Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην ΕΡΤ πρέπει να συνεχιστεί και να δυναμώσει!

Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην ΕΡΤ πρέπει να συνεχιστεί και να δυναμώσει!

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ συνεχίζουν εδώ και 54 μέρες τον αγώνα τους, για να παραμείνει ανοιχτεί η ΕΡΤ, για να ακυρωθούν οι απολύσεις και για να μη νομιμοποιηθεί το κυβερνητικό πραξικόπημα και το "μαύρο" στις οθόνες μας, που σόκαρε την ελληνική κοινωνία, μιας και "μαύρο" στη δημόσια τηλεόραση είχαμε μόνο σε συνθήκες κατοχής και πολιτικής ανωμαλίας.

Η εμπειρία όμως αυτών των 54 ημερών στην ΕΡΤ είναι πολύ σημαντική.

Γίνονται συναντήσεις εργαζομένων που κινητοποιούνται ενάντια στις απολύσεις και τη μνημονιακή πολιτική.

Βρίσκουν ένα βήμα προβολής των αιτημάτων τους και συντονισμού με άλλους κλάδους εργαζομένων.

Οργανώνονται καθημερινά συναυλίες και παρουσιάζεται το έργο πολλών νέων καλλιτεχνών και μουσικών σχημάτων, ενώ οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι νέοι, έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν, να συζητήσουν και να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους.

Ο αγώνας στην ΕΡΤ, που είναι αγώνας όλων μας, η νίκη στην ΕΡΤ, που θα είναι νίκη όλων μας, πρέπει να στηριχθεί!

Και στήριξη σημαίνει καθημερινή παρουσία εκεί!

Το δράμα που φοβόμασταν, ξεκίνησε…

του Οδυσσέα Διομήδους*

 

Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, ο χάρτης της νοτιοανατολικής Μεσογείου άλλαξε βίαια, με την φλεγόμενη Κύπρο να χάνει το ισχυρό της όπλο, την οικονομία της, και να σέρνεται όχι μόνο σε …οικονομικό αλλά και γεωπολιτικό κατήφορο. 

Ο οικονομικός όλεθρος που προκάλεσαν οι Ευρωπαίοι με πρωτεργάτες τους Γερμανούς, ήταν το όπλο που χρησιμοποιήθηκε αστραπιαία, ένα made in Germany «Blitzkrieg», και επιφέρει για την Κύπρο διαστάσεις ανυπολόγιστης καταστροφής. 

Στην πραγματικότητα η μεγαλόνησος κινδυνεύει να χάσει τα πάντα, και όχι μόνο την άλλοτε κραταιά και ανθούσα οικονομία της. Η ζημιά που υπέστη είναι ευρύτερη, μεγαλύτερη, τραγικότερη!

Δεν είναι τα ελλείμματα, τα δάνεια, τα μνημόνια που θα προελάσουν! Η Κύπρος χάνει και όλα όσα πίστευε ότι είχε κερδίσει σ’ ότι έχει να κάνει με το φυσικό αέριο και την εκμετάλλευσή του, αφού «άπασαι αι δυνάμεις» βάζουν τώρα και την Τουρκία του Ερντογάν στο παιχνίδι, και μάλιστα με όρους προνομιακούς όπως όλα δείχνουν.

Περί βίλας…

του Θύμιου Καλαμούκη
 

Είναι πολύ αστείο και διασκεδάζω αφάνταστα όταν μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί τους προσαχθέντες και συλληφθέντες για την βίλα Αμαλία, παράνομους, ύποπτους, οπαδούς της ανομίας, εγκληματικά στοιχεία, κλπ. Και διασκεδάζω επειδή το ίδιο κομμάτι θεωρεί νόμιμους τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, όπως νόμιμους θεωρούσε στο πρόσφατο παρελθόν τον Γιάννο Παπαντωνίου και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και άλλους τιτάνες της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, που έχουν εκλεχθεί από «λαϊκές πλειοψηφίες».
 
Η σχεδόν 20χρονη δημοσιογραφική εμπειρία μου, μου έχει μάθει να ορίζω με διαφορετικό τρόπο από τον συνήθη, έννοιες, όπως νομιμότητα, παρανομία, παραβατικότητα, περιθώριο, ενοχή. Στην δική μου λογική ένοχος δεν είναι ο 20χρονος, που αρπάζει την μολότοφ και την πετάει στην βιτρίνα της τράπεζας. Ένοχος είναι η τράπεζα. Και το λέω αυτό γνωρίζοντας ότι δεν βγαίνει κάτι με το σπάσιμο μιας βιτρίνας, γνωρίζοντας ότι μπορεί κάτω από την κουκούλα να υπάρχει παρακρατικός νεαρός, γνωρίζοντας ότι η κλεψιά των τραπεζών προς τους «πελάτες» τους, δεν θα σταματήσει ούτε με 1000 μολότοφ.

