Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή 

του Λεωνίδα  Βατικιώτη

Η ανάκτηση νομισματικής κυριαρχίας αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό της λιτότητας, την χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις και την διεύρυνση των κοινωνικών παροχών

«Η υιοθέτηση από την Ελλάδα του ευρώ συνεπάγεται στο οικονομικό πεδίο συγκεκριμένα οφέλη, τα οποία θα δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα, με τις δικές της δυναμικές ανάπτυξης και ποιότητας ζωής όλων μας.

Θα αναφέρω επιγραμματικά ορισμένα: Ο χαμηλός πληθωρισμός και τα χαμηλά επιτόκια… η ενίσχυση των επενδύσεων και η συνακόλουθη ενίσχυση της απασχόλησης, η μείωση του κόστους απόκτησης κατοικίας, η μεγαλύτερη διαφάνεια προς όφελος του καταναλωτή, η διάνοιξη ευκαιριών για τους αποταμιευτές, η διευκόλυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η θωράκιση συνολικά της οικονομίας μας από τις απειλές των διακυμάνσεων στις διεθνείς χρηματαγορές.

Η γαλλική ελίτ και το ευρώ: Προς συντεταγμένη διάλυση;

Η γαλλική ελίτ και το ευρώ: 

Προς συντεταγμένη διάλυση;  

του Κώστα Λαπαβίτσα

Ο Φρανσουά Εζμπούρ ανήκει στη γαλλική ελίτ, είναι στυλοβάτης του 'ευρωπαϊσμού' και υποστηρικτής της νομισματικής ένωσης από την αρχή της. 

Έχει περάσει από σειρά θέσεων υψηλής ευθύνης στο γαλλικό κράτος, περιλαμβανομένου και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Είναι σήμερα διευθυντής του International Institute of Strategic Studies (IISS) που είναι ένα διεθνές ινστιτούτο ερευνών με στενότατη διαπλοκή με τους αμυντικούς μηχανισμούς της Δύσης. 

Το μέλος αυτό του γαλλικού κατεστημένου πρόσφατα δημοσίευσε το βιβλίο Το Τέλος του Ευρωπαϊκού Ονείρου, όπου αναφέρεται στο ευρώ ως 'καρκίνωμα' που απειλεί την Ευρώπη. Προτείνει, ούτε λίγο, ούτε πολύ, τη συντεταγμένη διάλυση της Ευρωζώνης με σκοπό τη διάσωση της ΕΕ. 

Η συνέντευξη του στο τηλεοπτικό κανάλι France24 είναι εξόχως κατατοπιστική.

Οι θέσεις του Εζμπούρ δείχνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η γαλλική ελίτ, καθώς και τη βαθιά και ρηξικέλευθη συζήτηση που γίνεται στην Γαλλία.

Υπάρχει τελικά πρόβλημα με το χρέος;

του Στάθη Κουβελάκη

  

Μπορεί να ακούγεται εξωφρενικό αλλά στην χώρα όπου μετά από τρία χρόνια μνημονιακής «θεραπείας» το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί στο 180% του ΑΕΠ καλλιεργείται η εντύπωση πως το πρόβλημα έχει περίπου τακτοποιηθεί!

Αυτό ισχυρίζεται φυσικά η κυβέρνηση. Εφόσον η χρηματοδότηση της τρόικας τελειώνει το 2014, η Ελλάδα θα ξαναβγεί υπερήφανα στις αγορές επιδεικνύοντας το πρωτογενές της πλεόνασμα. 

Ακόμη κι αν το δεχτούμε όμως παραμένει το αγκάθι του «χρηματοδοτικού κενού», η κύρια πηγή του οποίου είναι η λήξη χρεολυσίων άνω των 40 δις τα επόμενα δύο χρόνια. Για να καλυφθεί πλήρως το ποσό αυτό φαίνεται ότι θα χρειαστεί επιπλέον τροϊκανή χρηματοδότηση. Το ύψος της οποίας, αν και σαφώς μικρότερο από αυτό των δύο Μνημονίων, κάθε άλλο παρά αμελητέο προβλέπεται να είναι, και σίγουρα πάνω από 10δις. 

Σε κάθε περίπτωση επιπλέον χρηματοδότηση σημαίνει νέα μέτρα, το οποία στην ουσία έχουν ήδη δρομολογηθεί και μόνο καταστροφή μπορούν να προσθέσουν στο υπάρχον τοπίο ερειπίων.

