεργία να φτάσει το 10%») και για τον αποδέκτη των μέτρων (μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες και πιθανοί αγοραστές δημόσιας περιουσίας). 

Ανακοινώνονται βροχηδόν κι εμείς συζητούμε αν το α είναι καλύτερο από το β ή αν τροποποιώντας ελαφρά το α θα ήταν δικαιότερα δυσβάσταχτο ή αν το γ είναι δίκαιο αλλά ανεφάρμοστο κ.ο.κ. με την κρυφή σκέψη «εγώ ελπίζω να τη βολέψω».

Οι άξονες των μέτρων αυτών και η στοχοθεσία τους είναι ήδη θεσμοθετημένη (αν και με αμφίβολης συνταγματικότητας διαδικασίες και όρους). Για τους άξονες αυτούς δεν συζητούμε. Έχουν ήδη σφραγισθεί με την υπογραφή των μνημονίων από τους κυβερνώντες.

«Νομιμότητα» ή υποδούλωση;

του Χρήστου Γεωργίου

Καθηγητή Βιοχημείας, Τμήματος Βιολογίας, Πανεπιστημίου Πατρών

Η κυβέρνηση σφετερίστηκε τη λαϊκή κυριαρχία, εξαπατώντας μας προεκλογικά, υπέρ των διεθνών τοκογλύφων-κατακτητών.

Ακολούθησαν αλλεπάλληλες συνταγματικές παραβιάσεις με αφετηρία την πρωθυπουργική παραδοχή «...αφαιρέθηκε ένα κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας», που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα και από τον επικυρίαρχο υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε («...κράτη που λαμβάνουν βοήθεια πρέπει σε αντάλλαγμα να παραχωρούν μέρος της κυριαρχίας τους στην Ε.Ε.»). Σ' αυτό συνέβαλλαν Ν.Δ.-ΛΑΟΣ-ΔΗΣΥ με νόμους όπως μνημόνια/μεσοπρόθεσμο, «έκτακτες» εισφορές/τέλη, εργασιακή εφεδρεία, νόμος-πλαίσιο ΑΕΙ και ων ουκ έστι τέλος.