Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας

Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επί τάπητος θα τεθεί στις προσεχείς ευρωεκλογές το θέμα της ελληνικής συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο κι αν τα μεγάλης κυκλοφορίας Μέσα Ενημέρωσης, στηρίζοντας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτών μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, εμφανίσουν την ένταξη και παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ ως άθλο και μια αναντίρρητα και καθολικά επωφελή διαδικασία, η πραγματικότητα διαρκώς θα πιέζει για μια συνολική αποτίμηση των συνεπειών.

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, από το τι έχει ήδη γίνει είναι όσα πρόκειται να συμβούν από δω και στο εξής, το νέο δηλαδή πλαίσιο άσκησης οικονομικής πολιτικής που πιέζει για την επανεξέταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, με κριτήριο πάντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των (μέχρι πρότινος πολυπληθών) μικρομεσαίων στρωμάτων. Γιατί, από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αστική τάξη, όσες μεταμορφώσεις κι αν αναγκάστηκε να υποστεί για να παραμείνει ίδια, από το 1981 μέχρι σήμερα εδραίωσε την ταξική της κυριαρχία στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο όφελος, με άλλα λόγια, για το κεφάλαιο από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ είναι ότι εξοπλίστηκε στην πάλη του ενάντια στην εργατική τάξη καταφέρνοντας να βαθύνει την εκμετάλλευση.

Δημόσια Παιδεία και Υγεία. Όχι ελεημοσύνες του αυτοκράτορα.

Δημόσια Παιδεία και Υγεία. Όχι ελεημοσύνες του αυτοκράτορα.

του Θάνου Ανδρίτσου 

«Με εντολή του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, 17.7 εκατομμύρια από «μίζες» επιστρέφουν στον ελληνικό λαό», έγραφε η αφίσα που εξέδωσε η ΝΔ. Ο αυτοκράτορας Σαμαράς μας λυπήθηκε. Δίνει 17.7 εκατομμύρια για την περίθαλψη ανασφάλιστων πολιτών, τη στέγαση άπορων φοιτητών και την εκπαίδευση τυφλών μαθητών. Όποιος είναι τυχερός θα ευεργετηθεί από την εύνοια του ευγενικού άρχοντα.

17.7 εκατομμύρια. Όσο ακριβώς κόστισε το φόρεμα που σχεδίασε πέρυσι η βρετανίδα Ντέμπι Γουίνγκαμ γεμάτο διαμάντια και ρουμπίνια. Το 0,07% των 25 δις που χαρίζονται από το κράτος στις τράπεζες με την επανιδιωτικοποίησή τους.

Είναι φιλεύσπλαχνη η αστική τάξη και οι κυβερνήτες μας....

Να αλλάξουν όλα, για να μην αλλάξει τίποτε

Την ευθύνη για την κρίση δεν την έχουν φυσικά ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι μικρομεσαίοι φοροφυγάδες. Αυτοί βρέθηκαν σε ένα σύστημα πολύ πιο πέρα από τα προσωπικά τους μέτρα και προσαρμόστηκαν όπως μπορούσαν. Το σύστημα φτιάχτηκε από το ανώτερο αστικό στρώμα με συμφέροντα στις τράπεζες, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, τα ΜΜΕ, το εμπόριο, κι αλλού. Αυτοί οικοδόμησαν το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτοί διαμόρφωσαν τους μηχανισμούς διαφθοράς και διαπλοκής, αυτοί εξασφάλισαν φορολογική ασυδοσία, αυτοί στήριξαν τις βασικές στρατηγικές επιλογές της Ελλάδας, όπως την ένταξη στην ΕΕ και την ΟΝΕ. Αυτοί έχουν και την κύρια ευθύνη της κρίσης.

