Ευρώπη: το τέλος της παρτίδας;

του Jacques Sapir

Η διαδικασία που ονομάζεται «ευρωπαϊκή οικοδόμηση», με το αδιέξοδο που  προέκυψε στο σχεδιασμό του προϋπολογισμού της ΕΕ για τα έτη 2014-2020, και, δευτερευόντως, τον προϋπολογισμό του 2013, υπέστη μια τριπλή αποτυχία: οικονομική , πολιτική και συμβολική.

Η συμβολική είναι σίγουρα πιο σημαντική. 

Αυτό το αδιέξοδο που στην καλύτερη περίπτωση θα κρατήσει μέχρι τις αρχές του 2013 ακολουθεί  το αδιέξοδο της αρχής αυτής της εβδομάδας ως προς το ζήτημα της ενίσχυσης στην Ελλάδα, και τις εξαιρετικά σκληρές διαπραγματεύσεις για τη συμμετοχή των αντίστοιχων κρατών στα πλαίσια του αεροναυπηγικού ομίλου EADS, και τη σημαντική μείωση των αεροναυπηγικών φιλοδοξιών της Ευρώπης. Είναι άκρως συμβολικό ότι όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε οκτώ ημέρες.

Μια οικονομική αποτυχία 

Το ζήτημα του προϋπολογισμού της ΕΕ, από οικονομική άποψη, είναι σημαντικό. Όχι τόσο για τα ποσά που περιλαμβάνει. Η συνεισφορά στον προϋπολογισμό της ΕΕ έχει φτάσει το 1,26% του ΑΕΠ των χωρών. Έτσι, για το 2013 προβλέπονται € 138 δισεκατομμύρια. Αλλά το μικρό μέγεθος αυτού του χρηματικού ποσού δημιουργεί προβλήματα.

Τεράστια ΑΠΟΧΗ – Νέα ΕΠΟΧΗ!

του Σπύρου Ραυτόπουλου

Η αλματώδης αύξηση της αποχής από την εκλογική τελετουργία σηματοδοτεί μια νέα πολιτική εποχή που αναδύεται. Η αποχή πετάχτηκε στο 35%, από το 29% που σημείωσε στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και το ποσοστό αυτό είναι ίσο με το άθροισμα των ποσοστών των δύο πρώτων κομμάτων!  Πρόκειται για ένα φαινόμενο τεράστιας πολιτικής σημασίας που δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε κούρσα ραγδαίας απονομιμοποίησης, του σάπιου πολιτικού συστήματος που οδηγεί την Ευρώπη και τον κόσμο σε μνημόνια τρόμου, σε εργασιακό μεσαίωνα, στην ανεργία, τη φτώχια, τη δυστυχία, την ανισότητα και την ανελευθερία. 

Το λεγόμενο «μαύρισμα» δεν αφορά απλώς το δικομματισμό και τα κόμματα του μνημονίου. Πρόκειται για μαύρισμα ολόκληρης της πολιτικής παρωδίας που ευθύνεται για τη διαρκή ανακύκλωση της διαφθοράς, της ανισότητας, της πολιτικής κατάπτωσης και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Διότι το σημερινό ρεκόρ αποχής δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά έρχεται ως φυσική συνέχεια μιας αυξανόμενης απονομιμοποίησης του συστήματος που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Το μόνο που αιφνιδίασε κάποιους είναι ότι η απονομιμοποίηση που μέχρι πρότινος προχωρούσε με σταθερό βηματισμό, στις τελευταίες δύο εκλογικές φιέστες φαίνεται να κινείται με άλματα.   

Το αυτιστικό κομματοκρατικό σύστημα δέχεται σήμερα ένα καίριο χτύπημα απαξίωσης από το λαό, ένα χτύπημα που το σύστημα γνωρίζει πως όσο κι αν είναι οδυνηρό, δεν πρόκειται να είναι το τελευταίο, ούτε το ισχυρότερο. Οι μεθυσμένοι με την εξουσία ή την προοπτική της ζηλωτές της ετερονομίας, αυτοί που πιστεύουν ότι έχουν ειδικό ταλέντο, εφόδια και δικαίωμα να αποφασίζουν ερήμην της κοινωνίας για λογαριασμό της, θα έχουν στο αμέσως επόμενο διάστημα πολλή δουλειά. Οφείλουν πρώτα στον εαυτό τους έναν στοιχειώδη έστω προβληματισμό για την αποτυχία διατήρησης της συναίνεσης γύρω από τις υπαρκτές μορφές κοινοβουλευτισμού τον οποίον πιστά υπηρετούν, αυτού του συστήματος διακυβέρνησης που τα μετεπαναστατικά καθεστώτα καθιέρωσαν ως μοναδική δήθεν εφικτή λύση για ολόκληρο τον κόσμο. Κάποιοι θα πρέπει επίσης να απολογηθούν και στα πανικόβλητα αφεντικά τους και να τους παράσχουν διαβεβαιώσεις ότι η κατάσταση εξακολουθεί να είναι υπό έλεγχο! Στη συνέχεια όλοι αυτοί οι «πεφωτισμένοι» θα πρέπει να αναζητήσουν νέα επιχειρήματα, θα πρέπει να εφεύρουν νέα διλλήματα, νέες απειλές για να τις θέσουν στο ανυπότακτο πλήθος ώστε να το ξαναμετατρέψουν σε κοπάδι.