Η ιδέα ότι η Ελλάδα, με το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος της, μπορεί να αντλήσει ποσά αυτής της τάξεως στις αγορές στερείται σοβαρότητας. Το συμπέρασμα είναι απλό: πέρα από άδικο και ταξικό, το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Να αλλάξουν όλα, για να μην αλλάξει τίποτε

Την ευθύνη για την κρίση δεν την έχουν φυσικά ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι μικρομεσαίοι φοροφυγάδες. Αυτοί βρέθηκαν σε ένα σύστημα πολύ πιο πέρα από τα προσωπικά τους μέτρα και προσαρμόστηκαν όπως μπορούσαν. Το σύστημα φτιάχτηκε από το ανώτερο αστικό στρώμα με συμφέροντα στις τράπεζες, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, τα ΜΜΕ, το εμπόριο, κι αλλού. Αυτοί οικοδόμησαν το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτοί διαμόρφωσαν τους μηχανισμούς διαφθοράς και διαπλοκής, αυτοί εξασφάλισαν φορολογική ασυδοσία, αυτοί στήριξαν τις βασικές στρατηγικές επιλογές της Ελλάδας, όπως την ένταξη στην ΕΕ και την ΟΝΕ. Αυτοί έχουν και την κύρια ευθύνη της κρίσης.

 

του Κώστα Λαπαβίτσα

 

Ο Γατόπαρδος του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα είναι έργο που ανάγλυφα αποδίδει την κοινωνική αναταραχή στην Ιταλία του δέκατου ένατου αιώνα. Σε μια από πιο χαρακτηριστικές του σκηνές ο νεαρός Τανκρέντι λέει στο θείο του Ντον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπα Σαλίνας: αν θέλουμε να μην αλλάξει τίποτε, πρέπει όλα ν’ αλλάξουν. Η φωνή του απηχεί τη βαθιά υπεροψία της σικελικής αριστοκρατίας, την καταφρόνια της για τους νέους ισχυρούς του χρήματος και τον ταξικό της κυνισμό. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική μας υπεροχή, θα πρέπει να δεχτούμε αλλαγές σε όλα, ακόμη και γάμους εξ ανάγκης.

Η επίσημη φιλολογία για την ελληνική κρίση αποδίδει την ευθύνη της κυρίως σε δύο κοινωνικές ομάδες: τους δημόσιους υπάλληλους και τους μικρομεσαίους φοροφυγάδες. Δηλαδή στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, όπως υποδηλώνει κι εκείνο το θρασύτατο ‘μαζί τα φάγαμε’. Παράλληλα απαιτεί ‘μεταρρυθμίσεις’, αλλαγές σε όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον ένθερμοι οπαδοί των ‘μεταρρυθμίσεων’ είναι άνθρωποι που κατείχαν καίριες θέσεις όταν η χώρα έτρεχε με ορμή προς την καταστροφή. Όλα πρέπει ν’ αλλάξουν, για να μην αλλάξει τίποτε.

Με αφορμή ένα ειδησάριο: Να ανοίξει ο δρόμος για αποδέσμευση από την ΕΕ

του Σταύρου Μαυρουδέα

Στις 10/4/2013 το Open Europe (ένα κριτικά φιλο-ευρωπαϊκό κέντρο μελετών) δημοσίευσε τη είδηση – που αγνοήθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ – ότι ο πολύς πρώην επίτροπος κ.Μπόλσκενστεϊν (γνωστός από την περιώνυμη οδηγία του περί κινητικότητας (sic!) των εργαζομένων) ζητά την έξοδο της Ολλανδίας από το ευρώ και τη δημιουργία μίας νέας νομισματικής ένωσης των οικονομικά ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών (http://openeuropeblog.blogspot.gr/2013/04/you-know-its-bad-when-even-former-eu.html). 

Σε συνέντευξη του στην ολλανδική εφημερίδα Algemeen Dagblad υποστήριξε ότι η ΟΝΕ έχει αποτύχει και εμποδίζει την Ευρώπη να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της. Αυτό που θα έπρεπε κατά τη γνώμη του να γίνει είναι να ενισχυθεί η Κοινή Αγορά. Η άποψη αυτή δεν είναι πρωτοφανής αλλά αυτό που κάνει την είδηση σημαίνουσα είναι ότι ο Φ.Μπόλκενστεϊν είναι ο πρώτος πρώην επίτροπος της Κομισιόν που προτείνει δημόσια την διάλυση του ευρώ.

Το παραγνωρισμένο αυτό ειδησάριο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την χώρα μας, την Κύπρο και τις άλλες ευρω-περιφερειακές χώρες γιατί δείχνει τις δεύτερες σκέψεις και σχέδια των ηγεμονικών ευρωπαϊκών αστικών τάξεων. Ιδιαίτερα αφορά προβληματισμούς για την ΟΝΕ και μία ενδεχόμενη ριζική αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης. 

Τι συμβαίνει ξαφνικά και ιθύνοντες παράγοντες των ηγεμονικών καπιταλισμών της ΕΕ αρχίζουν να διακινούν τέτοιους προβληματισμούς; Γιατί θίγεται και μάλιστα από ευρωπαϊκούς (και όχι υπερατλαντικούς) κύκλους η κορωνίδα της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης (η ΟΝΕ);

Πως να μείνετε στο ευρώ...