 

του Κώστα Λαπαβίτσα

 

Ο Γατόπαρδος του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα είναι έργο που ανάγλυφα αποδίδει την κοινωνική αναταραχή στην Ιταλία του δέκατου ένατου αιώνα. Σε μια από πιο χαρακτηριστικές του σκηνές ο νεαρός Τανκρέντι λέει στο θείο του Ντον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπα Σαλίνας: αν θέλουμε να μην αλλάξει τίποτε, πρέπει όλα ν’ αλλάξουν. Η φωνή του απηχεί τη βαθιά υπεροψία της σικελικής αριστοκρατίας, την καταφρόνια της για τους νέους ισχυρούς του χρήματος και τον ταξικό της κυνισμό. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική μας υπεροχή, θα πρέπει να δεχτούμε αλλαγές σε όλα, ακόμη και γάμους εξ ανάγκης.

Η επίσημη φιλολογία για την ελληνική κρίση αποδίδει την ευθύνη της κυρίως σε δύο κοινωνικές ομάδες: τους δημόσιους υπάλληλους και τους μικρομεσαίους φοροφυγάδες. Δηλαδή στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, όπως υποδηλώνει κι εκείνο το θρασύτατο ‘μαζί τα φάγαμε’. Παράλληλα απαιτεί ‘μεταρρυθμίσεις’, αλλαγές σε όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον ένθερμοι οπαδοί των ‘μεταρρυθμίσεων’ είναι άνθρωποι που κατείχαν καίριες θέσεις όταν η χώρα έτρεχε με ορμή προς την καταστροφή. Όλα πρέπει ν’ αλλάξουν, για να μην αλλάξει τίποτε.

Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα! Αυτοί θα έπρεπε να φοβούνται...

«Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα»: μια επικαιροποίηση στο φως των νέων εξελίξεων

 

του Ian Delta

 

Με δεδομένο ότι το αρχικό κείμενο [«Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα (αυτοί θα έπρεπε να φοβούνται...)»] γράφτηκε πριν περίπου πέντε μήνες, είναι απαραίτητη μια επικαιροποίησή του που θα εστιάσει σε τρία κυρίως σημεία: 

α) Την παρούσα κατάσταση της διεθνούς, αλλά ιδιαίτερα της ελληνικής οικονομίας μετά την καταβολή της μεγάλης δόσης του Δεκέμβρη, η οποία έκανε πολλούς να μιλάνε για σταθεροποίηση του ελληνικού καπιταλισμού, 

β) Τη σημασία των εξελίξεων στην Κύπρο τόσο για την Ελλάδα όσο και διεθνώς και γ) Τα καθήκοντα του κινήματος μέσα στο νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται από τη συνεχή ένταση του κυβερνητικού αυταρχισμού και την απρόσκοπτη συνέχιση του προγράμματος της τρόικας.

Ι. Στο διεθνή και ιδίως στον ευρωπαϊκό χώρο, δεν είχαμε τους τελευταίους μήνες καμία εξέλιξη που να επιτρέπει την αισιοδοξία του κεφαλαίου και των πολιτικών ελίτ ότι επίκειται μια διέξοδος από την κρίση.

Οι άνεργοι στην Ε.Ε. έφτασαν τα 26 εκατομμύρια (10,9 %) εκ των οποίων τα 19 εκ. στην Ευρωζώνη (12 %). Το 2012 έκλεισε με ύφεση 0,9 % στους 17 και 0,6% στους 27, με τις 11 από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης να είναι υφεσιακές, μία με μηδενική και 5 με ισχνή ανάπτυξη, ενώ είχαμε και μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 3,7 % με τις χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης να έχουν ποσοστά πολύ μεγαλύτερα του μέσου όρου (Ιταλία -7,6 %, Ισπανία -7,2 %, Ιρλανδία -6,6 % κλπ.). 

Με αφορμή ένα ειδησάριο: Να ανοίξει ο δρόμος για αποδέσμευση από την ΕΕ

του Σταύρου Μαυρουδέα

Στις 10/4/2013 το Open Europe (ένα κριτικά φιλο-ευρωπαϊκό κέντρο μελετών) δημοσίευσε τη είδηση – που αγνοήθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ – ότι ο πολύς πρώην επίτροπος κ.Μπόλσκενστεϊν (γνωστός από την περιώνυμη οδηγία του περί κινητικότητας (sic!) των εργαζομένων) ζητά την έξοδο της Ολλανδίας από το ευρώ και τη δημιουργία μίας νέας νομισματικής ένωσης των οικονομικά ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών (http://openeuropeblog.blogspot.gr/2013/04/you-know-its-bad-when-even-former-eu.html). 

