Αστυνομικό κράτος και η πολιτική του φόβου

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Οι τελευταίες εξελίξεις και στην ελληνική βουλή και η μεθόδευση προώθησης της πολιτικής των μνημονίων, αποκαλύπτουν ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της περιόδου. Τη συστηματική επιστράτευση και της εξωοικονομικής, πολιτικής βίας σε όλα τα επίπεδα, για τη θωράκιση των δοκιμαζόμενων καπιταλιστικών μετασχηματισμών. Τη μετάλλαξη συνολικά και την ανασυγκρότηση της αστικής δημοκρατίας, στο επίπεδο της δημοκρατίας και των ελευθεριών, σε ένα αστυνομικό «Κράτος Λεβιάθαν» της γενικευμένης παρακολούθησης και καταστολής, στο όνομα της πάλης εναντίον της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας.

Η ίδια η τρομοκρατία μετονομάζεται πλέον κυρίως ως «αριστερή τρομοκρατία». Η βία αποκηρύσσεται γενικά και μετά βδελυγμίας από την αστική πολιτική και τους εκπροσώπους της, ακριβώς την περίοδο που η αστική βία και η καταστολή της αστικής πολιτικής στο «εσωτερικό», σε βάρος των σύγχρονων κολασμένων, συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται από τη στρατιωτική βία, με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο «εξωτερικό», στην Αφρική, την Ασία κ.α.

Φουκουσίμα: Η πυρηνική έκρηξη της… θεάς αγοράς

του  Αλέκου Αναγνωστάκη 

Ο χειρισμός του Τσουνάμι και του τρίτου, από χρήσης πυρηνικών εργοστασίων, μεγαλύτερου παγκόσμιου πυρηνικού ατυχήματος, επέφεραν σοβαρά πλήγματα στο μύθο της δήθεν «τέλειας ιαπωνικής καπιταλιστικής μηχανής». 

Όπως δηλώνει ακόμη και ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ενέργεια Γκίντερ Ότινγκερ, «ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται την κρίση και τα απίστευτα μέτρα με τα οποία εργάζονται οι Ιάπωνες με οδηγούν στο να διορθώσω τη μεγάλη εκτίμηση που είχα μέχρι σήμερα για την αξιοσύνη, για την τεχνική, τη βιομηχανική ικανότητα, για την τελειότητα, και την ιαπωνική ακρίβεια». Και συμπληρώνει: «Οι ιαπωνικές αρχές δείχνουν να έχουν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης». 

Αφιέρωμα: Ακλόνητο «όχι» στην ιμπεριαλιστική επέμβαση

H τρομοκρατική ιμπεριαλιστική επιδρομή κατά της Λιβύης, κλιμακώθηκε, ενώ έχει ήδη λάβει και τη μορφή προετοιμασίας για χερσαία επέμβαση σωτηρίας των αντικανταφικών δυνάμεων με προοπτική καλυμμένης ή όχι κατοχής, όπως αποκάλυψε ο Ριζοσπάστης την Πέμπτη, επιβεβαιώνοντας τις μαρτυρίες δυτικών δημοσιογράφων για παρουσία στρατιωτικών συμβούλων και κομάντο.

Την εβδομάδα που πέρασε, εκδηλώθηκαν με οξύτητα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τη μοιρασιά της μελλοντικής λείας, από τη μια πλευρά, αλλά και οι υπόγειες ενδοαριστερές αντιθέσεις για τη στάση απέναντι στην επέμβαση, οι οποίες είχαν αρνητική επίδραση στις σχετικά υποτονικές διεθνείς λαϊκές αντιδράσεις, από την άλλη. 

Στο πεδίο των ιμπεριαλιστών, η κόντρα στους κόλπους του ΝΑΤΟ έφτασε στο σημείο να μην εκδοθεί, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κοινή απόφαση, ενώ αποχώρησαν από τη συνεδρίαση της Κυριακής, οι πρεσβευτές Γαλλίας και Γερμανίας! Επίδικο της αντιπαράθεσης το ποιος θα έχει την ηγεσία της επίθεσης. 

Εντωμεταξύ, διάσπαση κορυφής μεταξύ Πούτιν - Μεντβέντεφ εκδηλώθηκε στη Ρωσία, ενώ, για την «αποχή» της Γερμανίας στον ΟΗΕ, χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι και Πράσινοι διχάστηκαν κάθετα. Αντίστοιχα, εκδηλώθηκαν και τα πρώτα ρήγματα για την ελληνική στάση, με άρθρα σε αστικές εφημερίδες.

Δυστυχώς, το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευθούν τις διαφωνίες των «επάνω». Αιτία για αυτό είναι οι αντιφατικές γραμμές, ιδίως της γαλλικής Αριστεράς, αλλά και εν γένει της ευρωπαϊκής, για την ιμπεριαλιστική επέμβαση.