Δύσκολη υπόθεση! Διότι όπως προαναφέραμε και όπως αποδεικνύει ο πίνακας παρακάτω, ενώ η απονομιμοποίηση του συστήματος έτρεχε με περίπου σταθερή 1% αύξηση της αποχής ανά εκλογική βουλευτική αναμέτρηση, τελευταία επιταχύνεται. Στις εκλογές του 2009 ήδη έτρεχε με πάνω από 3% ενώ τώρα άνοιξε το διασκελισμό της στο 6%, αύξηση που ισοδυναμεί με άλμα! Αν στο ποσοστό αποχής προσθέσουμε τα άκυρα/λευκά τότε προκύπτει μια ποσοστιαία απόρριψη 36,45%, πράγμα που σημαίνει ότι ο ένας στους 3 πολίτες της χώρας δεν ικανοποιείται από το πολιτικό σύστημα. 

Το σημαντικότερο όμως είναι πως αυτό το άλμα απαξίωσης της κομματοκρατίας και της ετερόνομης διακυβέρνησης της κοινωνίας είναι ταυτοχρόνως ένα άλμα της τελευταίας προς το κέντρο της πολιτικής. Η πολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας αποδεικνύεται σήμερα τόσο καθαρά, που καθιστά γελοία πλέον κάθε ερμηνεία της εκλογικής αποχής ως φαινομένου πολιτικής αδιαφορίας. Άλλωστε οι αποφάσεις κατάληψης εκλογικών τμημάτων, η εξαφάνιση και αναζήτηση των χαμένων εφορευτικών επιτροπών, η πλήρης αποχή σε ορισμένα εκλογικά τμήματα, η κατάθεση των ταυτοτήτων σε ένδειξη διαμαρτυρίας και οι υπόλοιπες ατραξιόν του εκλογικού χάπενιγκ, συνθέτουν ένα σκηνικό δημιουργικής πολιτικής διάδρασης που τα επιμέρους φαινόμενά της, κωμικά ή μη, δύσκολα μπορούν να ερμηνευτούν ως ειδικές διαμαρτυρίες, αποκομμένες από το κεντρικό πολιτικό ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από τον εκδημοκρατισμό του συστήματος με θεσμική επαναδραστηριοποίηση της κοινωνίας. Κι αυτό διότι κοινός τόπος όλων αυτών των διαμαρτυριών και εκδηλώσεων είναι η αντίθεση με το σύστημα που γεννάει τις επιμέρους αιτίες της υφιστάμενης πολιτικής αθλιότητας.

Ο λαός πολιτικοποιείται, βοηθούσης δυστυχώς της εξαθλίωσής του. Και όσο περισσότερο συμβαίνει αυτό, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τα χρεωκοπημένα πολιτικά πρότυπα που του προσφέρθηκαν ως μοναδική ρεαλιστική επιλογή, καθώς ανακαλύπτει ότι αυτός ο περιβόητος δήθεν ρεαλισμός της πολιτικής δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αχρείαστος κυνισμός μιας ιδιοτελούς εξουσίας την οποία δεν έχει λόγο να ανέχεται.

Ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας θα παρακολουθήσει τις επόμενες μέρες αηδιασμένο και εξοργισμένο τη γνωστή θεατρική παράσταση από το θέατρο του πολιτικού παραλόγου με τους κενούς περιεχομένου διαξιφισμούς των πολιτικών θαμώνων των μιντιακών καφενείων, τα οποία σε αντίθεση με τα πραγματικά καφενεία, σπανίως φιλοξενούν πολιτική σκέψη. Ο κύριος πολιτικός σκοπός των μιντιακών καφενείων δεν είναι μόνο η αύξηση της συσπείρωσης γύρω από τη μνημονιακή πολιτική και τις παραλλαγές της. Είναι ακόμα χειρότερα η παραγωγή συναίνεσης υπέρ του συστήματος που έχει κάθε συμφέρον και σκοπό να παράγει τέτοιες πολιτικές.

Αν το σύστημα μέσω των ιδιόκτητων τηλεοπτικών του παραθύρων εννοεί να βαφτίζει ουτοπική στάση τη συντριπτική νίκη της κριτικής εκλογικής αποχής, και ρεαλισμό το αγκομαχητό των κομμάτων που αγωνίζονται να σχηματίσουν κυβέρνηση προσπαθώντας να πιάσουν έστω το μισό ποσοστό αυτής της αποχής, δεν είναι γιατί δεν ξέρει αριθμητική, ούτε γιατί ανησυχεί για την πολιτική αδιαφορία της κοινωνίας. Είναι αντιθέτως διότι η άρνηση της συμμετοχής στην πολιτική παρωδία των εκλογών αποκαλύπτει μια επικίνδυνη για την επιβίωσή του κοινωνική μεταστροφή, που προσωρινά εκφράζεται με την αμφισβήτηση της πολιτικής μυθολογίας που εδραιώθηκε με το τέλος των μεγάλων επαναστάσεων. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντισυστημικό από το τέλος της εκλογικής αυταπάτης, από την ήττα της εκλογικής απάτης (απάτης με πολιτικούς και όχι αριθμητικούς όρους).