«Πολιτισμός» με τη βαθύτερη έννοια

Σκέψεις παράπλευρες με αφορμή τη Λαμπηδόνα  
«Πολιτισμός» με τη βαθύτερη έννοια

της Χριστίνας Τσαμουρά

«Όπως στη ρωμαϊκή εποχή έτσι και σήμερα η συμμετοχή στη res publica είναι κατά κανόνα ζήτημα συμπόρευσης και οι χώροι για μια τέτοια δημόσια ζωή –όπως και η πόλη– βρίσκονται σε παρακμή». [1] Ο δήμαρχος του Βύρωνα, Ν. Χαρδαλιάς, επιβεβαιώνοντας στο μέτρο που του αντιστοιχεί τη διαπίστωση του Σένετ, άφησε τους δημόσιους χώρους του Βύρωνα να παρακμάσουν έως σήψης, στερώντας τους τη δυνατότητα να λειτουργήσουν ως τέτοιοι. Και όταν βρέθηκαν κάτοικοι της γειτονιάς διαθέσιμοι και ικανοί να αντιστρέψουν έμπρακτα τη διαδικασία αποτελμάτωσης, τότε αποφάσισε να τους ιδιωτικοποιήσει.

Στα μέσα του Οκτώβρη του 2011 το Κοινωνικό-Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα προχώρησε σε κατάληψη ενός κλειστού, παρατημένου κι εγκαταλελειμμένου δημοτικού αναψυκτηρίου που βρίσκεται στο Αλσάκι της Αγ. Τριάδας: τη «Λαμπηδόνα». Σπρώχτηκε στην πρακτική αυτή, προκειμένου να στεγάσει τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις για ένα πλούσιο διήμερο Φεστιβάλ άνευ εισιτηρίου, καθώς στη γειτονιά δεν έχει μείνει ίχνος δημόσιου χώρου για τέτοιες ανάγκες. Είχε προηγηθεί, βεβαίως, άρνηση του Δήμου να παραχωρήσει το χώρο (αν και κλειστός) διά της τυπικής οδού και η δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ βρισκόταν «στον αέρα» εξαιτίας της εξελισσόμενης φθινοπωρινής κακοκαιρίας.

Το Τείχος, 10 χρόνια τώρα. Μία εργατική τάξη υπό πολιορκία

του Haggai Matar

Το τείχος χτίστηκε για να σταματήσει την είσοδο βομβιστών αυτοκτονίας στο Ισραήλ, έτσι λένε. Αλλά οι άνθρωποι που όντως μπαίνουν στο Ισραήλ σε καθημερινή βάση είναι οι δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι που δουλεύουν εδώ. Μερικοί περνάνε ώρες στα σημεία ελέγχου, άλλοι σκαρφαλώνουν τα τείχη και ρισκάρουν τραυματισμούς ή σύλληψη – αλλά όλοι έχουν βιώσει μια δραματική αλλαγή προς το χειρότερο στις ζωές τους.

Φτάνουμε στο σημείο ελέγχου Eyal στις 4.30 π.μ. Ο ουρανός είναι σκοτεινός παρ’ όλα αυτά μίνι βανάκια γεμάτα με εργάτες ήδη μας προσπερνάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση στο δρόμο για τη δουλειά. Παρκάρουμε έξω απ’ το μαζικό συγκρότημα του σημείου ελέγχου και περιπλανιόμαστε ανάμεσα στους εκατοντάδες ανθρώπους που μιλάνε χαμηλόφωνα, πίνουν τσάι, προσεύχονται ή κοιμούνται στο έδαφος. Όλοι τους περιμένουν. Όλοι προσδοκούν να δουλέψουν.

Ντουζίνες από ταξί είναι παντού τριγύρω. Οι οδηγοί φωνάζουν ονόματα Ισραηλινών πόλεων “Kfar Saba!” – “Netanya!” – “Herzilya!” Οι εργάτες των οποίων τα αφεντικά δεν έχουν κανονίσει τη μεταφορά τους επιβιβάζονται στα ταξί ενώ οι άλλοι περιμένουν να τους μαζέψουν. Περίπου στις 5.30 οι εργοδότες αρχίζουν να εμφανίζονται με φορτηγά που έχουν ονόματα κατασκευαστικών, μηχανικών, υφαντουργικών και μεταλλευτικών εταιρειών.

2011-2012: Ανατρέποντας το ημερολόγιο…

Αύριο φεύγει το 2011 αφήνοντας την Ελλάδα να βουλιάζει στην οικονομική κρίση και τον ελληνικό λαό να έχει υποστεί τη μεγαλύτερη αντεργατική επίθεση και τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια.

Μια περιήγηση μας φέρνει στη μνήμη όλα τα μεγάλα γεγονότα που σφράγισαν τη χρονιά που φεύγει. 

Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι για τους Έλληνες το 2011 ήταν η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου.