Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γ. Σταματόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γ. Σταματόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20/4/13

"Θεσμοί" και παρακράτος


του Γ. Σταματόπουλου


Πρώτον. Ένας Γ. Μουρούτης είναι διευθυντής του Γραφείου     Τύπου   του πρωθυπουργού (με γεια του και χαρά του, να τον χαίρονται, το κόμμα του, οι δικοί του, οι φίλοι του και όσοι ακόμη...).
 

Δεύτερον. Δυνατότητα πρόσβασης στο βιβλίο εισόδου της Βουλής    έχει κάποιος μόνο αφού προηγηθεί εισαγγελική εντολή.

Τρίτον. Ο κύριος Μουρούτης διαχέει στο Διαδίκτυο ότι ουδεμίαν χρείαν εισαγγελέως έχει για να εισχωρήσει στην ταυτότητα όσων επισκεπτών καταχωρίζονται στο βιβλίο εισόδου της Βουλής.

Αυτός γνωρίζει ποιος (και πότε... και τι και πώς) μπαίνει στη Βουλή για να επισκεφθεί τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, προκαλώντας έτσι αμηχανία σε όσους έχουν ακόμη κάποια δημοκρατική ευαισθησία, σε όσους, διάβολε, θεωρούν πως είναι απαραβίαστα τα άρθρα του Συντάγματος, οι κανονισμοί της Βουλής. 
Αλλά ποιος κανονισμός, ποια βουλή και κυρίως ποιο σύνταγμα...

27/11/11

Δομή του συστήματος

Του ΣΤΑΘΗτου Γιώργου Σταματόπουλου

Το σώμα οφείλει να είναι παρόν στους δρόμους, στις συνελεύσεις, στο σχολείο, στα χωράφια.
Εκτός από το σώμα, πολύτιμο μέσο για την κοινωνική και πολιτική πράξη είναι το Διαδίκτυο που (Γ. Λιερός) συμβάλλει τα μέγιστα στην ύφανση ενός πυκνού δικτύου αλληλοενημέρωσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ τους, το οποίο έχει πλανητικές διαστάσεις. Αυξάνει επίσης δραστικά τις πιθανότητες να πυροδοτηθεί μια έκρυθμη κατάσταση.

Ας θυμηθούμε τους Ζαπατίστας, την αραβική εξέγερση, αλλά και την εξέγερση των πλατειών στις ευρωπαϊκές χώρες.

20/11/11

Άμεση δημοκρατία

του Γιώργου Σταματόπουλου

Πολλοί διανοούμενοι, συστημικοί ή μη, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μορφή άμεσης δημοκρατίας δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα.

Κύριο επιχείρημά τους είναι το μεγάλο πλήθος, η μεγάλη έκταση των χωρών και η περιπλοκότητα των προς επίλυση θεμάτων που απαιτούν ειδικές γνώσεις, τις οποίες δεν μπορεί να έχει ο λαός, όσο υψηλό κι αν είναι το μορφωτικό του επίπεδο.

Οι θιασώτες της άμεσης δημοκρατίας έχουν αντιπροτείνει διάφορα. 

Η Χάνα Αρεντ, λ.χ., πρότεινε το σύστημα των συμβουλίων τα οποία, όμως, αναδύονται κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων, δεν κατασκευάζονται σύμφωνα με τα σχέδια ενός κόμματος ή ενός δήθεν πεφωτισμένου θεωρητικού. 

Τα συμβούλια είναι μια αρχή οργάνωσης «που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε διαφορετικά επίπεδα (γειτονιά, πόλη, περιφέρεια, έως και την ίδια την Επικράτεια).

7/6/11

Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η συσσώρευση του κεφαλαίου»

Καταδικασμένος καπιταλισμός

luxemburg_roza2 του Γ. Σταματόπουλου

"Όταν ο Μαρξ έθετε στον εαυτό του το ερώτημα των πρόσθετων πηγών χρήματος, που είναι απαραίτητες στη συσσώρευση κεφαλαίου και τη συνέχισή του, κατέφυγε τελικά στον παραγωγό χρυσού.

Αντίθετα, η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναρωτιέται όχι από πού προέρχεται το χρήμα για τη διευρυμένη παραγωγή, αλλά από πού προέρχεται η πρόσθετη ζήτηση· με άλλα λόγια, ποιο είναι το κίνητρο που ωθεί τους καπιταλιστές να διευρύνουν ακατάπαυστα την παραγωγή αφενός και αφετέρου για ποιον τη διευρύνουν απεριόριστα.

Θέση της συγγραφέως είναι ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του χωρίς τον ιμπεριαλισμό. Είναι σαρκαστική απέναντι στις λύσεις (μικροαστικές τις αποκαλεί) που προτείνουν οι «σκεπτικιστές». Αυτοί υπεδείκνυαν τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς είτε με την κρατική επιβολή μιας δικαιότερης κατανομής των αγαθών, ή τη δωρεάν διανομή των πλεοναστικών προϊόντων.

6/2/11

Ενοχή και δίκαιο

του Γιώργου Σταματόπουλου
 
Θα έπρεπε να ερυθριούν οι παρειές του υπουργού Μεταφορών όταν απεκάλεσε «τζαμπατζήδες» με αντικοινωνική, παρακαλώ, συμπεριφορά όσους αρνούνται να πληρώσουν το αντίτιμο των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες και στα διόδια.
 
Αυτούς τους χαρακτηρισμούς όφειλε να τους αποδώσει στους μεγαλοκαρχαρίες αυτού του πολύπαθου τόπου, που απαλλάσσονται από τη βαριά φορολογία «για οικονομικούς-εθνικούς λόγους», ότι δήθεν προσφέρουν υπηρεσίες με την εξαγωγική δεινότητα των επιχειρήσεών τους και ότι τάχα δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας.

Προσπαθεί ο υπουργός να φορτώσει με ενοχές τους οργισμένους (με το δίκιο τους) και διαμαρτυρόμενους πολίτες, που πράττουν το ελάχιστο για να δείξουν ότι δεν αντέχουν άλλο το ανήθικο πολιτικό σύστημα. Να νιώσουν ένοχοι για τι; Απέναντι σε ποιους;