Αυτό που κυοφορείται είναι μια νέα επανάσταση. Κανείς δεν ξέρει την αφορμή, τον τόπο, τον ακριβή χρόνο και τον τρόπο που αυτή θα εκδηλωθεί. Αλλά η ελπίδα κάθε σώφρονος ανθρώπου είναι να πρόκειται για ειρηνική επανάσταση, γιατί η βία της επανάστασης έχει αίμα, συνήθως πολύ, και συχνά αδικοχυμένο. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο να υπάρξει μια ειρηνική επανάσταση που θα φέρει ουσιαστικές (άρα υποχρεωτικά σαρωτικές) αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς και στο σύστημα διακυβέρνησης. Η αλλαγή κομματικών ηγεσιών, η αλλαγή των κομμάτων που διεκδικούν ή κατακτούν την εξουσία, η ανάδυση νέων κομματικών πρωταγωνιστών, η αλλαγή του εκλογικού νόμου, η τροποποίηση ή ακόμα και η απάλειψη των ειδικών προνομίων των βουλευτών και των κυβερνητικών στελεχών, η μείωση του αριθμού των βουλευτών και των αμοιβών τους και η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων ενώ δεν αποτελούν ουσιαστική απάντηση στο κεντρικό πολιτικό πρόβλημα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως στάχτη στα μάτια του λαού, ως δήθεν απόδειξη αναβαπτισμού του καθεστώτος σε δημοκρατικά ύδατα. Όλα αυτά δεν κάνουν καμιά ουσιαστική πολιτική αλλαγή.

Το κεντρικό πολιτικό ζήτημα είναι η ύπαρξη ή μη της πολιτικής ελευθερίας. Και πολιτική ελευθερία δεν είναι τίποτε άλλο από την ελευθερία της κοινωνίας να αποφασίζει για την τύχη της. Χρειαζόμαστε θεσμούς που να κατοχυρώνουν τη λαϊκή κυριαρχία σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Δεν χρειαζόμαστε και δεν πρέπει να πάμε σε αναθεώρηση αυτού του ευθυμογραφήματος που ονομάζεται ελληνικό σύνταγμα, αλλά χρειαζόμαστε ένα νέο σύνταγμα που θα κατοχυρώνει με σαφέστατο τρόπο τη λαϊκή κυριαρχία, θα προβλέπει ελεύθερα δημοψηφίσματα, ανακλητότητα του πολιτικού προσωπικού και που θα θέτει την εξουσία στη διάθεση και τον διαρκή και άγρυπνο έλεγχο της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε συλλογικούς φορείς-δεξαμενές πολιτικής σκέψης και κοινωνικής δράσης (συνελεύσεις, τοπικά συμβούλια, ανοιχτή εθνική διαβούλευση) και όχι κόμματα-διεκδικητές εξουσίας, χρειαζόμαστε εκδημοκρατισμό και όχι ολιγαρχία, χρειαζόμαστε αυτοργάνωση, πολιτική αυτονόμηση, όχι ετερονομία. Η Ελλάδα χρειάζεται πολίτες, όχι υπηκόους, σκεπτόμενα πολιτικά όντα που συζητούν, προβληματίζονται και παίρνουν αποφάσεις, όχι οπαδούς. Το ίδιο χρειάζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα, ολόκληρος ο πλανήτης προκειμένου να διασωθούν.

Ίσως αυτή η παγκόσμια κρίση να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, το ένστικτό της για αυτοσυντήρηση. Ίσως η επόμενη μεγάλη επανάσταση να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές κάτι καλύτερο από την κομματοκρατία. Το τελικό αποτέλεσμα κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει, αλλά τα μέχρι σήμερα στοιχεία κάτι τέτοιο δείχνουν: το βάθεμα της απονομιμοποίησης όχι απλώς μιας χρεωκοπημένης οικονομίας, αλλά ενός χρεωκοπημένου πολιτικού μοντέλου.

 

Σημ. Η στήλη «Έγκυρα (%)» δείχνει το ποσοστό των έγκυρων ψήφων επί του συνόλου των εγγεγραμένων.

Η στήλη «ΑΠΟΡΡΙΨΗ (%)» δείχνει το άθροισμα του ποσοστού αποχής και των άκυρων/λευκών.

Πηγή: Διακυβέρνηση και Πολιτική

Στις συμπληγάδες της νέας ΕΕ και των δανειστών

Χειρότερα μάλλον δεν γίνεται… Κι ας ξέρουμε ότι όσες φορές ειπώθηκε κάτι τέτοιο τα τελευταία χρόνια επήλθε διάψευση και μάλιστα άμεσα. Η προηγούμενη εβδομάδα όμως, όπως ξεκίνησε με τη σύνοδο κορυφής και την έγκριση του Δημοσιονομικού Συμφώνου από τους 25 ηγέτες της ΕΕ και τελειώνει με την κορύφωση των διαπραγματεύσεων για τη συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων, προδιαγράφει ένα μέλλον ζοφερό, απέραντης φτώχειας σε όλη την Ευρώπη και τον πλήρη και οριστικό υποβιβασμό του ελληνικού λαού σε φόρου υποτελή απέναντι στους δανειστές. Αν φυσικά όλα αυτά εφαρμοστούν...

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η πρώτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ για τον καινούργιο χρόνο μπορεί να μην συγκλήθηκε υπό το βάρος μιας απρόσμενης όξυνσης της κρίσης (δεν συνοδεύτηκε επομένως από δραματικές ανταποκρίσεις και ολονύχτια παζάρια) όπως σχεδόν συστηματικά συνέβαινε τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο, το θέμα της ωστόσο ήταν η θεσμική κατοχύρωση του έκτακτου καθεστώτος που εγκαινιάσθηκε την προηγούμενη περίοδο με αφορμή την δημοσιονομική κρίση. 

Εκτός συστημικού ελέγχου!

Γράφει ο πάροικος

Βρίσκεται σε εξέλιξη ένα αυθόρμητο, ακηδεμόνευτο κίνημα πολιτών, που είναι λογικό να εικάσουμε ότι θα συνεχίσει να εξαπλώνεται κερδίζοντας όλο και περισσότερους μιμητές στην Ευρώπη.

Τρέφεται και δυναμώνει από το ξεδιάντροπο στριπτίζ νεοφιλελεύθερης φρίκης, από τη αναίσχυντη επίδειξη της πιο απαίσιας όψης του καπιταλιστικού τέρατος που ρίχνοντας ένα-ένα τα πέπλα και τα φτιασίδια του, αρχίζει πλέον να δείχνει στην κοινωνία το αληθινό φριχτό του πρόσωπο. 

Οι χειρότεροι φόβοι των διεθνών οικονομικών και πολιτικών διευθυντηρίων επιβεβαιώνονται, καθώς η σωρευμένη αγανάκτηση των λαών, πυροδοτείται σταδιακά, εξελισσόμενη σε μια επεκτεινόμενη πυρκαγιά χωρίς σύνορα. Λες και η φλόγα από το κορμί του Μοχάμεντ Μπουαζίζι, λες και η απόκοσμη, η γοερή επιθανάτια κραυγή αγωνίας αγανάκτησης κι απελπισίας του αυτόχειρα Τυνήσιου μικροπωλητή, άναψε ένα ταχυφλεγές φιτίλι χιλιάδων χιλιομέτρων και πλέον δημιουργεί ένα εξεγερσιακό κύμα που καθώς ταξιδεύει με ταχύτητα από χώρα σε χώρα, δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε ένα  τεράστιο αντικαπιταλιστικό τσουνάμι.

Οι ελίτ άρχισαν τώρα να νοιώθουν την καυτή ανάσα της κοινωνίας που φαίνεται διατεθειμένη όχι απλώς να εκφράσει πειστικά πιεστικά και πεισματικά τη σωρευμένη της οργή και αγανάκτηση αλλά και να τη διοχετεύσει μέσω διόδων που βρίσκονται εκτός συστημικού ελέγχου. Δηλαδή εκτός του ελέγχου του καλά στημένου πολιτικού και οικονομικού παιχνιδιού του επενδυμένου με το γνωστό κοινοβουλευτικό μανδύα: ένα πανάκριβο ιμιτασιόν ρούχο που κοσμείται από ένα επίσης κίβδηλο σήμα κατατεθέν, το σχεδόν αντιφατικό και αυτοαναιρούμενο ιδεολόγημα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», δηλαδή μιας καταδήλωσης που ψεύδεται και ως προς τα δύο σκέλη της!  

Και ενώ οι νεοφιλελεύθεροι και βολεμένοι ανησυχούν και αντιδρούν δικαιολογημένα καθώς οι πεποιθήσεις και τα συμφέροντά τους απειλούνται ευθέως, οι αγανακτισμένοι πολίτες έχουν πλέον να αντιμετωπίσουν και την σχεδόν απροκάλυπτη δυσαρέσκεια διαφόρων αριστερών κομμάτων και συντεταγμένων δυνάμεων τις οποίες μέρα με τη μέρα η κοινωνία και οι εξελίξεις τις ξεπερνάνε και τις αφήνουν στο περιθώριο. Ήταν ανέκαθεν κοινό μυστικό αυτή η δυσαρέσκειά τους προς καθέναν και κάθε τι που έμοιαζε να προτιμά έναν ανεξάρτητο, ανένταχτο δρόμο. Όμως τώρα πλέον δύσκολα μπορεί να κρυφτεί, καθώς διαπιστώνουν ότι μεσούσης της κρίσης χάνεται εξαιτίας του κινήματος των αγανακτισμένων μια χρυσή ευκαιρία πολιτικής αναρρίχησης, προαγωγής τους σε κόμματα εξουσίας, και αποφασιστικής αύξησης της σημερινής δύναμης επιρροής τους, της αυριανής -όπως ευελπιστούν- εξουσίας τους!

