Η ταξική φύση του ναζιστικού κόμματος

του Θ. Παπαρήγα

Το «Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» (Nazional-Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei - NSDAP) ήταν πάντα και έμεινε ως το τέλος το κόμμα που εξυπηρέτησε κατά τον πιο τέλειο, ως τώρα, τρόπο τα συμφέροντα της μεγάλης αστικής τάξης, των κορυφών του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Τέτοιο ήταν και πριν το 1933, και μετά, τέτιο έμεινε και ως τις 9 Μάη 1945.

Αυτό φαίνεται καθαρά από το δείκτη εκείνο που ενδιέφερε πιο πολύ το μονοπωλιακό κεφάλαιο: την πορεία των κερδών. Και δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχτεί ότι η κυβέρνηση του ΝSDAP εξασφάλισε συνθήκες εξαιρετικής σε έκταση και βάθος συσσώρευσης κερδών. Η πορεία των τελευταίων υπήρξε πράγματι θεαματική, όπως δείχνει ο παρακάτω πίνακας:

Επίσημα κέρδη επιχειρήσεων (εκατομμύρια μάρκα)
1933	1936	1938
6,6	12,2	15

Η ναζιστική 12ετία υπήρξε περίοδος ταχύτατης ανόδου των κερδών και των περιουσιών των μεγιστάνων, όπως μαρτυρούν όλα, χωρίς εξαίρεση, τα στοιχεία. Οι κρατικομονοπωλιακές μέθοδοι που τελειοποίησε ή εγκαινίασε το «1000χρονο Ράιχ» δεν ήταν τίποτε άλλο από μια παραχώρηση — συχνά, με φανερά σκανδαλώδη τρόπο— όλης της γερμανικής οικονομίας σε μια χούφτα μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτές οι επιχειρήσεις «τσέπωσαν» τα κολοσσιαία κέρδη της στρατιωτικοποίησης και της δουλικής εκμετάλλευσης των ξένων, ιδιαίτερα «Ανατολικών» εργατών, αλλά και της λεηλασίας όλης της Ευρώπης. 

Αυτή η μυθικών διαστάσεων συσσώρευση — που εμφάνισε και χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της περιόδου της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου — εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την εντυπωσιακή ανάκαμψη της ΟΔ Γερμανίας μετά το 1945.

Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η συσσώρευση του κεφαλαίου»

Καταδικασμένος καπιταλισμός

του Γ. Σταματόπουλου

"Όταν ο Μαρξ έθετε στον εαυτό του το ερώτημα των πρόσθετων πηγών χρήματος, που είναι απαραίτητες στη συσσώρευση κεφαλαίου και τη συνέχισή του, κατέφυγε τελικά στον παραγωγό χρυσού.

Αντίθετα, η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναρωτιέται όχι από πού προέρχεται το χρήμα για τη διευρυμένη παραγωγή, αλλά από πού προέρχεται η πρόσθετη ζήτηση· με άλλα λόγια, ποιο είναι το κίνητρο που ωθεί τους καπιταλιστές να διευρύνουν ακατάπαυστα την παραγωγή αφενός και αφετέρου για ποιον τη διευρύνουν απεριόριστα.

Θέση της συγγραφέως είναι ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του χωρίς τον ιμπεριαλισμό. Είναι σαρκαστική απέναντι στις λύσεις (μικροαστικές τις αποκαλεί) που προτείνουν οι «σκεπτικιστές». Αυτοί υπεδείκνυαν τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς είτε με την κρατική επιβολή μιας δικαιότερης κατανομής των αγαθών, ή τη δωρεάν διανομή των πλεοναστικών προϊόντων.