Σε συνέντευξη του στην ολλανδική εφημερίδα Algemeen Dagblad υποστήριξε ότι η ΟΝΕ έχει αποτύχει και εμποδίζει την Ευρώπη να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της. Αυτό που θα έπρεπε κατά τη γνώμη του να γίνει είναι να ενισχυθεί η Κοινή Αγορά. Η άποψη αυτή δεν είναι πρωτοφανής αλλά αυτό που κάνει την είδηση σημαίνουσα είναι ότι ο Φ.Μπόλκενστεϊν είναι ο πρώτος πρώην επίτροπος της Κομισιόν που προτείνει δημόσια την διάλυση του ευρώ.

Το παραγνωρισμένο αυτό ειδησάριο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την χώρα μας, την Κύπρο και τις άλλες ευρω-περιφερειακές χώρες γιατί δείχνει τις δεύτερες σκέψεις και σχέδια των ηγεμονικών ευρωπαϊκών αστικών τάξεων. Ιδιαίτερα αφορά προβληματισμούς για την ΟΝΕ και μία ενδεχόμενη ριζική αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης. 

Τι συμβαίνει ξαφνικά και ιθύνοντες παράγοντες των ηγεμονικών καπιταλισμών της ΕΕ αρχίζουν να διακινούν τέτοιους προβληματισμούς; Γιατί θίγεται και μάλιστα από ευρωπαϊκούς (και όχι υπερατλαντικούς) κύκλους η κορωνίδα της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης (η ΟΝΕ);

Η διαλεκτική της Εστίας

Το κλείσιμο του ιστορικού βιβλιοπωλείου της Εστίας, ύστερα από 130 χρόνια λειτουργίας στο αθηναϊκό κέντρο, σημαίνει κάτι περισσότερο από οικονομική κρίση και διαχειριστική αστοχία. 

Ασφαλώς, καμία επιχείρηση δεν είναι αιώνια, και τα προκύπτοντα κενά κάπως καλύπτονται πάντα. Αλλά με αφορμή την κηδεία σ’ ένα δρόμο ήδη γεμάτο από κηδειόχαρτα «ενοικιάζεται» και σκοτεινές βιτρίνες, αξίζει να αναλογισθούμε τι σηματοδοτεί η πρόσφατη απώλεια.

Τοπικά. Η Σόλωνος για πολλές δεκαετίες ήταν ένα μυθικό ποτάμι βιβλίων. Παρότι εκβάλλει από το Κολωνάκι των μπουτίκ, λίγες καθέτους πιο κάτω η μορφολογία του άλλαζε: παλαιοπωλεία, κορνιζάδικα, η τέχνη λοιπόν, κι αμέσως μετά η Εστία, ένα ξέφωτο, πριν απ’ τη Νομική. Εκεί άλλαζε όλο το ποτάμι: κατέβαζε πια βιβλία, φοιτητές, μαθητές φροντιστηρίων, καθηγητές, εκδότες, ποιητές και λογίους. 