Ακόμα σήμερα όλες οι παραδοσιακές δυνάμεις της αριστεράς δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι το σημείο που έκρινε τις ήττες του παρελθόντος και αυτό που θα κρίνει και τώρα τόσο τη δική τους τύχη όσο και τη συνολική έκβαση του λαϊκού αγώνα, είναι η επαφή και ο διάλογος με την κοινωνία!  Την κοινωνία που σταμάει να πιστεύει σε αμφισβητίσιμες αυθεντίες και είδωλα, σε μη ελέγξιμες πολιτικές συλλογικότητες και σε λύσεις προ-κατ, μια κοινωνία που αρχίζει να αναζητά εναγωνίως τρόπους για ριζική και διαρκή αυτοθέσμισή της μέσω αληθινών δημοκρατικών θεσμών. Σήμερα αυξάνεται πιεστικά η απαίτηση για δημοκρατία χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς.

Οι πιο άμεσα εξαρτημένοι από το σάπιο σημερινό σύστημα θα συνεχίσουν να το στηρίζουν μέχρι τέλους καθώς τα συμφέροντά τους δεν γνωρίζουν αιδώ και πατρίδα, οι δε υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στους νονούς της διεθνούς πολιτικοοικονομικής μαφίας είναι απόλυτα δεσμευτικές! Θα εκβιαστούν και θα απειληθούν τουλάχιστον με σκάνδαλα, που αν διαρρεύσουν θα τους στείλουν στην πολιτική και οικονομική καταστροφή, ή ακόμα και στη φυλακή. Με άλλα λόγια γι αυτούς μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα!

Οι λιγότερο εξαρτημένοι και οι πιο πονηροί θα προσπαθήσουν είτε να αλώσουν το αυθόρμητο κίνημα των αγανακτισμένων από μέσα, είτε να τεθούν επικεφαλής εντασσόμενοι σ’ αυτό, είτε, τέλος, απλώς θα δηλώσουν τη συμπάθειά τους και τη στήριξή τους για λόγους έστω και μόνο πολιτικής επιβίωσης (ή στην περίπτωση ορισμένων, υστεροφημίας...). 

Εντωμεταξύ οι μυστικές υπηρεσίες και τα επιτελεία στρατηγικών σχεδιασμών και πολιτικών επεμβάσεων έχουν ήδη πάρει φωτιά και ο κόσμος θα πρέπει να βρίσκεται σε πλήρη επιφυλακή καθώς τα σενάρια προβοκάτσιας και στη συνέχεια βίαιης καταστολής, επιβολής ολοκληρωτικών μέτρων, ακόμα και εκδήλωσης πολεμικών θερμών επεισοδίων για αποπροσανατολισμό και πρόκληση τεχνητής εθνικής συσπείρωσης με σκοπό την επάνοδο των «προβάτων» στα μαντριά, έχουν ήδη βγει από τα συρτάρια και είναι ήδη όλα πάνω στο τραπέζι!

Όχι μόνο καμιά λαϊκή συναίνεση δεν πρόκειται να υπάρξει στα εγκλήματα που διαπράττονται, αλλά  σύντομα θα πρέπει να στηθούν στο εδώλιο, επί εσχάτη προδοσία, όλοι όσοι υπέγραψαν, όσοι πολιτικοί απέκρυψαν και αποσιώπησαν και όσοι συναίνεσαν στην υιοθέτηση και εφαρμογή του πιο αισχρού μνημείου εθνικής προδοσίας στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, τη δανειακή σύμβαση και τα μνημόνια που τη συνοδεύουν! Όσοι Γιωργάκηδες, Καρατζαφέρηδες και Ντόρες επιθυμούν διακαώς την επέκταση της εθνικής υποδούλωσης και εκποίησης διά της υπογραφής νέων μνημονίων, ας σπεύσουν να βάλουν νέες πολιτικές υπογραφές στις αποδείξεις της ενοχής τους. 

Εμείς οφείλουμε να μείνουμε έξω και σε πλήρη εγρήγορση! Πρέπει να διατρανωθεί η βούληση των λαών για ριζική ανατροπή, να καταδειχτεί η πλήρης απονομιμοποίηση του βρώμικου και κακόγουστου αυτού πολιτικού παιχνιδιού, με πολιτικές πρωτοβουλίες που θα παραμείνουν και θα ανδρωθούν εκτός συστημικού ελέγχου! Οι κύριοι και κυρίες της παγκόσμιας διακυβέρνησης δεν νομιμοποιούνται πλέον να παίρνουν καμιά απόφαση στο όνομα της κοινωνίας. Η κοινωνία είναι καιρός να θεωρηθεί και συνταγματικά ενήλικη και ικανή για αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον της. Το καλό της το γνωρίζει η ίδια. Δε χρειάζεται κηδεμόνες και προστάτες.

Πηγή: Διακυβέρνηση και Πολιτική

Αποχή ή νομιμοποίηση του συστήματος;

O πάροικος γράφει:

Αν πιστεύετε όπως έλεγε η γιαγιά μου ότι "εκείνοι " ξέρουν καλύτερα... (εννοούσε τους πολιτικούς), τότε εμπιστευτείτε τους και ψηφίστε τους, δίνοντας ταυτόχρονα ψήφο εμπιστοσύνης και στο κόμμα τους που τόσο περήφανα εκπροσωπούν, κόμμα που.. προφανώς καμιά ευθύνη για την ελληνική πολιτική και την κατάντια του λαού και της χώρας δεν έχει, όπως δεν έχουν και οι ίδιοι!

Αν φρονείτε ότι για τη σημερινή κατάντια φταίνε μόνο συγκεκριμένα πρόσωπα κι ότι οι υπόλοιποι είναι αθώοι και τίμιοι, τότε βρείτε αυτούς τους "έντιμους" και ψηφίστε τους για την τοπική αυτοδιοίκηση. Αναρωτηθείτε μόνο πώς επιδεικνύουν τις κοινωνικές τους ευαισθησίες -αυτές τις ίδιες που θα επιδείξουν αύριο και ως τοπικοί άρχοντες και αυτοδιοικητικοί- όταν αποδέχονται μέχρι σήμερα τη συμμετοχή τους στη διακωμώδηση της δημοκρατίας, αυτής της δημοκρατίας που αγνοεί επιδεικτικά το δήμο (την κοινωνία των πολιτών) και ακάθεκτα προχωράει με τη βοήθεια, ή τη συναίνεση, ή έστω τη σιωπηρή ανοχή τους στην πλήρη εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας και στο ξεπούλημα της χώρας. 

Ας αναρωτηθούμε γιατί τόσες εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές της Βουλής δεν οδηγούν ποτέ έναν  απ' αυτούς, ένα πολιτικό πρόσωπο,  στα ίδια δικαστήρια που δικάζεται ο κοσμάκης, παρά τα σκάνδαλα εκατομμυρίων και δις που προκύπτουν κάθε τόσο! Ας αναρωτηθούμε  αν για την ανοχή αυτή είναι μήπως συνυπεύθυνοι και οι εν λόγω "έντιμοι". Όλα όσα συνέβησαν δεν θα μπορούσαν να έχουν συμβεί χωρίς την ανοχή και τη συνενοχή τους. Αναρωτηθείτε π.χ. τι εμποδίζει τόσες δεκαετίες την  "πλειοψηφία των εντίμων" βουλευτών και πολιτικών να αλλάξει το νόμο περί ευθύνης υπουργών!

Ας σκεφτούμε αν το σχέδιο Καλλικράτης είναι σχέδιο αυτοδιοικητικής αποκέντρωσης ή αντίθετα σχέδιο συγκέντρωσης της περιφερειακής εξουσίας. Αν δηλαδή συνάδει με την ίδια την ιδέα της τοπικής αυτοδιοίκησης ή αν ουσιαστικά αντίκειται σ' αυτήν προσπαθώντας να την αφοπλίσει, ώστε ο κεντρικός έλεγχος της εξουσίας επί των τοπικών κοινωνιών και η διάχυση της διαφθοράς να διευκολυνθούν. Σκεφτείτε εν τέλει αν η ψήφος σε πρόσωπα ή κόμματα, ασχέτως των υποψηφίων που θα την λάβουν, αποτελεί ή όχι νομιμοποίηση αυτού του περίφημου σχεδίου Καλλικράτης. 

Ασφαλώς και αποτελεί, και αυτό ισχύει ανεξαρτήτως του προσώπου ή του κόμματος της προτίμησής μας. Άλλωστε οι ίδιοι οι υποψήφιοι, όλοι ανεξαιρέτως, νομιμοποιούν τον Καλλικράτη και ό,τι αυτός συνεπάγεται, με την υποψηφιότητά τους. Είναι γελοίο να ισχυρίζεται κάποιος ότι είναι αντίθετος με ένα σχέδιο υποτιθέμενης αυτοδιοίκησης όταν βάζει υποψηφιότητα για να καταλάβει θέση μέσα σ' αυτήν την "αυτοδιοίκηση"! 

Νομιμοποίηση και αποδοχή σημαίνει επίσης η άκυρη και η λευκή ψήφος. Έχει νόημα να ρίξουμε άκυρο ή λευκό αν διαφωνούμε μεν με την συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία ή τις υποψηφιότητες αλλά κατά τα λοιπά συμφωνούμε με το σύστημα, εν προκειμένω ένα σύστημα που δεν μας θέλει τίποτα περισσότερο από απλούς εκλογείς, δηλαδή απλούς θεατές και νομιμοποιητές του. 

Η κάθε εκλογική στάση έχει την ερμηνεία της. Έτσι, αν πιστεύετε ότι το ισχύον σύστημα  είναι δημοκρατία και ότι για όσα συμβαίνουν δεν φταίνε οι υπάρχοντες θεσμοί αλλά μόνο κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα ή συγκεκριμένα κόμματα, τότε ψηφίστε ένα άλλο πρόσωπο ή κόμμα. Αν τα θεωρείτε όλα λίγο πολύ συνυπεύθυνα αλλά αθωώνετε το σύστημα που τα ανέδειξε, τότε δώστε λευκή ψήφο. Αν έχετε κάτι κατά της εκλογικής διαδικασίας αυτής καθ' εαυτήν τότε ρίξτε άκυρο. 

Αναρωτηθείτε μόνο γιατί, παρά την αλματώδη τεχνολογική ανάπτυξη και πρόοδο, παρά τα τεράστια ποσά που διακινούνται καθημερινά σε χρηματιστήρια, παρά τα μυθικά κέρδη τραπεζών (που η αδηφαγία και η ασυδοσία τους τους οδήγησε σε κίνδυνο κατάρρευσης και  που τις διέσωσαν και διασώζουν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι με απόφαση των πολιτικών), παρά τα κέρδη των μονοπωλίων, των ολιγοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων, παρόλα ταύτα οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι όσο άλλοι θησαυρίζουν, γιατί το κοινωνικό κράτος αδυνατίζει, γιατί η εργασία γίνεται σπανιότερη, κακοπληρωμένη, ελαστική και ανασφάλιστη, γιατί εργατικά δικαιώματα καταργούνται! Πώς εξηγούνται όλα αυτά (που ισχύουν όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά λίγο-πολύ για τον κόσμο ολόκληρο) αν μόνο ορισμένοι πολιτικοί ή ορισμένα κόμματα ευθύνονται; Αν είναι έτσι, τότε τι εμποδίζει επί τόσες δεκαετίες το υγιές τμήμα των πολιτικών και των κομμάτων να αναλάβει την εξουσία και να ανατρέψει την κατάσταση φέρνοντας περισσότερη ευημερία, ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία; Προφανώς κάτι άλλο εμποδίζει τις πλειοψηφίες από την κατάληψη της εξουσίας.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτό που φταίει είναι το θεσμικό πλαίσιο, η έλλειψη πραγματικών δημοκρατικών θεσμών  και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα ή κόμματα. Αυτό που φταίει είναι το ίδιο το ολιγαρχικό μας πολίτευμα που επιτρέπει και ενθαρρύνει την κομματοκρατία και τη νόθευση της λαϊκής βούλησης, περιορίζει την πραγματική  πολιτική ελευθερία, και ευνοεί την συντήρηση της διαφθοράς στην πολιτική και τη διάχυσή της στην κοινωνία.

Ολόκληρο αυτό το σκηνικό της πολιτικής κωμωδίας και της οικονομικής τραγωδίας, έχει μία και μόνη νομιμοποίηση: τις εκλογές! Αν θέλουμε να συμμετέχουμε στο στήσιμό του αν θέλουμε τη συνέχιση και διαιώνισή αυτής της ιλαροτραγωδίας  τότε ας πάμε να ψηφίσουμε και στις δημοτικές και στις βουλευτικές εκλογές που αυτή τη φορά δεν θα αργήσουν πολύ!

Αν αντιθέτως θέλουμε να ανοίξει η συζήτηση για μια ριζική αναθεώρηση του συστήματος, αν θέλουμε να δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε ενδιαφερόμενο, εκείνο το μήνυμα που λέει ότι η κοινωνία απαιτεί πραγματικές, ουσιαστικές και αποτελεσματικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, ότι  θέλει να έχει λόγο στην πολιτική την ίδια, και όχι να καλείται απλώς ανά τετραετία να εκλέξει πολιτικούς μη-αντιπροσώπους της, παραμένοντας όλον τον υπόλοιπο χρόνο στο πολιτικό περιθώριο, ότι θέλει διαρκή έλεγχο της πολιτικής και των πολιτικών εκπροσώπων της, ότι απαιτεί τον θεσμό της τακτικής λογοδοσίας και της ανακλητότητας πολιτικού και διοικητικού προσωπικού τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, τότε δεν έχουμε κανένα λόγο να συμμετάσχουμε στην παρωδία αυτού του είδους των εκλογών που άλλο σκοπό δεν έχει παρά να νομιμοποιεί ένα διαβρωμένο σύστημα που αλλιώς θα είχε καταρρεύσει προ πολλού.

Η αποχή είναι το μόνο μήνυμα που συνδέεται με την ανάγκη για αναθεώρηση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Αποχή σημαίνει ότι δεν μας αρκεί η εκλογή αντιπροσώπων (οποιωνδήποτε αντιπροσώπων), σημαίνει ότι θέλουμε να αποφασίζουμε για τα πάντα εμείς οι ίδιοι και δεν δεχόμαστε να αποφασίζουν άλλοι για μας χωρίς εμάς, σημαίνει ότι θέλουμε να έχουμε λόγο για όλα όσα καθορίζουν την τύχη τη δική μας και των παιδιών μας. Η αποχή εκφράζει την αγανάκτηση της κοινωνίας, την απροθυμία της να ερμηνεύεται η ψήφος της ως συναίνεση για την ίδια της την καταστροφή. 

Μπορεί να παρερμηνευτεί ασφαλώς με την ίδια ευκολία που μπορεί να παρερμηνευτεί από τους διάφορους επιτήδειους εξυπνάκηδες οποιαδήποτε εκλογική στάση και ψήφος. Όμως, αλήθεια, πού οδηγεί αυτή η φοβία της παρερμηνείας, αν όχι στη διαιώνιση της σημερινής αθλιότητας; Ερωτώ: με την ίδια ευκολία το μαύρισμα ενός κόμματος πάντοτε δεν ερμηνευόταν ως υπερψήφιση του άλλου; Το μαύρισμα του ΠΑΣΟΚ δεν το παρερμήνευε η ΝΔ ως ψήφο υπέρ της πολιτικής της και καταχρέωνε τη χώρα; Το μαύρισμα της ΝΔ δεν το παρερμήνευσε το ΠΑΣΟΚ ως ψήφο νομιμοποίησης των αυθαίρετων επιλογών του και οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ, την υπογραφή της αξιοθρήνητης δανειακής σύμβασης και την απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας; Για τις αθλιότητες αυτές δεν είναι που χρειάζονται τη νομιμοποίησή μας είτε οι μεν είτε οι δε; Αυτές δεν θέλουν να εντατικοποιήσουν και να οριστικοποιήσουν μετά τις δημοτικές εκλογές; Ύστερα, η ψήφος στα μικρά κόμματα δεν ερμηνευόταν πάντα ως χαμένη ψήφος; Τα λευκά και τα άκυρα επίσης, δεν ερμηνεύονταν ως πριμοδότηση του πρώτου κόμματος; Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιοι βολεύονται πίσω από κάποιου είδους παρερμηνεία. Είναι αν η μαζική αποχή ανοίγει ή όχι υποχρεωτικά τη συζήτηση για την αναθεώρηση επαναξιολόγηση και αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος.

Λοιπόν μετά από τόσα χρόνια πού κατέληξε η συμπεριφορά της υπάκουης νομιμοποίησης του πολιτικού κατεστημένου μέσω των εκλογών και της επιλογής της δήθεν μη-χαμένης ψήφου; Ως πότε θα πρέπει να ρίχνουμε αρνητικές ψήφους κατά κομμάτων και πολιτικών προσώπων αντί να ψηφίζουμε επί της πολιτικής ουσίας, δηλαδή υπέρ της μιας ή της άλλης πολιτικής επιλογής; Πότε θα διεκδικήσουμε την ελευθερία πραγματικής επιλογής μεταξύ συγκεκριμένων πολιτικών λύσεων αντί της επιλογής προσώπων που θα αποφασίζουν για λογαριασμό μας; Πότε θα γίνουμε πραγματικοί εντολοδότες της πολιτικής αντί να είμαστε απλοί εκλογείς;

Θέλουμε ή δεν θέλουμε δημοκρατία; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε σταματάμε να νομιμοποιούμε το υπάρχον σύστημα από αύριο! 

ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις δημοτικές εκλογές! Αρνούμαστε να νομιμοποιήσουμε τον Καλλικράτη, αρνούμαστε να νομιμοποιήσουμε το ρόλο των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων. Θέλουμε να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος, θέλουμε να έχουμε λόγο για όλα όσα θα καθορίζουν το μέλλον μας!

Η μαύρη τρύπα της πολιτικής σκηνής

Η λαϊκή οργή όχι μόνο δεν καταλάγιασε αλλά φουντώνει όλο και περισσότερο και, μάλιστα, συντελούνται διεργασίες που θα προκαλέσουν μεγάλες εκπλήξεις σε όσους δεν έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας. Δεν έπεσε από τον ουρανό η διάθεση χιλιάδων ανθρώπων να μπούνε στη Βουλή, πριν από ένα μήνα, και δεν είναι καλύτερα τα συναισθήματά τους σήμερα, που συνεχίζεται ο καταιγισμός μέτρων και γίνεται πιο αποκαλυπτικό τι υπέγραψε η κυβέρνηση και τι ψήφισαν οι 172 της Βουλής.

Το πιο εντυπωσιακό είναι πως έρχονται έρευνες να επιβεβαιώσουν το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους πολίτες και στο πολιτικό σύστημα. Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν πως, πλάι στην οικονομική