Σε μαζικές απολύσεις προχωρούν οι εταιρείες στο χώρο του φαρμάκου

Σε μαζικές απολύσεις προχωρούν οι εταιρείες στο χώρο του φαρμάκου, σύμφωνα με την  Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Φαρμακευτικών και Συναφών Επαγγελμάτων - Κλάδων.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ομοσπονδίας:

    "Καταγγέλλουμε ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες, εκμεταλλευόμενες τα μέτρα της Κυβέρνησης σε ό,τι αφορά την φαρμακευτική δαπάνη, άρχισαν κιόλας να προβαίνουν με αμετροέπεια σε εκδικητικού τύπου μαζικές απολύσεις. Η πολυεθνική φαρμακοβιομηχανία έχει αποκομίσει υπερκέρδη από τον έλληνα εργαζόμενο και τον έλληνα ασθενή και οφείλει σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή να συστρατευθεί στον αγώνα επιβίωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

    Ο κλάδος Φαρμάκου πλήρωσε βαρύ το τίμημα του Μνημονίου, εκτινάσσοντας στα ύψη την ανεργία και στον κλάδο μας. Αυτοί οι οποίοι έδιναν τις τιμές στα φάρμακα τόσα χρόνια, έρχονται σήμερα και μας κάνουν μαθήματα.

    Αντί να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές αλλαγές στην Οικονομία και τους θεσμούς, προσφεύγουν για άλλη μια φορά στη δήθεν μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι μετά από ένα ή δύο χρόνια η φαρμακευτική δαπάνη θα εκτιναχθεί και πάλι στα ύψη και η χώρα πλέον θα είναι ανοχύρωτη βιομηχανικά, οικονομικά, θεσμικά και εργασιακά.

Bιομηχανία κατασκευής «επίορκων» υπαλλήλων!

του Μανώλη Λαμτζίδη*

Η στελέχωση της ελληνικής διοίκησης από έναν αριθμό «παραβατικών» δημοσίων υπαλλήλων είναι σύμπτωμα και εκδήλωση του μεταπολιτευτικού κράτους δομημένου σε «πελατειακά» πρότυπα και δομές!

Ο δημ. υπάλληλος «πελάτης» του «γαλαζοπράσινου» πολιτικού, πίστευε ότι είχε την άνεση να «παραβαίνει» τον όρκο του και να παρανομεί. Και κατά κανόνα απολάμβανε και «ασυλία» από τους «γαλαζοπράσινους» συνδικαλιστές.

Από την άλλη η υποχρηματοδοτούμενη δικαιοσύνη με ρυθμούς «χελώνας» μετά από επτά ή οκτώ χρόνια αποφαινόταν «αμετάκλητα» για την ενοχή του. Το ίδιο και η πειθαρχική δικαιοσύνη.

Από αυτό το σημείο όμως μέχρι του σημείου με βάση το νόμο Μανιτάκη (4093/2012) να ενοχοποιούνται και να στοχοποιούνται καθημερινά όλοι σχεδόν συλλήβδην οι δημόσιοι υπάλληλοι ως «επίορκοι» υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα.

Για να ικανοποιήσει η κυβέρνηση τις απαιτήσεις της Τρόικας για μαζικές απολύσεις δημοσίων κατάργησε το «τεκμήριο αθωότητας» (όλοι θεωρούνται αθώοι μέχρι να αποδειχθούν ένοχοι και όχι το αντίθετο), και επεξέτεινε το δραστικό μέτρο της θέσης σε αργία και διαθεσιμότητας όχι μόνο στις περιπτώσεις δίωξης για κακουργήματα, αλλά και σε μια σειρά πλημμελημάτων που δεν έχουν καμία σχέση με την παράβαση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων. Οι υπάλληλοι τίθενται έτσι σε αυτοδίκαιη αργία χωρίς την κρίση του Υπηρεσιακού Συμβουλίου, μόνο με την άσκηση δίωξης εναντίον τους.

Καθώς πλησιάζει η έξοδος από το ευρώ

του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την αρχή της κρίσης η κυβέρνηση τονίζει ότι η πολιτική της είναι μονόδρομος.

Όσοι ασκούν κριτική είναι ανεύθυνοι, εκτός πραγματικότητας, ή απλώς γραφικοί. Στην ομιλία του στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός ομολόγησε ξεκάθαρα και την αιτία του μονόδρομου: η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος.

Είναι αλήθεια ότι η σκληρή λιτότητα πήγασε από τον συντηρητικό πυρήνα του ευρώ. Το παράδοξο όμως που δεν εκτίμησε ούτε η κυβέρνηση ούτε η τρόικα, είναι ότι η λιτότητα έφερε πιο κοντά και την έξοδο από το ευρώ. Από τη μια, η ζήτηση κατέρρευσε λόγω των κρατικών περικοπών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης μισθών και συντάξεων.

Από την άλλη, οι τράπεζες περιόρισαν την παροχή ρευστότητας για να ισχυροποιήσουν τους ισολογισμούς τους. Ο συνδυασμός τσάκισε τη μικρομεσαία ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας και ανέβασε την ανεργία στα ύψη. Συνεπώς οι στόχοι για το έλλειμμα δεν επιτυγχάνονται, ενώ η δυναμική του χρέους είναι πλέον εκτός ελέγχου.