Μαχητική απεργία των δασκάλων στο Σικάγο

της Κατερίνας Σταυρούλα

“Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα! Γι’ αυτό και πρέπει να αγωνιστούμε!” φωνάζουν καθημερινά την τελευταία εβδομάδα οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Σικάγο.

Για πρώτη φορά μετά από 25 ολόκληρα χρόνια, είκοσι εννιά χιλιάδες δάσκαλοι και βοηθητικό προσωπικό, μέλη του Σωματείου Εκπαιδευτικών του Σικάγο, πραγματοποιούν μια από τις πιο επιτυχημένες σε μαζικότητα και διάρκεια απεργίες σε 675 σχολεία στην πόλη του Σικάγο. Μια απεργία που υπερψηφίστηκε σαν μέσο διεκδίκησης από το 90% των μελών του σωματείου, με μόνο 1,82% να τάσσεται κατά και έφερε μεγάλη αμηχανία στο προεκλογικό σκηνικό της χώρας.

Αμηχανία που εντείνεται γιατί, παρά την συντονισμένη εκστρατεία συκοφάντησης των κινητοποιήσεων από τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης της χώρας, στο πλευρό των απεργών φαίνεται πως βρίσκονται και οι γονείς της πόλης του Μπαράκ Ομπάμα.

Ζώνες οικονομικής υπερεκμετάλλευσης

της Κατερίνας Σταυρούλα

“Αν συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε, θα είναι δύσκολο για την Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ. Δεν θα έχουμε καμία ανάπτυξη στην Ελλάδα απλά επιβάλλοντας περικοπές. Αυτό που θα προτιμούσα είναι μια Ειδική Οικονομική Ζώνη στην Ελλάδα”.

Και με αυτή την απάντησή του στη συνέντευξη που έδωσε στο γερμανικό περιοδικό Spiegel, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ευρωβουλευτής των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών και επικεφαλής των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Μάρτιν Σούλτς, συνόψισε τον οικονομικό ζυγό στον οποίο προτείνει να βρίσκονται οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα της κρίσης.

Φτάνει λοιπόν η στιγμή που το τρομοκρατικό δίλημμα “ευρώ ή χάος” που αναπαράγεται τα τελευταία χρόνια από στόματα των κυβερνώντων και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, αλλάζει μορφή.

Για να αποφύγετε το χάος, αποκαλύπτουν αργά μα σταθερά πλέον οι οικονομικοί διαχειριστές της Ευρώπης του κεφαλαίου, θα πρέπει να παραδώσετε, στο όνομα της επιβίωσης, κάθε αξίωση ανθρώπινης ζωής στην εργασιακή σας καθημερινότητα.

Εκλογές Βατερλό στη Γαλλία για τον «πρόεδρο των πλουσίων»

Ανοίγουν σήμερα οι κάλπες του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, με όλες τις δημοσκοπήσεις να συγκλίνουν σε προβάδισμα του υποψηφίου του Σοσιαλσιτικού Κόμματος, Φρανσουά Ολάντ. 

Ο υποψήφιος των σοσιαλιστών κατάφερε να σταθεροποιήσει ένα μικρό δημοσκοπικό προβάδισμα στον πρώτο γύρο με 29% έναντι του 25% του Νικολά Σαρκοζί ενώ δείχνει ο αδιαφιλονίκητος νικητής του δεύτερου γύρου με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις να του δίνουν προβάδισμα μέχρι και 14 ποσοστιαίων μονάδων σε κάποιες περιπτώσεις. Μετά από μόνο μια θητεία του Νικολά Σαρκοζί, που πλέον έχει κερδίσει τον τίτλο του «προέδρου των πλουσίων», οι Γάλλοι πολίτες δείχνουν να θέλουν να επιστρέψουν σε αυτό που η εφημερίδα Λε Μοντ χαρακτηρίζει ως «κανονικός πρόεδρος», δηλαδή σε μια προεδρία χωρίς τα επικοινωνιακά τεχνάσματα εξουσίας του Σαρκο

της Κατερίνας Σταυρούλα

Στον αντίποδα της «επιστροφής στην κανονικότητα της προεδρικής δημοκρατίας» βρέθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για τη μετάβαση στην «6η δημοκρατία» ο υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς, Ζαν Λικ Μελανσόν (και πρώην υπουργός του Μιτεράν). 

Σαν αυλαία στην προεκλογική του εκστρατεία ο Μελανσόν πραγματοποίησε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση 60.000 υποστηρικτών του στο Παρίσι την Πέμπτη αλλά και μια επίσκεψη σε εργοστάσιο κατασκευής τζαμιών και παρμπρίζ αυτοκινήτων την Παρασκευή, θέλοντας όπως σημείωσε να κλείσει την προεκλογική του εκστρατεία ανάμεσα στους εργαζόμενους που θίγονται ώστε να «κάνει ορατούς τους αόρατους». 

Αφιέρωμα: Ακλόνητο «όχι» στην ιμπεριαλιστική επέμβαση

H τρομοκρατική ιμπεριαλιστική επιδρομή κατά της Λιβύης, κλιμακώθηκε, ενώ έχει ήδη λάβει και τη μορφή προετοιμασίας για χερσαία επέμβαση σωτηρίας των αντικανταφικών δυνάμεων με προοπτική καλυμμένης ή όχι κατοχής, όπως αποκάλυψε ο Ριζοσπάστης την Πέμπτη, επιβεβαιώνοντας τις μαρτυρίες δυτικών δημοσιογράφων για παρουσία στρατιωτικών συμβούλων και κομάντο.

Την εβδομάδα που πέρασε, εκδηλώθηκαν με οξύτητα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τη μοιρασιά της μελλοντικής λείας, από τη μια πλευρά, αλλά και οι υπόγειες ενδοαριστερές αντιθέσεις για τη στάση απέναντι στην επέμβαση, οι οποίες είχαν αρνητική επίδραση στις σχετικά υποτονικές διεθνείς λαϊκές αντιδράσεις, από την άλλη. 

Στο πεδίο των ιμπεριαλιστών, η κόντρα στους κόλπους του ΝΑΤΟ έφτασε στο σημείο να μην εκδοθεί, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κοινή απόφαση, ενώ αποχώρησαν από τη συνεδρίαση της Κυριακής, οι πρεσβευτές Γαλλίας και Γερμανίας! Επίδικο της αντιπαράθεσης το ποιος θα έχει την ηγεσία της επίθεσης. 

Εντωμεταξύ, διάσπαση κορυφής μεταξύ Πούτιν - Μεντβέντεφ εκδηλώθηκε στη Ρωσία, ενώ, για την «αποχή» της Γερμανίας στον ΟΗΕ, χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι και Πράσινοι διχάστηκαν κάθετα. Αντίστοιχα, εκδηλώθηκαν και τα πρώτα ρήγματα για την ελληνική στάση, με άρθρα σε αστικές εφημερίδες.

Δυστυχώς, το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευθούν τις διαφωνίες των «επάνω». Αιτία για αυτό είναι οι αντιφατικές γραμμές, ιδίως της γαλλικής Αριστεράς, αλλά και εν γένει της ευρωπαϊκής, για την ιμπεριαλιστική επέμβαση.