Ένα όχι ...δεν φέρνει την άνοιξη

του Κώστα Χαριτάκη

Το κυπριακό όχι στο κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων αποτελεί την πρώτη απόρριψη από ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης μιας πλευράς της πολιτικής της ΕΕ, κι από αυτή την άποψη εξέφρασε τα αισθήματα πλατιών λαϊκών τμημάτων πέρα από σύνορα.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα των διαρκών ταπεινωτικών “ναί”, το κυπριακό όχι τροφοδοτεί μια έντονη συγκινησιακή φόρτιση και ταύτιση καθώς καταρρίπτει την τρομοκρατία του μονοδρόμου και δείχνει ότι πάντοτε υπάρχουν εναλλακτικές.
Από κει και πέρα όμως, το όχι αυτό δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση κάποια κοινωνική, λαϊκή, εργατική ανατροπή αλλά μια καθαρά αστική επιλογή (όπως αποδεικνύει άλλωστε και η ψηφοφορία στη Βουλή). Δεν έγινε, εξάλλου, και καμιά ιδιαίτερης έντασης και έκτασης λαϊκή κινητοποίηση. Η επιλογή του όχι από το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό της Κύπρου έγινε για την υπεράσπιση της θέσης της αστικής τάξης απέναντι σε μια σχεδόν θανατηφόρα για αυτήν επιλογή της ΕΕ.

Διεργασίες για το φτιασίδωμα του αστικού πολιτικού συστήματος

Γερμανία: Διεργασίες για το φτιασίδωμα του αστικού πολιτικού συστήματος

Δε φτιασιδώνεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα που έχει καταδικάσει και τη νεολαία της Γερμανίας να βρίσκεται μεταξύ ανεργίας και υποαπασχόλησης

Οι ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία θα πραγματοποιηθούν στις 22 Σεπτέμβρη του 2013 και όλοι οι επίδοξοι διαχειριστές της αστικής βαρβαρότητας δίνουν τη μάχη για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμά τους από την αρχή της προεκλογικής κούρσας. Στο πλαίσιο αυτό υπάρχουν μια σειρά ενδιαφέρουσες εξελίξεις.

Η προσπάθεια των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους εν όψει των εκλογών, περνά και μέσα από τη δημιουργία ομίλων. Και κατά προτίμηση «αριστερών»...

Έτσι, τα γερμανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι η «αριστερή πτέρυγα» του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος SPD αναδιοργανώθηκε με την ονομασία «Βερολινέζικος Όμιλος» και με τη συμμετοχή σε αυτόν στελεχών κεντρικών οργάνων και κρατιδιακών οργανώσεων. Το ότι η νέα αυτή προσπάθεια οικοδόμησης «αριστερού» προφίλ γίνεται στο ξεκίνημα της χρονιάς, κατά την οποία θα γίνουν βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία, δεν είναι τυχαίο.

Τίνος είναι η κρίση;

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Ακούγεται και γράφεται με επιμονή σε ΜΜΕ υψηλού  μνημονιακού φρονήματος ότι η κρίση που διερχόμαστε ως χώρα δεν είναι ταξική, αλλά ολοσχερώς εθνική. 

Η άποψη διατυπώνεται κυρίως ως απάντηση στην αντίστροφη ανάλυση των κομμάτων της Αριστεράς, η οποία με τη σειρά της κυμαίνεται από την αντίληψη ότι όλα εξελίσσονται βάσει «σχεδίου της πλουτοκρατίας που θέλει να μεγιστοποιήσει οφέλη και κέρδη» (ΚΚΕ), μέχρι την κριτική ότι η διαχείριση της κρίσης από την τρόικα και τη συγκυβέρνηση γίνεται με τρόπο που να εξυπηρετεί την εγχώρια διαπλοκή, τις τράπεζες κι άλλους θύλακες οικονομικής ισχύος (ΣΥΡΙΖΑ).

Η πρώτη αντίληψη, περί εθνικής και όχι ταξικής κρίσης, αναζητά την τεκμηρίωσή της στο γεγονός ότι η Ελλάδα, αυτό το υβρίδιο καπιταλιστικής οικονομίας και κοινωνίας που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά, ουδέποτε απέκτησε εθνική αστική τάξη, μια ηγέτιδα τάξη με κουλτούρα εθνικής συνείδησης. Κι ακόμη στο ότι τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα διαχωρίστηκαν με κριτήρια αμιγώς εισοδηματικά και όχι ταξικά. Και τελικά κυριαρχήθηκαν από τον μικροαστικό χυλό, ο οποίος «μεταμορφώθηκε σε ρουφήχτρα που κατάπιε τους πάντες και τα πάντα».

Εν μέρει, είναι αλήθεια αυτό. Τα ταξικά σύνορα ήταν ανέκαθεν δυσδιάκριτα και στο πεδίο της κοινωνικής πραγματικότητας και, πολύ περισσότερο, στο πεδίο της συνείδησης και του αυτοπροσδιορισμού. 

Οι καρνάβαλοι είναι πιο έντιμοι

Έμελλε να το δούμε κι αυτό: Τον Παπανδρέου να μάχεται στους δρόμους, τον Πρετεντέρη να ξιφουλκεί για το δίκιο του εργάτη και την «Καθημερινή» να ζητάει να μπει τέλος στην πολιτική του βούρδουλα.
Σ' άλλη εποχή θα λέγαμε πως φταίει το καρναβάλι.

Όμως δεν είναι μασκαράδες. Απλά το καζάνι βράζει πλέον εξαιρετικά επικίνδυνα.
 
Η πολιτική για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης, η πολιτική, δηλαδή, που αναγκαστικά για να ενισχύσει τους καπιταλιστές τσακίζει τους εργάτες, ακουμπά πλέον και τον πυρήνα της εκλογικής πελατείας των αστικών κομμάτων, όλους εκείνους που έτρεφαν αυταπάτες ότι ίσως θα την γλιτώσουν. 

Για την αστική τάξη είναι επείγον να καλλιεργήσει νέες αυταπάτες.

Κανέναν από τους αστούς αρθρογράφους και τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου δεν τον έπιασε ο πόνος για την εργατική τάξη. Εμφανίζονται στα κείμενά τους να ζητάνε να μπει ένα φρένο, αλλά παράλληλα και να εφαρμοστούν οι νόμοι. Οι νόμοι, δηλαδή, που κατοχυρώνουν την εκμετάλλευση.

Οι ιεραπόστολοι του «λιτού βίου»

του Κώστα Λαπαβiτσα 
 

Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι. Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.

Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο ‘λιτός βίος’ είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.

Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι όψιμοι κοσμοκαλόγεροι;

Πως έζησαν στην Ελλάδα που αφήνουμε πίσω οριστικά;

Πως ζούνε στη φτωχή, τρομαγμένη κι ανάστατη Ελλάδα που αναδύεται;

Τι ακριβώς νομίζουν ότι προσφέρουν με όσα λένε;

Που στοχεύουν;

Αποδομώντας την ιδέα της προόδου

του Γιάννη Μπίλλα

Παιδί του Διαφωτισμού η Πρόοδος υιοθετείται και εμπεδώνεται τον 19ο αιώνα και ενσωματώνεται στο φαντασιακό των σημερινών ανθρώπων. 

Η Hannah Arendt περιγράφει στο βιβλίο της «Περί βίας» ότι η ιδέα της προόδου ήταν άγνωστη το 16ο,17ο και 18ο αιώνα.

Στις προθέσεις μου είναι η αποδόμηση της αντίληψης που έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία μας για την πρόοδο. Υπάρχει μια κυρίαρχη αντίληψη για την πρόοδο η οποία ορίζεται ουσιαστικά με μια ευθεία, ένα ευθύγραμμο σχήμα το οποίο οδηγεί στη διαρκή εξέλιξη των κοινωνιών, στην διαρκή ανάπτυξη της παραγωγής και της κατανάλωσης συνδεδεμένο με την ιδέα της ευτυχίας.

Αυτή η αντίληψη για την πρόοδο έχει σχεδόν εποικίσει το φαντασιακό των ανθρώπων των σημερινών κοινωνιών και υπέχει θέση θρησκείας για τους περισσότερους. 

Χωρίς την κριτική στην ιδέα της προόδου, κατά την γνώμη μου, δεν μπορούμε να οδηγηθούμε σε άλλα νοήματα ζωής και σε άλλους τρόπους θέσμισης των κοινωνιών.

