Απόρρητα πρακτικά ΔΝΤ για την Ελλάδα: Αποκάλυψη Τώρα

Ανακοίνωση του Σχεδίου Β.

Τα συγκλονιστικά «απόρρητα» και «αυστηρά εμπιστευτικά» πρακτικά του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στις 9 Μαΐου 2010, που αποκαλύπτει η Wall Street Journal, δεν αφορούν μόνο στο παρελθόν. Αφορούν και στο παρόν και στο μέλλον. 
Και είναι ένα ακόμη SOS σε μια χώρα που προχωρά ταχύτατα προς την ολοκληρωτική καταστροφή.

Καταρχήν αποδεικνύεται ότι το πρόγραμμα που αποφασίσθηκε για την Ελλάδα το 2010 είχε την αντίρρηση και την αντίδραση του ενός τρίτου των μελών του ΔΝΤ – σαράντα και χωρών, από τη Λατινική Αμερική, την Ασία , τη Μέση Ανατολή και μιας μόνο ευρωπαϊκής χώρας, της Ελβετίας - που διέβλεπαν την πλήρη αποτυχία του και τις αρνητικές του επιπτώσεις για την Ελλάδα. Στηρίχθηκε όμως από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ΗΠΑ.

Αποδεικνύεται επίσης ότι το πρόγραμμα αυτό – που ουσιαστικά συνεχίζεται ενισχυμένο μέχρι σήμερα – δεν αποτέλεσε σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, αλλά σχέδιο διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών.

 Πρωτοφανές για πρόγραμμα του ΔΝΤ να μη ξεκινάει όχι μόνο με δημοσιονομική σταθερότητα, λιτότητα και διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά και με αναδιάρθρωση ή παραγραφή μέρους του χρέους.

Φασισμός/ναζισμός: Ιανός και κένταυρος της πολιτικής

Κρίση – εμπειρία – τάξη

Το «Σύστημα» δεν είναι αρραγές. Η πολιτισμική συνθήκη του υπαρκτού φιλελευθερισμού δεν είναι ολοκληρωτική. Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει και αντίσταση, πάντα κάτι διαφεύγει των μηχανισμών υποκειμενοποίησης, η αντίσταση είναι εμμενής στην εξουσία (Foucault)• υποκείμενο της δεν μπορεί παρά να είναι οι ίδιοι οι καταπιεζόμενοι-εκμεταλλευόμενοι, και όχι κάποιος που καθοδηγεί το βλέμμα τους απ' έξω. 

Οι περισσότεροι υποτελείς κραυγάζουμε ενάντια στο Σύστημα που μας κλέβει τη ζωή και την αξιοπρέπεια, αντιστεκόμαστε περισσότερο ή λιγότερο «παραμορφωμένα», συνειδητά ή ασυνείδητα (Holloway). Τα υποκείμενα πάντα σκέφτονται και κρίνουν όσα συμβαίνουν στους ίδιους και τον κόσμο γύρω τους (δεν σκέφτονται μόνο οι φιλόσοφοι και οι διανοούμενοι), ποτέ δεν φτάνουν σε μια κατά Arendt θεμελιώδη συνθήκη ακρισίας.

Η πρόσληψη της εμπειρίας δεν είναι μονόπλευρη, μονόμπαντη, αλλά γίνεται μέσα από «πολύχρωμους» πολιτισμικούς φακούς (π.χ. ένα υποκείμενο μπορεί να αντιλαμβάνεται την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα και με τα μάτια του έθνους που βάλλεται από εξωτερικούς εχθρούς, ταυτόχρονα όμως δεν «γουστάρει» στρατό - πειθαρχία - αυστηρή ιεραρχία).

Δημοκρατία της Βαϊμάρης και σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης

της Σίσσυ Μπάρα

Η απότομη άνοδος της χρυσής αυγής, οργάνωσης που επικαλείται ιδέες και αρχές του ναζισμού, στην Ελλάδα τη περίοδο της κρίσης, έφερε στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης την ανάγκη αντιπαράθεσης του ελληνικού με άλλα παραδείγματα χωρών που γνώρισαν και πλήρωσαν την εμπειρία του φασισμού.

Στο πλαίσιο αυτών των αναζητήσεων εντάσσεται και η προσπάθεια σύγκρισης της σύγχρονης Ελλάδας με τη πρώτη γερμανική δημοκρατία. Μια στέρεη αντιπαράθεση των δύο εμπειριών, ένας διάλογος ίσων αποστάσεων μεταξύ τους, που αναδεικνύει τις διαφορές που υπάρχουν, συνιστά για την ιστορική έρευνα μια διαδικασία εξαιρετικά γόνιμη. Ο τρόπος όμως με τον οποίο αποτυπώνεται στο χώρο των ΜΜΕ αυτή η αντιπαράθεση και τα πολιτικά διακυβεύματα που φέρει, συσκοτίζουν παρά συμβάλλουν στη κατανόηση των δεδομένων του προβλήματος.

Στο δημόσιο διάλογο, έντυπο και τηλεοπτικό, παρατηρούμε συχνά μια προσπάθεια μεταφοράς της γερμανικής εμπειρίας του μεσοπολέμου στην Ελλάδα του 2012. Επιχειρείται δηλαδή η ερμηνεία της ανόδου της χρυσής αυγής με βάση το γερμανικό ερμηνευτικό υπόδειγμα: οικονομική κρίση, εθνικισμός, ναζισμός.

Τα σκυλιά του ναζισμού και η μπριζόλα της δημοκρατίας

του Γαλαξιάρχη

Όχι αγαπητέ φίλε. Δεν μου φταίει ούτε ο τηλεοπτικός νεοναζί καρατέκας Κασιδιάρης, ούτε ο πρώην σατανιστής και νυν υποστηρικτής παραθρησκευτικών ορθόδοξων ταλιμπάν Γερμενής-”Καιάδας”. Μου φταίνε όλοι αυτοί που ανήγαγαν τον κοινοβουλευτισμό σε ιερό τοτέμ. Κι ας ξέπλενε συστηματικά φασίστες. Κι ας χρησιμοποιούσε ξενοφοβικά και εθνικιστικά κλισέ για προσέλκυση ψηφοφόρων. Κι ας παραβίαζε συστηματικά τα κοινωνικά συμβόλαια που συνάπτονταν προεκλογικά. Κι ας έφτυνε στα μούτρα τις κοινωνικές ομάδες, διαχωρίζοντάς τις κατά βούληση και προσφέροντας την μία βορά στην άλλη. Κι ας εξασφάλιζε σε ελαχιστότατες ελίτ προνόμια, ειδικές σχέσεις, ειδικούς νόμους και βέβαια το ακαταδίωκτο.

Το ναζιστικό θηρίο που βγήκε από την τρύπα του, εκμεταλλευόμενο την αμορφωσιά, το φόβο και την ανασφάλεια, τρεφόταν τόσο καιρό από αυτόν τον ίδιο κοινοβουλευτισμό. Την κοινοβουλευτική εξουσία που μόλις αποφάσισε να τσακίσει την κοινωνία σε εποχές καπιταλιστικής κρίσης, προκειμένου να διατηρήσει το status της, δεν δίστασε να του τρίψει την ωμή μπριζόλα στη μύτη.

Αυτοί ή εμείς;

του Σπύρου Μαρκέτου

Ο Σπύρος Μαρκέτος  συμμετέχει σήμερα, Κυριακή 8 Ιούλη, στην κεντρική εκδήλωση του 16ου αντιρατσιστικού φεστιβάλ στην Αθήνα, με τίτλο : Ρατσιστική και φασιστική βία: προκλήσεις και προοπτικές του αντιφασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μαζί με τους Μπερνάρ Σμιτ και Έντβιν Μοντάρι, με συντονιστή τον Θανάση Κούρκουλα. Το παρακάτω κείμενο παρουσιάζει σκέψεις που θα κατατεθούν στην εκδήλωση  
  

Φωτογραφία από εκδήλωση στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ

Αυτοί ή εμείς;

Η εκλογική απογείωση της Χρυσής Αυγής προκάλεσε, ακατανόητα, έκπληξη. Πώς εμφανίστηκε και πού πηγαίνει το νεοναζιστικό κόμμα, που μέσα σε μερικούς μήνες πέρασε από το 0,3 στο 7%; Εκφράζει πρόσκαιρες εθνικές παραξενιές, ή αποτυπώνει μια πανευρωπαϊκή τάση; Ήρθε για να μείνει; Μια σύντομη απάντηση στο τελευταίο ερώτημα θα ήταν πως μεγάλο μέρος από αυτές τις ψήφους είναι ψήφοι διαμαρτυρίας, δεν είναι τυχαίο όμως ότι δόθηκαν σ’ ένα φασιστικό κόμμα, και αν η αριστερά δεν κινητοποιηθεί εγκαίρως θα βρεθεί αντιμέτωπη μ’ ένα αληθινό φασιστικό κίνημα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Για να καταλάβουμε γιατί ήρθε στο προσκήνιο ο φασισμός πρέπει πρώτα πρώτα να κοιτάξουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες οι προσπάθειες των διάφορων Μιχαλολιάκων δεν είχαν φέρει αποτέλεσμα. Σήμερα βρήκαν απήχηση επειδή η πραγματικότητα προσώρας τους ευνοεί. Είναι πλέον χρήσιμοι στους ισχυρούς. Το πλέγμα εξουσίας στη χώρα μας εξαπέλυσε έναν αμείλικτο κοινωνικό πόλεμο. Ξέροντας ότι δεν μπορεί να κερδίσει σε συνθήκες δημοκρατίας, στήνει ένα μαζικό κίνημα, τη Χρυσή Αυγή, για να συντρίψει την αριστερά, την οποία δεν μπορεί να νικήσει το επίσημο κράτος.

Παρέμβαση ξένων δυνάμεων

του Δημήτρη Καζάκη

Με τη Συνταχτική Πράξη υπ’ αρίθμ. 6 της 20.1.1945 της κυβέρνησης Πλαστήρα, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «Νόμος περί δωσιλόγων», συγκροτήθηκε το Ειδικό Δικαστήριο και το Κατηγορητήριο που δίκασε και καταδίκασε του δωσίλογους πρωθυπουργούς της κατοχής και τα τσιράκια τους. 

Στην Αιτιολογική Έκθεση αυτής της Συνταχτικής Πράξης αναφέρεται ότι και «μόνη... η ανάληψις της Κυβερνήσεως [προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων κατοχής] αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου».

Με άλλα λόγια, και μόνο η συγκρότηση κυβέρνησης υπό τις εντολές ξένων δυνάμεων και προς διευκόλυνση των δικών τους συμφερόντων εναντίον της χώρας και του λαού της, θεωρείται πράξη δωσιλογισμού και εθνικής προδοσίας χωρίς καν να χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη δόλου ή προθέσεων. 

Δηλαδή, από τη στιγμή που κάποιος συμμετέχει ή στηρίζει μια δοτή κυβέρνηση υπό καθεστώς εκβιασμού ξένων δυνάμεων, τότε μπορεί να δικαστεί ως δωσίλογος ή εθνοπροδότης ανεξάρτητα με το τι νομίζει ο ίδιος για την πράξη του αυτή ή τι θεωρεί ότι εξυπηρετούσε.