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ δηλώνει ότι η αντιμετώπιση της κρίσης εντός της ΟΝΕ είναι η καλύτερη επιλογή για την χώρα μας, όπως επίσης και για την Ευρωζώνη. Παράλληλα όμως λέει ότι η έξοδος από την ΟΝΕ μαζί με την αθέτηση πληρωμών στο χρέος και την γενική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας συνιστούν εφικτή εναλλακτική λύση.

Η σύγκριση με το όργιο καταστροφολογίας και λασπολογίας που επιφύλαξαν στην εναλλακτική λύση οι κρατούντες στη χώρα μας είναι εντυπωσιακή. Οι υποστηρικτές της θεωρήθηκαν γραφικοί, περιθωριακοί και αγράμματοι. Βαρύγδουποι δημοσιογράφοι που συγχέουν την κακεντρέχεια με το πνεύμα υπαινίχθηκαν ακόμη και σχέσεις με μυστικές υπηρεσίες, κατά κανόνα αγγλοσαξωνικές. Έρχονται τώρα οι ψύχραιμοι τεχνοκράτες του ΔΝΤ να μας πουν ότι, ξέρετε, η εναλλακτική λύση υφίσταται.

Η κυβέρνηση και όσοι νέμονται την εξουσία αποφάσισαν όμως ότι η Ελλάδα θα κρατηθεί πάση θυσία στην ΟΝΕ. Άρα τι μπορούμε να περιμένουμε; 

Παραμένουμε στο ευρώ, διαλύουμε την κοινωνία

του Κώστα Λαπαβίτσα



 Στο «παρά ένα» της κατάρρευσης, επιμένουν να μιλούν για «φως στο τούνελ» το 2014. 

Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης στην Ισπανία τις τελευταίες εβδομάδες σηματοδότησε νέα φάση της ευρωπαϊκής αναταραχής. Είναι πια φανερό ότι δεν έχουμε τρεις, ή τέσσερις κρίσεις, μία σε κάθε χώρα, που απλώς έτυχε να συμπέσουν χρονικά, κάτι που θα ήταν ιστορικά πρωτοφανές. Η αναταραχή είναι ενιαία, πηγάζει από την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007 κι έχει να κάνει με τη νομισματική ένωση. Το κοινό νόμισμα έχει διαχωρίσει την ευρωζώνη σε κέντρο και περιφέρεια. Τα χρέη της περιφέρειας - δημόσια και ιδιωτικά - είναι σε ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι είναι το εθνικό νόμισμα της κάθε χώρας, αλλά στην πράξη είναι ένα ξένο νόμισμα που ελέγχεται κυρίως από το Βερολίνο δημιουργώντας ασφυξία στην περιφέρεια. Η αντιμετώπιση της κρίσης με τις μεθόδους της τρόικας μέσα στο πλαίσιο της νομισματικής ένωσης επιφέρει ύφεση, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική διάλυση.

20 χρόνια μέσα στην φάκα του Μάαστριχτ...

Έχουν περάσει 20 χρόνια και η συνθήκη του Μάαστριχτ, θεωρείται η σημαντικότερη συνθήκη της ευρωπαϊκής ένωσης. Και η δεύτερη σε παγκόσμια κλίμακα μετά από εκείνη του ΟΗΕ.  Η συνθήκη αυτή περιέχει οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο και εξισώνει τα κράτη μέλη της ΕΕ. 

Όπως ισχυρίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό διατηρεί την ισοτιμία μεταξύ των μελών… όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η συνθήκη του Μάαστριχτ προέβλεπε την δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και της ΕΕ, την καθιέρωση ενιαίου νομίσματος για όλα τα κράτη- μέλη της ΕΕ και ως απώτερο στόχο έθετε την πολιτική ενοποίηση στην ΕΕ με μια μορφή Ομοσπονδίας. 

Όπου όλα τα κράτη θα είχαν κοινό νόμισμα παρότι είχαν και έχουν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας τους.

Το θάρρος του Μπουένος Άιρες

Από την "Καθημερινή" 1/4/2012

του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ξένο κεφάλαιο. Mια ξεχασμένη αλλά επίκαιρη έννοια

του Χρίστου Καραμάνου 
 

Η Αριστερά στη δεκαετία του ’90 σχεδόν έσβησε από το λεξιλόγιό της την αναφορά στο ξένο κεφάλαιο. Κατά βάση -σε όλες μάλιστα τις εκδοχές της, ευρωπαϊστική, αντικαπιταλιστική, ταξικιστική- επηρεάστηκε από την αστική προπαγάνδα για «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ» και μεταλλάχθηκε η αντίληψή της για την χαρακτήρα της χώρας. 

Κυριαρχεί πλέον η αντίληψη για «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» ή για «μικροϊμπεριαλιστική Ελλάδα». Οι φορείς των αντιλήψεων αυτών προφανώς δεν μπορούσαν να δουν στην πραγματική διάσταση τον παράγοντα χρέος. 

Έτσι, από το 2010 και μετά οι αναφορές αυτές περιορίζονται, καθώς η χώρα βαδίζει στη χρεοκοπία, οι αντιλήψεις, όμως, παραμένουν και εκφράζονται με την υποτίμηση των ζητημάτων της χούντας και της Κατοχής, την υποτίμηση του στόχου της ανεξαρτησίας, καθώς και με την υποτίμηση του ρόλου του ξένου κεφαλαίου στη χώρα.
 

Για να αποφύγουμε τις ιδεοληψίες, μια μέθοδος υπάρχει: να υπερισχύσει το κριτήριο της πραγματικότητας.

Καθώς πλησιάζει η έξοδος από το ευρώ

του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την αρχή της κρίσης η κυβέρνηση τονίζει ότι η πολιτική της είναι μονόδρομος.

Όσοι ασκούν κριτική είναι ανεύθυνοι, εκτός πραγματικότητας, ή απλώς γραφικοί. Στην ομιλία του στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός ομολόγησε ξεκάθαρα και την αιτία του μονόδρομου: η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος.

Είναι αλήθεια ότι η σκληρή λιτότητα πήγασε από τον συντηρητικό πυρήνα του ευρώ. Το παράδοξο όμως που δεν εκτίμησε ούτε η κυβέρνηση ούτε η τρόικα, είναι ότι η λιτότητα έφερε πιο κοντά και την έξοδο από το ευρώ. Από τη μια, η ζήτηση κατέρρευσε λόγω των κρατικών περικοπών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης μισθών και συντάξεων.

Από την άλλη, οι τράπεζες περιόρισαν την παροχή ρευστότητας για να ισχυροποιήσουν τους ισολογισμούς τους. Ο συνδυασμός τσάκισε τη μικρομεσαία ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας και ανέβασε την ανεργία στα ύψη. Συνεπώς οι στόχοι για το έλλειμμα δεν επιτυγχάνονται, ενώ η δυναμική του χρέους είναι πλέον εκτός ελέγχου.

Η έξοδος της χώρας από το ευρώ, όρος διεξόδου από την κρίση!

Η ευρωζώνη σε αποσύνθεση, η Ελλάδα στην άβυσσο

Όχι στην ευρω-λαγνεία και το ευρω-αδιέξοδο!

Οι τελευταίες εξελίξεις με την εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας, τη Χρηματιστηριακή κατάρρευση και οικονομική επιδείνωση στις δύο εν λόγω χώρες, έρχονται να καταδείξουν ότι η κρίση στην ευρωπεριφέρεια επεκτείνεται και βαθαίνει και αγγίζει πλέον την τρίτη και τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης.

Ο μόνος ωφελημένος από τις άκρως δυσμενείς τροπές που έχουν προσλάβει τα οικονομικά πράγματα είναι η Γερμανία και συγκεκριμένα ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος κρατά καθηλωμένους τους μισθούς στη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης.

Οι ανισότητες, οι πολώσεις και η εσωτερική «αποικιοποίηση» μέσα στην «ευρωζώνη» αυξάνονται σε ακραίους βαθμούς.

Ποιος φοβάται τη ρήξη με την ΕΕ;

Για τις ανυπέρβλητες αντιφάσεις του αριστερού ευρωπαϊσμού.  

του Παναγιώτη Σωτήρη  

Η επιστροφή της συζήτησης για την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση  

Η όξυνση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η εκτίναξη της κρίσης χρέους στους περιφερειακούς σχηματισμούς της ΕΕ, η απειλή αποσταθεροποίησης του συστήματος του ευρώ, για πρώτη φορά θέτουν σε αμφισβήτηση την ίδια τη βιωσιμότητα του σχεδίου της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. 

Γι’ αυτό το λόγο και τόσο σε επίπεδο τοποθετήσεων διανοουμένων και αναλυτών, όσο και σε επίπεδο μαζικών συλλογικών τοποθετήσεων είδαμε το τελευταίο διάστημα να αποκτούν ξεχωριστή σημασία και απήχηση τα αιτήματα που αφορούν τη ρήξη με την ΟΝΕ, το ευρώ, την ΕΕ. Από την άλλη, μεγάλο μέρος των δημόσιων τοποθετήσεων, ιδίως από το χώρο του Συνασπισμού αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: μια προσπάθεια προκαταβολικά να απορριφθεί οποιαδήποτε σκέψη για ανάδειξη αιτημάτων που αφορούν τη ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. 

Έξοδος απο ΕΕ: η μόνη λύση στο αδιέξοδο

του Σταύρου Δ. Μαυρουδέα

Οι πρόσφατες αντιπαραθέσεις σχετικά με τις διά στόματος τρόικας εξαγγελίες για ένα κολοσσιαίο πακέτο εκποίησης δημόσιας περιουσίας είναι μία ακόμη ένδειξη του αδιεξόδου της στρατηγικής με την οποία η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι ιθύνοντες κύκλοι του συστήματος δοκιμάζουν να αντιμετωπίσουν την κρίση στη χώρα μας.

Η στρατηγική αυτή απορρέει από την προσπάθεια να παραμείνει η Ελλάδα πάση θυσία μέσα στην Ε.Ε. ακόμη και ως ένα απλό προτεκτοράτο. Έτσι, όταν η Ουγγαρία έχει κάνει ήδη την «εξέγερσή» της, η Ιρλανδία ετοιμάζεται να απαιτήσει τουλάχιστον την ευνοϊκότερη επαναδιαπραγμάτευση του δικού της προγράμματος «σωτηρίας» και η Πορτογαλία ανθίσταται στις πιέσεις να μπει οικειοθελώς στον Γολγοθά ενός δικού της μνημονίου, η ελληνική κυβέρνηση υπερθεματίζει -παρ' όλες τις επικοινωνιακές υποκρισίες και τα κροκοδείλια δάκρυα- στις επιταγές των Ε.Ε. - ΔΝΤ.

Φυσικά, με τον τρόπο αυτόν εξωθεί στα όριά τους τις αντοχές της μεγάλης πλειονότητας των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων αλλά ακόμη και τμημάτων του κεφαλαίου.

Τα διαπλανητικά χρέη και οι αριστεροί του Σείριου

των   Θ.Μαριόλη. και Κ. Παπουλή

ΙΣΚΡΑ: Ένα τεκμηριωμένο κείμενο με αποκαλυπτικά στοιχεία!

Η ΙΣΚΡΑ καταχωρεί μια πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ανάλυση με αποκαλυπτικά στοιχεία των Θεόδωρου Μαριόλη και Κώστα Παπουλή, η οποία θα πρέπει να προσμετρηθεί σοβαρά τόσο στις θεωρήσεις όσο και στις προτάσεις της Αριστεράς για το χρέος και την οικονομία.

Ολόκληρο το κείμενο των Θ. Μαριόλη και Κ. Παπουλή, έχει ως εξής:

Tα διαπλανητικά χρέη και οι αριστεροί του Σείριου

Όλο και πιο συστηματικά, το τελευταίο διάστημα, διάφοροι έγκριτοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές, η πλειοψηφία των οποίων ανήκει στην κομμουνιστική και μη Αριστερά, επικαλούνται στοιχεία για τα συνολικά (δημόσια και ιδιωτικά) εξωτερικά χρέη διαφόρων (ευρωπαϊκών και μη) οικονομιών (ενδεικτικά, βλ. Πίνακα 1), προκειμένου να αποδείξουν ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερο-σημαντικό πρόβλημα εξωτερικού χρέους.

Η Κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας "κόβει", ουσιαστικά, χρήμα για να στηρίξει το τραπεζικό κεφάλαιο!

Σε αποσύνθεση η ευρωζώνη!

Αποδιαρθρώνεται σε όφελος των τραπεζών η αυστηρή μονεταριστική γραμμή της ΕΚΤ!

Πελώρια ερωτηματικά και τριγμούς στην κεντρική πολιτική της Ε.Ε., όπως εφαρμόζεται από τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, προκαλεί η πρακτική της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας να κάνει χρήση ειδικού έκτακτου εργαλείου χρηματοδότησης του ευρωσυστήματος, "τυπώνοντας" στην ουσία χρήμα.
 

Με βάση το αυστηρό μονεταριστικό πλαίσιο της ΟΝΕ, καμία χώρα δεν έχει δικαίωμα να προχωρήσει σε "δημιουργία" χρήματος, και αυτό ακριβώς είναι το κεντρικό αξίωμα της νομισματικής πολιτικής της Ε.Ε..

ΟΟΣΑ: έρχεται να ξεπαστρέψει το δημόσιο!

ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ!

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΣΕ ΡΟΛΟ "ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ" ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ!

   

Σαν να μην έφτανε η τρόικα, ο Υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης ανακοίνωσε την Τρίτη 28 Δεκεμβρίου, την εκ νέου ενεργοποίηση της «σχέσης συνεργασίας» με τον ΟΟΣΑ, που είχε υπογράψει ο Προκόπης Παυλόπουλος από το 2008!

   

Ο ΟΟΣΑ θα παίξει λοιπόν το ρόλο του «συμβούλου» (λέγε με υπερεπιστάτη), σχετικά με τη διαδικασία των μετατάξεων των δημοσίων υπαλλήλων. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Ραγκούση, ο ΟΟΣΑ θα κληθεί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011 να κάνει «λειτουργική αξιολόγηση» στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δημόσια διοίκηση, άρα να επισημάνει πού "περισσεύει" προσωπικό και που  υπάρχουν κενά και ελλείψεις.

Το Μνημόνιο, η εργασία, το τέλος της κοινωνίας

του Χρήστου Ζέρβα

Οταν ο Κ. Σημίτης έθετε στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ και στην ΟΝΕ, ουδείς μπορούσε να φανταστεί τότε ότι λίγα χρόνια αργότερα θα βιώναμε την πιο βάρβαρη καπιταλιστική αναδιάρθρωση που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, τα απομεινάρια των παλαιών τζακιών και οι επίδοξοι διάδοχοί τους αποφάσισαν πως η προοπτική του κοινού νομίσματος θα ενίσχυε την απομύζηση κοινοτικών κονδυλίων,

Επαχθές χρέος και η... "στροφή του διαβόλου"!

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/12/2010

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Όλο και περισσότερο οι εκτιμήσεις αναλυτών της αγοράς δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει μπει στον μονόδρομο της επίσημης ή, προς το ευγενικότερο, «ελεγχόμενης» πτώχευσης. Η πολιτική του «Μνημονίου», που επιτείνεται από τους δυσμενείς όρους του δανείου της «τρόικας», όχι μόνο δεν την απέτρεψε, αλλά επιτάχυνε τη διαδικασία. Τα στοιχεία του προϋπολογισμού 2011 δείχνουν νέο άλμα στο δημόσιο χρέος και στις δαπάνες εξυπηρέτησης.

Η Ευρωζώνη σπρώχνει τις περιφερειακές χώρες εκτός ευρώ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*


Η δημιουργία της ΟΝΕ και του ευρώ συνοδεύτηκε από μεγάλες υποσχέσεις και προσδοκίες για ενίσχυσης της οικονομικής και κοινωνικής σύγκλισης των ευρωπαϊκών χωρών. Δέκα χρόνια αργότερα το ευρώ παραπαίει στη δίνη της οικονομικής κρίσης, ενώ το πλαίσιο της ΟΝΕ αναδεικνύεται ως κατ’ εξοχήν μηχανισμός εξυπηρέτησης των τραπεζικών συμφερόντων και των ισχυρών χωρών της ευρωζώνης σε βάρος των αδύναμων οικονομιών.

Η ευρωζώνη διευρύνει το χάσμα ανταγωνιστικότητας

Η απουσία ενιαίας μακροοικονομικής πολιτικής σε επίπεδο ευρωζώνης ενισχύει τις τάσεις ανισόμετρης ανάπτυξης που από φύση έχει ο καπιταλισμός, ενδυναμώνοντας τις διαδικασίες χωρισμού της ευρωζώνης σε χώρες του «πυρήνα» και της «περιφέρειας». Αυτό με τη σειρά του διαιωνίζει τις διαφορές παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, οι οποίες εκδηλώνονται με τα «ανοίγματα» στο εμπορικό ισοζύγιο (πλεονασματικά στον «πυρήνα», κυρίως Γερμανία, και ελλειμματικά στην «περιφέρεια», κυρίως Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία κ.ά.)

Θυμίζουμε ότι η συμμετοχή μιας χώρας στην ευρωζώνη συνεπάγεται απώλεια νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής υπέρ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), η οποία ασκεί χαλαρή εποπτεία των τραπεζών, δεν δανειοδοτεί κράτη-μέλη αλλά τις τράπεζες με 1%, οι οποίες δανείζουν ακριβά τα κράτη-μέλη.

Από την άλλη η δημοσιονομική πολιτική (κρατικός προϋπολογισμός των χωρών) μπαίνει στο στόχαστρο του Συμφώνου Σταθερότητας, ενώ ο κοινοτικός προϋπολογισμός είναι πολύ ισχνός (μόλις 1% του ΑΕΠ) για να στηρίξει τις διαδικασίες οικονομικής σύγκλισης. Τέλος η διαρθρωτική (αναπτυξιακή) πολιτική είναι ανύπαρκτη, με εξαίρεση την «Κοινή Αγροτική Πολιτική» (ΚΑΠ), άκρως εχθρική στους μικρομεσαίους αγρότες.

Ο μόνος μοχλός που απομένει στις χώρες για στήριξη της ανταγωνιστικότητας είναι η εισοδηματική πολιτική, που όμως ακυρώνεται από την πολιτική «παγώματος μισθών» της Γερμανίας, εξουδετερώνοντας τα όποια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των «περιφερειακών» χωρών. Κατά συνέπεια το φάσμα της χρόνιας «λιτότητας» και «στασιμότητας» είναι το ρεαλιστικότερο σενάριο για τις αδύναμες οικονομίες της ευρωζώνης.

Το χάσμα ανταγωνιστικότητας βασική αιτία υπερχρέωσης

Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας αυξάνει διαχρονικά το εμπορικό έλλειμμα των χωρών της «περιφέρειας», το οποίο με τη σειρά του τροφοδοτεί τον ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό για εξισορρόπηση του ισοζυγίου πληρωμών. Σε συνθήκες μάλιστα χαλαρών ελέγχων της πιστωτικής επέκτασης, η υπερχρέωση επιχειρήσεων, νοικοκυριών και Δημοσίου εντείνεται για τη διατήρηση του επιπέδου κατανάλωσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα αυξανόμενα εμπορικά ελλείμματα «περιφερειακών» χωρών (Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ελλάδας κ.ά.) οδήγησαν σε υπερβολική αύξηση δανεισμού, κυρίως του ιδιωτικού την τελευταία δεκαετία.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του «Research on Money and Finance» (παρουσιάστηκε στην Ελλάδα, στις 15.9.10, από τον καθηγητή Κ. Λαπαβίτσα κ.ά.), το συνολικό χρέος της Ισπανίας το 2009, δημόσιο και ιδιωτικό, ήταν 5.315 δισ. ευρώ (ή 506% του ΑΕΠ), της Πορτογαλίας 783 δισ. ευρώ (ή 479% του ΑΕΠ) και της Ελλάδας 703 δισ. ευρώ (ή 296% του ΑΕΠ). Η σχέση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους ήταν υπέρ του ιδιωτικού (Ισπανία 87% ιδιωτικό και 13% δημόσιο, Πορτογαλία 85% και 15%, Ελλάδα 58% και 42%).

Όσον αφορά τους πιστωτές, 51% του χρέους της Ελλάδας ήταν σε πιστωτές εξωτερικού και 49% εσωτερικού, της Πορτογαλίας αντίστροφα 49% εξωτερικού και 51% εσωτερικού, ενώ της Ισπανίας 33% και 67%.

Δηλαδή, από τις τρεις χώρες, η Ελλάδα είχε σε ποσοστό του ΑΕΠ μικρότερο συνολικά χρέος, αλλά συγκριτικά μεγαλύτερο δημόσιο, ενώ από πλευράς πιστωτών το χρέος ήταν μοιρασμένο μεταξύ κατοίκων εξωτερικού και εσωτερικού. Ωστόσο και στις τρεις χώρες το ιδιωτικό χρέος ήταν σαφώς μεγαλύτερο και αυξήθηκε γρηγορότερα την τελευταία δεκαετία.

Κερδισμένες από την αυξανόμενη υπερχρέωση των χωρών της «περιφέρειας» ήταν οι τράπεζες του «πυρήνα», αλλά και της «περιφέρειας» (μεταξύ αυτών και οι ελληνικές), που γνώρισαν «τρελά κέρδη» από την αυξανόμενη πιστωτική επέκταση επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS), ο κύριος όγκος δανεισμού των τριών χωρών τη δεκαετία 2000-2009 ήταν κυρίως από γαλλικές, γερμανικές και αγγλικές τράπεζες.

Με το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης ή καλύτερα της «φούσκας» των χρηματοοικονομικών «παραγώγων», τέθηκε επιτακτικά το ζήτημα της σωτηρίας των ευρωπαϊκών τραπεζών, μαζί της ΟΝΕ και του ευρώ.

Η απάντηση των κυρίαρχων κύκλων της ευρωζώνης

Οι κυρίαρχες ελίτ των Βρυξελλών κινήθηκαν προς τρεις κατευθύνσεις για αντιμετώπιση της κρίσης. Πακέτα διάσωσης των τραπεζών, δημιουργία «μηχανισμού στήριξης» με άγρια μέτρα λιτότητας, αυστηροποίηση του πλαισίου ΟΝΕ σε πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες λογικές!

Η συγκεκριμένη πολιτική υλοποιείται ήδη στην Ελλάδα: με τη χορήγηση ισχυρού πακέτου στήριξης των τραπεζών (28 δισ. ευρώ αρχικά και 50 δισ. στη συνέχεια από τα 110 δισ. του δανείου της «τρόικας») και με το «Μνημόνιο», του οποίου η εφαρμογή «παράγει» ερείπια (μείωση ΑΕΠ -5%, διπλασιασμός ανεργίας, πληθωρισμός 5,5%, μεγάλες περικοπές μισθών - συντάξεων, χιλιάδες «λουκέτα», άπλωμα φτώχειας κ.ά).

Αυτή η πολιτική, που κύριο στόχο έχει τη διασφάλιση των τραπεζών, δεν βγάζει την ελληνική οικονομία από την κρίση, ούτε τις άλλες οικονομίες της «περιφέρειας». Ακόμα και η πειθαρχική Ιρλανδία, χωρίς Μνημόνιο αλλά με την εφαρμογή σκληρών μέτρων λιτότητας, βρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Η παρατεταμένη ύφεση και υπανάπτυξη οδηγούν μοιραία σε διεύρυνση του χάσματος παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, σε αύξηση εμπορικών ελλειμμάτων, αύξηση του δανεισμού -ιδιωτικού και δημόσιου- και της αντίστοιχης αιμορραγίας πόρων για την εξυπηρέτησή του.

Η ευρωζώνη σπρώχνει τις αδύναμες οικονομίες εκτός ευρώ

Οι νεοφιλελεύθερες «διορθώσεις» της ΟΝΕ (έγκριση εθνικών προϋπολογισμών από Ε.Ε., επιβολή κυρώσεων κ.ά.), ωθούν αντικειμενικά τις οικονομίες της «περιφέρειας» εκτός ευρώ. Κατά συνέπεια η προσπάθεια παραμονής «πάση θυσία» στην ευρωζώνη αποτελεί για την Ελλάδα καταστροφικό σενάριο (η κατάσταση ενδεχομένως να ήταν διαφορετική αν γίνονταν θετικές αλλαγές στην ΟΝΕ).

Ήδη με την εφαρμογή του «Μνημονίου», ακόμα κι αν μειωθούν τα ελλείμματα κάτω από 3% του ΑΕΠ το 2013, το δημόσιο χρέος από 127% θα φθάσει το 147% του ΑΕΠ. Το τεράστιο αυτό χρέος δεν ξεχρεώνεται ούτε με ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης 5% για μια εικοσαετία.!

Η άρνηση της κυβέρνησης για αναδιαπραγμάτευση χρέους, τη στιγμή που όλο και δυνατότερα ακούγονται τα «τύμπανα» της χρεωκοπίας, δεν αποτρέπει τον κίνδυνο ούτε βγάζει την οικονομία από την ύφεση. Οι μόνοι τους οποίους ωφελεί η συγκεκριμένη πολιτική είναι οι τράπεζες και η οικονομική ολιγαρχία, που με την ομπρέλα της «τρόικας» βρίσκει μια ακόμα φορά την ευκαιρία να ασελγήσει κερδοσκοπώντας στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας.

Εναλλακτική πολιτική προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας

Ωστόσο αυτή η πολιτική δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει εναλλακτική λύση με ριζοσπαστική αλλαγή των συντεταγμένων της οικονομικής πολιτικής. Μιλάμε για προοδευτική διέξοδο από την κρίση και ανοικτό τον δρόμο της σοσιαλιστικής προοπτικής. Η αλυσίδα των γεγονότων σε αυτήν την επιλογή είναι:

Παύση πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση χρέους («κούρεμα» και βελτίωση όρων αποπληρωμής).
Άμεση εθνικοποίηση τραπεζών και αξιοποίηση λαϊκών αποταμιεύσεων για στήριξη προγραμμάτων ανάπτυξης και νέων θέσεων εργασίας.

Προώθηση παραγωγικής ανασυγκρότησης με ευρύ πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Εφαρμογή κλαδικών πολιτικών, στήριξης μικρών επιχειρήσεων και αγροτών, μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος. Ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση, πάταξη φοροδιαφυγής, αύξηση φόρων στα μεγάλα εισοδήματα και περιουσίες.

Περικοπή στρατιωτικών δαπανών, ορθολογική διαχείριση δημοσίων πόρων. Έλεγχος των αγορών και κίνησης κεφαλαίων.

Έλεγχος δράσης καρτέλ, ενδυνάμωση του δημόσιου τομέα σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.
Διασφάλιση αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, στήριξη ασφαλιστικού, αύξηση κοινωνικών δαπανών, ειδικά προγράμματα απασχόλησης νέων κ.ά.

Οι κοινωνικές - πολιτικές προϋποθέσεις της παραπάνω στρατηγικής είναι η ανάπτυξη ισχυρού κινήματος αντίστασης κατά του «Μνημονίου» και η δημιουργία προοδευτικής - ριζοσπαστικής κυβέρνησης. Η κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς αποτελεί «ακρογωνιαίο λίθο» για προώθηση των συγκεκριμένων προϋποθέσεων.


* Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών
(**) Το κείμενο αποτελεί σημεία της εισήγησης στη συνδιάσκεψη των Ευρωπαίων Οικονομολόγων για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική (Ρέθυμνο 24-25.9.10)

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=570819