Το «Σύστημα» δεν είναι αρραγές. Η πολιτισμική συνθήκη του υπαρκτού φιλελευθερισμού δεν είναι ολοκληρωτική. Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει και αντίσταση, πάντα κάτι διαφεύγει των μηχανισμών υποκειμενοποίησης, η αντίσταση είναι εμμενής στην εξουσία (Foucault)• υποκείμενο της δεν μπορεί παρά να είναι οι ίδιοι οι καταπιεζόμενοι-εκμεταλλευόμενοι, και όχι κάποιος που καθοδηγεί το βλέμμα τους απ' έξω.
Οι περισσότεροι υποτελείς κραυγάζουμε ενάντια στο Σύστημα που μας κλέβει τη ζωή και την αξιοπρέπεια, αντιστεκόμαστε περισσότερο ή λιγότερο «παραμορφωμένα», συνειδητά ή ασυνείδητα (Holloway). Τα υποκείμενα πάντα σκέφτονται και κρίνουν όσα συμβαίνουν στους ίδιους και τον κόσμο γύρω τους (δεν σκέφτονται μόνο οι φιλόσοφοι και οι διανοούμενοι), ποτέ δεν φτάνουν σε μια κατά Arendt θεμελιώδη συνθήκη ακρισίας.
Η πρόσληψη της εμπειρίας δεν είναι μονόπλευρη, μονόμπαντη, αλλά γίνεται μέσα από «πολύχρωμους» πολιτισμικούς φακούς (π.χ. ένα υποκείμενο μπορεί να αντιλαμβάνεται την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα και με τα μάτια του έθνους που βάλλεται από εξωτερικούς εχθρούς, ταυτόχρονα όμως δεν «γουστάρει» στρατό - πειθαρχία - αυστηρή ιεραρχία).