Ώρες που σφραγίζουν τις ζωές μας

του Γιώργου Δελαστίκ

Θα περάσουν ή όχι τα νέα μέτρα την Τετάρτη; Το ερώτημα αυτό απασχολεί εκατομμύρια Έλληνες, των οποίων οι ζωές θα πεταχτούν στα Τάρταρα σε περίπτωση υπερψήφισης του ολέθριου πακέτου. Μακάρι να διαψευστούμε, αλλά η εικόνα που έχουμε μέχρι στιγμής δείχνει ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, βοηθούμενοι από τη θέση της ΔΗΜΑΡ, θα κατορθώσουν να περάσουν τα μέτρα.

Αμέσως μετά θα επακολουθήσουν σοβαρές πολιτικές εξελίξεις σε κυβερνητικό επίπεδο και πιθανότατα θα επισημοποιηθεί το νέο ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά τα μέτρα θα έχουν περάσει. 
Άλλο αν θα υπάρχει κυβέρνηση που να θέλει και να μπορεί να τα εφαρμόσει.

Ας θυμηθούμε λιγάκι τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς. Στη ΝΔ έχουν απομείνει 127 βουλευτές από τους 129 που εξέλεξε. Στο ΠΑΣΟΚ 31 από τους 33, αλλά εδώ η κατάσταση είναι εξαιρετικά ρευστή και είναι βέβαιο ότι την Πέμπτη θα μιλάμε για άλλα νούμερα. Στη ΔΗΜΑΡ έμειναν 16 από τους 17 που είχε βγάλει. Από τις 179 έδρες, δηλαδή που είχε η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ τώρα έχει 174 βουλευτές, καθώς συνολικά 5 έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. 

Δυο κομμένα αυτιά

Τι βαρβαρότητα κι αυτή, να μπούνε νύχτα στο νοσοκομείο και να του κόψουν σύριζα με ξυράφι τα δυο αριστοκρατικά του αυτιά! Την ώρα, μάλιστα, που νοσηλευόταν εκεί κατάκοιτος για… ανύπαρκτη αρρώστια! 

Έφριξα. Και θα έφριξαν τότε, νομίζω, οι ευαίσθητοι αστοί μας κι οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, χουφτώνοντας έντρομοι τα δικά τους πολύτιμα αυτιά, για να τα προφυλάξουν από την ενδεχόμενη επίθεση του δράστη ή των δραστών, που ποτέ δε μάθαμε τ’ όνομά τους, κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. 

Κι  απόμειναν, λένε, να χάσκουν στη θέση των κομμένων αυτιών δυο τρύπες, που τις έφραζε ο Μερκάτης με τ’ «αυτιά» ενός καπέλου για το κρύο μονίμως κατεβασμένα, για να μην μπαίνει αδέσποτος ο αέρας από τη μια και βγαίνει ανεμπόδιστος απ’ την άλλη, μια και δεν υπήρχε τίποτε ανάμεσά τους να σταματήσει την κυκλοφορία. 

Δυστυχώς δεν υπήρχαν τότε οι Φουστάνοι, για να του κόψουν τίποτε… οπίσθια κομμάτια και να τα επικωλήσουν στη θέση των οπών. Κρίμα!
 

Το «θύμα» λεγόταν Φραγκίσκος (ή Κέκος) Μερκάτης, ένας φασίστας αριστοκράτης που, όπως ισχυρίζεται ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας («Το σημειωματάριο ενός πιλάτου», σελ. 161), κατείχε «στην ιεραρχία του Ζακυνθινού δοσιλογισμού την πρώτη θέση». 

Έτσι, όταν οι Ιταλοί αξιωματικοί προσθαλάσσωσαν το υδροπλάνο τους (1 Μαΐου 1941) στο λιμάνι της Ζακύνθου, χωρίς να βρουν αντίσταση (στο νησί δεν υπήρχε από ημέρες καμιά στρατιωτική δύναμη), ο Μερκάτης ήταν από εκείνους που, μαζί μ’ έναν αστυνόμο και μια ομάδα χωροφυλάκων, πρόσφεραν πρώτοι τις υπηρεσίες τους στον ιταλικό φασισμό.

Η ταξική φύση του ναζιστικού κόμματος

του Θ. Παπαρήγα

Το «Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» (Nazional-Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei - NSDAP) ήταν πάντα και έμεινε ως το τέλος το κόμμα που εξυπηρέτησε κατά τον πιο τέλειο, ως τώρα, τρόπο τα συμφέροντα της μεγάλης αστικής τάξης, των κορυφών του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Τέτοιο ήταν και πριν το 1933, και μετά, τέτιο έμεινε και ως τις 9 Μάη 1945.

Αυτό φαίνεται καθαρά από το δείκτη εκείνο που ενδιέφερε πιο πολύ το μονοπωλιακό κεφάλαιο: την πορεία των κερδών. Και δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχτεί ότι η κυβέρνηση του ΝSDAP εξασφάλισε συνθήκες εξαιρετικής σε έκταση και βάθος συσσώρευσης κερδών. Η πορεία των τελευταίων υπήρξε πράγματι θεαματική, όπως δείχνει ο παρακάτω πίνακας:

Επίσημα κέρδη επιχειρήσεων (εκατομμύρια μάρκα)
1933	1936	1938
6,6	12,2	15

Η ναζιστική 12ετία υπήρξε περίοδος ταχύτατης ανόδου των κερδών και των περιουσιών των μεγιστάνων, όπως μαρτυρούν όλα, χωρίς εξαίρεση, τα στοιχεία. Οι κρατικομονοπωλιακές μέθοδοι που τελειοποίησε ή εγκαινίασε το «1000χρονο Ράιχ» δεν ήταν τίποτε άλλο από μια παραχώρηση — συχνά, με φανερά σκανδαλώδη τρόπο— όλης της γερμανικής οικονομίας σε μια χούφτα μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτές οι επιχειρήσεις «τσέπωσαν» τα κολοσσιαία κέρδη της στρατιωτικοποίησης και της δουλικής εκμετάλλευσης των ξένων, ιδιαίτερα «Ανατολικών» εργατών, αλλά και της λεηλασίας όλης της Ευρώπης. 

Αυτή η μυθικών διαστάσεων συσσώρευση — που εμφάνισε και χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της περιόδου της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου — εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την εντυπωσιακή ανάκαμψη της ΟΔ Γερμανίας μετά το 1945.

Θα προλάβουν οι αστοί και η χούντα Παπαδήμου;

του Σπύρου Μαρκέτου

Η «δομική προσαρμογή» στις ανάγκες του καπιταλισμού συναντούσε πάντα αντιδράσεις.

Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αστικής μας τάξης, μια από τις λιγότερο θελκτικές ιστορικές της ιδιαιτερότητες, είναι η ακραία βιαιότητα με την οποία συμπεριφέρεται στον λαό όταν βλέπει να θίγονται τα συμφέροντά της. 

Η ωμότητα των αρχόντων του Μνημόνιου έχει ιστορικό βάθος, αλλά ελάχιστα ανάλογα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Όχι πως ήταν πιο μαλακοί οι αστοί της Γαλλίας, της Αγγλίας ή της Ολλανδίας. Εκμεταλλεύονταν τις αποικιακές τους αυτοκρατορίες με τρόπους παρόμοιους με κείνους που χρησιμοποιούν οι έλληνες αστοί στην Ελλάδα, περιστασιακά και με ακόμη χειρότερους. Αλλά στο εσωτερικό των χωρών τους ανέπτυξαν, κάτω από την πίεση της ταξικής πάλης, πολιτικές κουλτούρες που αξιολογούσαν θετικά τη συνεννόηση και την όχι ισότιμη αλλά πάντως υπαρκτή μοιρασιά βαρών και ωφελημάτων. Αποτέλεσμα, η ανάπτυξη της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας, που επαγγελλόταν τον ταξικό συμβιβασμό.

Το εθνικό διαπλέκεται με το ταξικό

Μόνο ο λαός μπορεί να υπερασπίσει τα συμφέροντα της χώρας.

