(Μέρος Ι)
Στο πρώτο μέρος της αλληλογραφίας τους, ο John Holloway και
ο Michael Hardt συζητούν κάποια κοινά θέματα που έχουν προκύψει από τα πιο
πρόσφατα βιβλία τους, τα οποία άπτονται της οργάνωσης, της δημοκρατίας και των
θεσμών.
Ιούλιος 2010
Αγαπητέ John,
Κάτι που μου αρέσει στο «Crack Capitalism»i, το
οποίο είναι κοινό και στο «Change the World Without Taking Power»ii,
είναι ότι η επιχειρηματολογία του ιχνηλατεί τη γενεαλογία της εξέγερσης. Με
άλλα λόγια, ξεκινάς με την αγανάκτηση, την οργή, το θυμό που οι άνθρωποι
αισθάνονται, αλλά δεν σταματάς εκεί. Η επιχειρηματολογία σου οδηγεί την
εξέγερση τόσο προς τη δημιουργική πρακτική όσο και προς τη θεωρητική έρευνα.
Από τη μία πλευρά, αν και η άρνηση είναι ουσιώδης, ίσως
ακόμη και πρωταρχική στην επιχειρηματολογία σου, ιδιαίτερα η ρήξη ή η έξοδος
από τις καπιταλιστικές κοινωνικές μορφές, κάθε καταστροφική δύναμη πρέπει να
συνοδεύεται από μια δημιουργική, κάθε προσπάθεια να γκρεμίσουμε τον κόσμο γύρω
μας πρέπει να αποσκοπεί, επίσης, στη δημιουργία ενός νέου. Επιπλέον, αυτές οι δύο
διαδικασίες, η καταστροφική και η εποικοδομητική, δεν μπορούν να διαχωριστούν,
αλλά είναι εντελώς ενσωματωμένες ή συνυφασμένες μεταξύ τους. Αυτός είναι ο
λόγος, όπως λες, που δεν έχει νόημα να αναβάλουμε τη δημιουργία μιας νέας
κοινωνίας μέχρι την πλήρη κατάρρευση ή κατεδάφιση της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Αντίθετα πρέπει να αγωνιστούμε τώρα να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία μέσα στο
κέλυφος της παλαιάς ή, μάλλον, στις ρωγμές της, στα διάκενά της.
