Αστυνομικό κράτος και η πολιτική του φόβου

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Οι τελευταίες εξελίξεις και στην ελληνική βουλή και η μεθόδευση προώθησης της πολιτικής των μνημονίων, αποκαλύπτουν ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της περιόδου. Τη συστηματική επιστράτευση και της εξωοικονομικής, πολιτικής βίας σε όλα τα επίπεδα, για τη θωράκιση των δοκιμαζόμενων καπιταλιστικών μετασχηματισμών. Τη μετάλλαξη συνολικά και την ανασυγκρότηση της αστικής δημοκρατίας, στο επίπεδο της δημοκρατίας και των ελευθεριών, σε ένα αστυνομικό «Κράτος Λεβιάθαν» της γενικευμένης παρακολούθησης και καταστολής, στο όνομα της πάλης εναντίον της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας.

Η ίδια η τρομοκρατία μετονομάζεται πλέον κυρίως ως «αριστερή τρομοκρατία». Η βία αποκηρύσσεται γενικά και μετά βδελυγμίας από την αστική πολιτική και τους εκπροσώπους της, ακριβώς την περίοδο που η αστική βία και η καταστολή της αστικής πολιτικής στο «εσωτερικό», σε βάρος των σύγχρονων κολασμένων, συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται από τη στρατιωτική βία, με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο «εξωτερικό», στην Αφρική, την Ασία κ.α.

Βία και Αριστερά

Του Άρη Θαλασσινού

Η διαφαινόμενη όξυνση της ταξικής πάλης, που φέρνουν το μνημόνιο, η εξαθλίωση και η προοπτική της χρεωκοπίας, ωθεί στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης το ζήτημα της βίας και στις τρεις διαστάσεις του: Ως πολιτικό- πρακτικό πρόβλημα του λαϊκού κινήματος, που χρειάζεται αποτελεσματικές απαντήσεις στη βία του ολιγαρχικού- απολυταρχικού κράτους. Ως ιδεολογικό πρόβλημα, αντιμετώπισης του διαρκούς ψυχολογικού πολέμου που διεξάγουν τα αστικά μέσα ενημέρωσης για την τρομοκράτηση του λαού και την παράλυση των αγωνιστικών αντανακλαστικών. Και ως θεωρητικό- πολιτιστικό πρόβλημα στο εσωτερικό της Αριστεράς, απέναντι στη συνωμοσιολογία των γραφειοκρατών που αναγορεύουν σε προβοκάτσια κάθε αυθόρμητη έκρηξη των μαζών και στην αναρχίζουσα αποθέωση της βίας, που προβιβάζει τον χουλιγκανισμό σε επανάσταση.

1. Η αντιμετώπιση του αστυνομικού κράτους εκτάκτου ανάγκης

Ο κοινωνικός Αρμαγεδδώνας που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση και τρόικα σέρνει μαζί του μια απολυταρχική εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα. Ουσιαστικά, η χώρα έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η οποία τείνει να μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς. Τα δικαστήρια λειτουργούν ως έκτακτα, διαρκή απεργοδικεία, κατ’ αναλογία με τα έκτακτα, διαρκή στρατοδικεία του εμφυλίου πολέμου. Κάθε απεργία που θα ξεπεράσει τα όρια μιας λιτανείας της ΓΣΕΕ είναι βέβαιο ότι θα κηρυχθεί παράνομη και καταχρηστική, ενώ κάθε εργοδοτική παρανομία, όπως οι ατομικές συμβάσεις με το πιστόλι της απόλυσης στον κρόταφο του εργαζόμενου, σύννομη και λογική.

Η ελπίδα ξαναγύρισε στον κόσμο της εργασίας

Αδυναμία του δυνατού, δύναμη του αδύνατου

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου Παρά το όργιο βίας του αστυνομικού κράτους, που μετέτρεψε για ώρες το κέντρο της Αθήνα σε πεδίο κοινωνικού πολέμου με χημικά όπλα μαζικής καταστολής, η χθεσινή γενική απεργία και οι ογκώδεις διαδηλώσεις που τη συνόδευσαν αποτέλεσαν σημείο καμπής για το κίνημα ανατροπής του μνημονίου, της κυβέρνησης Παπανδρέου και της οικονομικής δικτατορίας της τρόικας. Το πολιτικό μήνυμα της 15ης Δεκεμβρίου είναι ότι η ελπίδα που γεννήθηκε την 5η Μαίου και φάνηκε να πνίγεται στις φρικτές αναθυμιάσεις της Marfin επιστρέφει στον κόσμο της εργασίας, ενώ ο φόβος της πιθανής ήττας φωλιάζει και πάλι στις κυρίαρχες τάξεις. Στην Αθήνα, η γενική απεργία και το απεργιακό συλλαλητήριο ήταν ποσοτικά εφάμιλλα της 5ης Μαίου, με πρόσθετα, αξιοπρόσεκτα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Ιδιαίτερα ενισχυμένη ήταν η συμμετοχή των ΔΕΚΟ, των τραπεζοϋπαλλήλων, των εκπαιδευτικών, των φοιτητών και γενικά των νέων, δηλαδή των τμημάτων της εργατικής τάξης που έχουν τη δύναμη να παραλύσουν τη χώρα «κατεβάζοντας τους διακόπτες» και της ριζοσπαστικής νεολαίας που δίνει άλλο δυναμισμό και ζωντάνια στο κοινωνικό κίνημα.