του Χρίστου Καραμάνου

Σήμερα αρκετός κόσμος της Αριστεράς διαπιστώνει έκπληκτος ότι τελικά μάλλον έχουν μια ιδιαίτερη πολιτική σημασία τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα. Με ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη συναισθάνεται ότι υπάρχει χώρος για μια αριστερή πολιτική παρέμβαση πάνω στα εθνικά ζητήματα, που διαχωρίζεται και από τον αστισμό και από τον εθνικισμό, αλλά και από τον απλοϊκό αντιεθνικισμό, μια ανούσια και λαθεμένη ιδεοληψία που μέχρι σήμερα κυριαρχούσε στην Αριστερά.
 
Ο κόσμος της Αριστεράς διαπιστώνει ότι η Αριστερά οφείλει να μιλά και να δίνει ιδιαίτερο περιεχόμενο στην έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας. Δυστυχώς, η μεταστροφή αυτή συντελείται κάτω από την πίεση των γεγονότων, όπως οι σημαίες που κυμάτιζαν στο Σύνταγμα και πολύ περισσότερο η επαπειλούμενη σήμερα, ακόμη και τυπική, απώλεια της εθνικής κυριαρχίας με την τρόικα και την επιτροπεία.

Στις 28 Οκτωβρίου μετατρέπουμε τις παρελάσεις σε λαϊκές διαδηλώσεις!

Τον τίτλο της ανάρτησής μας και την φωτογραφική σύνθεση πήραμε από την ιστοσελίδα που έχει το Συντονιστικό Ωρομίσθιων – Αναπληρωτών.

Συμφωνούμε απόλυτα ότι με αφορμή αυτή την επέτειο είναι μια ευκαιρία να εκδηλωθεί –που ήδη εκδηλώνεται με τις αποδοκιμασίες προχθές Μπεγλίτη και Μαγκριώτη- θέλοντας όμως να προσθέσουμε και κάτι άλλο.

Εδώ και δεκαετίες η αστική τάξη έχει κάνει μεγάλη προσπάθεια, πρώτα με τον άκρατο εθνικοφασισμό και μετά με την πολιτική της εθνικής συμφιλίωσης, να σβήσει από τη μνήμη των εργαζόμενων, να ξαναγράψει την ιστορία εντελώς από την αρχή, για την 28η Οκτώμβρη 1940 και να αποκρύψει το πραγματικό της νόημα.


Της αστικής τάξης ήταν το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, που ερωτοτροπούσε με τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, η αστική τάξη ήταν αυτή που απουσίαζε επιδεικτικά από την αντίσταση, η αστική τάξη ήταν αυτή που με τους Άγγλους ιμπεριαλιστές έπνιξε την αντίσταση και κέρδισε τον εμφύλιο, έκανε τη χώρα κρανίου τόπο, φτάνοντας την εγκληματική της πολιτική μέχρι τη χούντα των συνταγματαρχών.

«Ζητείται ελπίς». Υπάρχει;

Του Δημήτρη Μυ

Ο προϋπολογισμός του ΔΝΤ ψηφίστηκε. Οι εργασιακές σχέσεις «κινεζοποιούνται». Τα «δεδομένα»  ασφαλιστικά- συνταξιοδοτικά δικαιώματα τινάχτηκαν στον αέρα. Η ανεργία «χτυπάει» κόκκινο. Παρ όλα αυτά, υπάρχει ελπίδα να σταματήσει η νεοφιλελεύθερη επέλαση.

Η κυβέρνηση με το ξεκίνημα του νέου χρόνου θα προχωρήσει στη  δεύτερη και κρισιμότερη φάση του σχεδίου απορρύθμισης του οικονομικού περιβάλλοντος του τόπου το οποίο περιλαμβάνει:

Το ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων
μακροχρόνιες μισθώσεις αρχαιολογικών χώρων και περιοχών με ιδιαίτερο φυσικό κάλος, εμπορικό ή τουριστικό ενδιαφέρον
ιδιωτικοποίηση βασικών λειτουργιών κρατικής μέριμνας (παιδεία, υγεία, ασφάλεια)
εκχώρηση εκμετάλλευσης άλλων πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας.