Η αποχή της ελπίδας

H τεράστια αποχή από τις εκλογές (αυξημένη σε σχέση με τον Ιανουάριο κατά 780.000 μη-ψηφοφόρους!) είναι σίγουρα το πιο σημαντικό και ελπιδοφόρο μήνυμα της θλιβερής αυτής περιόδου. Γιατί κατά τα άλλα το πολιτικό σκηνικό είναι γκρίζο με νότες αποκριάτικες:
- με την επιβράβευση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ της μετατροπής του ΟΧΙ σε ΝΑΙ(!) και του πιο επαίσχυντου μνημονίου,
- με ισχυρή τη ΝΔ και παρόντες τους μισοχαλασμένους δορυφόρους της ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που έσυραν όλα τα προηγούμενα χρόνια τη χώρα στο κατάντημά της,
- με την οριακή άνοδο των εγκληματιών νεοναζί της ΧΑ,
- με το ΠΟΤΑΜΙ του πιο συντηρητικού "τίποτα" που μπορεί να υπάρξει πολιτικά,
- με καθηλωμένο εντός και επί τα αυτά το αμετανόητα παθητικό ΚΚΕ (αυτό εδώ και χρόνια είναι δυστυχώς ένα αριστερό "τίποτα")
- με νέες Λεβέντικες πολιτικές καρικατούρες εντός Βουλής,
- με εκτός Βουλής τη ΛαΕ της μη-ρήξης με την ΕΕ (αλήθεια θυμείστε μας γιατί ακριβώς αποσχίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ;) και
- με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (που θέλει σώνει και καλά να μετατρέψει τον αγώνα σε κοινοβουλευτικό) καθηλωμένη σε ποσοστό χαμηλότερο του 1% (όταν ανακατώνεσαι με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες).
Λυπούμαστε που θα στεναχωρήσουμε κάποιους φίλους μας αλλά αυτό λέγεται κοινοβουλευτισμός για κλαυσίγελους!

Ευτυχώς το ρεκόρ αποχής δείχνει ότι ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του κόσμου συνειδητοποιεί τη χρεοκοπία των πολιτικών θεσμών της αστικής μη-δημοκρατίας και αρνείται τη συμμετοχή του σ' αυτούς στρεφόμενο σε διαφορετικής μορφής αγώνες και αντίσταση. Το ζοφερό εγγύς μέλλον θα φροντίσει για τη συνειδητοποίηση και άλλων. Όσοι πάντως σύντροφοι επιμένουν κοινοβουλευτικά πιστεύοντας ότι στο τέλος θα νικήσουν οι πραγματικές φιλολαϊκές προοδευτικές δυνάμεις, θα ήταν καλά να το ξανασκεφτούν.Το παιχνίδι αυτό δεν είναι φτιαγμένο για την αριστερά. Είναι σπάνιες οι νίκες της. Αλλά και όταν υπάρξουν, το σύστημα έχει όλα τα μέσα για να τις ακυρώνει στην πράξη. Ο πραγματικός αγώνας δίνεται εκτός κοινοβουλίων και είναι δημοκρατικός. Είναι έργο μαζικής συμμετοχής, ενεργητικής και παθητικής υποστήριξης των προοδευτικών κινημάτων.

Μια συζήτηση με τον Γιώργο Οικονόμου (παρρησια, 26/5/2014)

Μια συζήτηση με τον Γιώργο Οικονόμου περί νεοελληνικής κοινωνίας, νεοναζισμού και Χρυσής Αυγής, περί της παραπληροφόρησης γύρω από τα ζητήματα της άμεσης δημοκρατίας, περί της αποχής από τις εκλογές κ.α.

Νομιμοποιείστε την ΕΕ και τους άρχοντες της αυτοδιοίκησης. Μπορείτε!

Με απλές κουβέντες, αν έχεις ένα οργανισμό αφαίμαξης μιας κοινωνίας, η αυξημένη συμμετοχή σε αυτόν αριστερών στελεχών δεν κάνει την αφαίμαξη λιγότερο οδυνηρή και καταστροφική, αλλά περισσότερο. Ο οργανισμός είναι αυτός που όλοι γνωρίζουμε, και δεν υπάρχει καμιά πρόθεση ή δυνατότητα αλλαγής του. Αυτό που καλείται να αποφασίσει ο δημοκρατικός πολίτης είναι αν θα τον νομιμοποιήσει με τη συμμετοχή του ή όχι. Η επίσημη αριστερά δυστυχώς το έχει αποφασίσει ήδη. Της είναι αδιανόητο να παίζονται παιχνίδια εξουσίας -έστω κι αν γνωρίζει ότι είναι στημένα- χωρίς τη συμμετοχή της.  Αλλά θα όφειλε να γνωρίζει ότι η συμμετοχή σε έναν οργανισμό με τους σκοπούς και το έργο του οποίου εξ αρχής και επί της αρχής διαφωνείς, δεν αποδυναμώνει και δεν μεταμορφώνει εκείνον αλλά εσένα.

γράφει ο πάροικος

Όποιος ετοιμάζεται να νομιμοποιήσει με την ψήφο του στις ευρωεκλογές το οικονομικοπολιτικό μόρφωμα που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, θα άξιζε ίσως να ξανασκεφτεί τις επιπτώσεις αυτής της ψήφου.

Το κύριο πολιτικό νόημα-μήνυμά της είναι η παροχή διαβεβαίωσης του ψηφοφόρου προς την υπερεθνική εξουσία των Βρυξελών, για μια σειρά πραγμάτων, όπως:

- ότι η ιεραρχική δομή της ΕΕ, όπως και η αντιδημοκρατική οργάνωση και λειτουργία της, είναι απολύτως αποδεκτές ή τουλάχιστον ανεκτές

- ότι ο ειδικός ρόλος των θεσμικών οργάνων της εντός πλαισίου διαπλοκής με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, ενοχλεί ελάχιστα ή καθόλου

- ότι η ύπαρξη σκανδαλωδών μηχανισμών διασφάλισης αυτών των συμφερόντων, σκανδαλωδών ακόμα και με όρους ελεύθερου ανταγωνισμού, μάλλον δεν ξενίζει και πιθανότατα περνάει απαρατήρητη, ενώ αντιθέτως αυτό ειδικά θα έπρεπε να ενοχλεί ακόμα και την παραδοσιακή δεξιά

- ότι η από μέρους του τραπεζικού κεφαλαίου και των μεγάλων πολυεθνικών υπαγόρευση πολιτικοοικονομικών στόχων και προτεραιοτήτων στους πολιτικούς, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, όχι μόνο δεν πειράζει να γίνεται παρασκηνιακά, αλλά είναι απολύτως αποδεκτό το να γίνεται και φανερά μέσω του λεγόμενου «επιχειρησιακού lobbying», συνήθους πλέον πρακτικής στα δυτικά καθεστώτα, η οποία αποτελεί αντικείμενο και μεταπτυχιακών πανεπιστημιακών σπουδών και η οποία θα έπρεπε επίσης να ενοχλεί ακόμα και τους παραδοσιακούς φιλελεύθερους

- ότι η διεύρυνση των ταξικών ανισοτήτων μπορεί χωρίς σοβαρό πολιτικό κόστος για την ντόπια εξουσία να υποστηρίζεται από όλο και πιο συγκεντρωτικές δομές και να συντελείται με όλο και πιο αντικοινωνικές πολιτικές, αντιλαϊκούς νόμους και αντιδημοκρατικούς θεσμούς, με την δικαιολογία ότι όλα αυτά είναι σε εθνικό επίπεδο αναπόφευκτα, καθώς επιβάλλονται από τις Βρυξέλες για το συνολικό καλό της Ευρώπης

- ότι η πολιτική εξουσία, αντί να αποκεντρωθεί και να κάνει κάποια έστω και μικρά βήματα επιστροφής στον φυσικό φορέα της, τον δήμο των πολιτών, είναι αποδεκτό το να απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από αυτόν και να συγκεντρώνεται σε ουσιωδώς αόρατα και πρακτικώς απροσπέλαστα για τον πολίτη κέντρα αποφάσεων.

Γιατί απορρίπτουμε την καθεστηκυία πολιτική;

Σίγουρα, το να μη ψηφίζουμε στις εκλογές δεν αρκεί. Είναι όμως μια συμβολική πράξη μεγάλης σημασίας, πρώτο σημαντικό βήμα για να οραματιστούμε μια ουσιαστική πολιτική. Διότι οι εκλογές δεν είναι τελικά μόνο μια διαδικασία νομιμοποίησης της κυβερνητικής εξουσίας. Στο βάθος, ή μάλλον υπεράνω, βρίσκεται ένα πολιτικό φαντασιακό το οποίο υποκριτικά, εν ονόματι της πολιτικής ισότητας όλων, διαχωρίζει δια βίου τα μέλη της κοινωνίας σε αυτούς που είναι προορισμένοι να κυβερνούν και σε αυτούς που προορίζονται και διατίθενται να κυβερνηθούν.

του Νίκου Ηλιόπουλου

I

1. Τι είναι η καθεστηκυία πολιτική; Είναι οι εκλογές, τα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα, και οι άνθρωποι, επαγγελματίες συνήθως στα κόμματα και τα συνδικάτα, οι οποίοι συμμετέχουν και συμβάλλουν στη λειτουργία τους. Είναι το πολιτικό καθεστώς που κυριαρχεί σήμερα όχι τόσο λόγω της απουσίας ανοιχτής αμφισβήτησης όσο λόγω έλλειψης μιας αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης.
2. Αυτό το πολιτικό καθεστώς αυτοανακηρύσσεται δημοκρατικό. Ποιο είναι στα χαρτιά το υπέρτατο επιχείρημά του; Το ότι ο λαός είναι η πηγή της εξουσίας. Ποια είναι όμως στην πράξη η πηγή της νομιμοποίησής του; Οι εκλογές. Δηλαδή, με ακριβείς και αδιαμφισβήτητους όρους, η ψήφος των πολιτών (εκλογέων/θεατών) κάθε 4 χρόνια για να εκλέξουν αυτούς που θα αποφασίζουν αντί για αυτούς επί 4 χρόνια. Οι εκλογείς δεν αποφασίζουν για τις βασικές κατευθύνσεις της κοινωνίας και τους νόμους που την αφορούν, υποδεικνύουν απλώς τα πρόσωπα που θα αποφασίζουν για λογαριασμό τους.

Τεράστια ΑΠΟΧΗ – Νέα ΕΠΟΧΗ!

του Σπύρου Ραυτόπουλου

Η αλματώδης αύξηση της αποχής από την εκλογική τελετουργία σηματοδοτεί μια νέα πολιτική εποχή που αναδύεται. Η αποχή πετάχτηκε στο 35%, από το 29% που σημείωσε στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και το ποσοστό αυτό είναι ίσο με το άθροισμα των ποσοστών των δύο πρώτων κομμάτων!  Πρόκειται για ένα φαινόμενο τεράστιας πολιτικής σημασίας που δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε κούρσα ραγδαίας απονομιμοποίησης, του σάπιου πολιτικού συστήματος που οδηγεί την Ευρώπη και τον κόσμο σε μνημόνια τρόμου, σε εργασιακό μεσαίωνα, στην ανεργία, τη φτώχια, τη δυστυχία, την ανισότητα και την ανελευθερία. 

Το λεγόμενο «μαύρισμα» δεν αφορά απλώς το δικομματισμό και τα κόμματα του μνημονίου. Πρόκειται για μαύρισμα ολόκληρης της πολιτικής παρωδίας που ευθύνεται για τη διαρκή ανακύκλωση της διαφθοράς, της ανισότητας, της πολιτικής κατάπτωσης και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Διότι το σημερινό ρεκόρ αποχής δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά έρχεται ως φυσική συνέχεια μιας αυξανόμενης απονομιμοποίησης του συστήματος που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Το μόνο που αιφνιδίασε κάποιους είναι ότι η απονομιμοποίηση που μέχρι πρότινος προχωρούσε με σταθερό βηματισμό, στις τελευταίες δύο εκλογικές φιέστες φαίνεται να κινείται με άλματα.   

Το αυτιστικό κομματοκρατικό σύστημα δέχεται σήμερα ένα καίριο χτύπημα απαξίωσης από το λαό, ένα χτύπημα που το σύστημα γνωρίζει πως όσο κι αν είναι οδυνηρό, δεν πρόκειται να είναι το τελευταίο, ούτε το ισχυρότερο. Οι μεθυσμένοι με την εξουσία ή την προοπτική της ζηλωτές της ετερονομίας, αυτοί που πιστεύουν ότι έχουν ειδικό ταλέντο, εφόδια και δικαίωμα να αποφασίζουν ερήμην της κοινωνίας για λογαριασμό της, θα έχουν στο αμέσως επόμενο διάστημα πολλή δουλειά. Οφείλουν πρώτα στον εαυτό τους έναν στοιχειώδη έστω προβληματισμό για την αποτυχία διατήρησης της συναίνεσης γύρω από τις υπαρκτές μορφές κοινοβουλευτισμού τον οποίον πιστά υπηρετούν, αυτού του συστήματος διακυβέρνησης που τα μετεπαναστατικά καθεστώτα καθιέρωσαν ως μοναδική δήθεν εφικτή λύση για ολόκληρο τον κόσμο. Κάποιοι θα πρέπει επίσης να απολογηθούν και στα πανικόβλητα αφεντικά τους και να τους παράσχουν διαβεβαιώσεις ότι η κατάσταση εξακολουθεί να είναι υπό έλεγχο! Στη συνέχεια όλοι αυτοί οι «πεφωτισμένοι» θα πρέπει να αναζητήσουν νέα επιχειρήματα, θα πρέπει να εφεύρουν νέα διλλήματα, νέες απειλές για να τις θέσουν στο ανυπότακτο πλήθος ώστε να το ξαναμετατρέψουν σε κοπάδι.

Δύσκολη υπόθεση! Διότι όπως προαναφέραμε και όπως αποδεικνύει ο πίνακας παρακάτω, ενώ η απονομιμοποίηση του συστήματος έτρεχε με περίπου σταθερή 1% αύξηση της αποχής ανά εκλογική βουλευτική αναμέτρηση, τελευταία επιταχύνεται. Στις εκλογές του 2009 ήδη έτρεχε με πάνω από 3% ενώ τώρα άνοιξε το διασκελισμό της στο 6%, αύξηση που ισοδυναμεί με άλμα! Αν στο ποσοστό αποχής προσθέσουμε τα άκυρα/λευκά τότε προκύπτει μια ποσοστιαία απόρριψη 36,45%, πράγμα που σημαίνει ότι ο ένας στους 3 πολίτες της χώρας δεν ικανοποιείται από το πολιτικό σύστημα. 

Το σημαντικότερο όμως είναι πως αυτό το άλμα απαξίωσης της κομματοκρατίας και της ετερόνομης διακυβέρνησης της κοινωνίας είναι ταυτοχρόνως ένα άλμα της τελευταίας προς το κέντρο της πολιτικής. Η πολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας αποδεικνύεται σήμερα τόσο καθαρά, που καθιστά γελοία πλέον κάθε ερμηνεία της εκλογικής αποχής ως φαινομένου πολιτικής αδιαφορίας. Άλλωστε οι αποφάσεις κατάληψης εκλογικών τμημάτων, η εξαφάνιση και αναζήτηση των χαμένων εφορευτικών επιτροπών, η πλήρης αποχή σε ορισμένα εκλογικά τμήματα, η κατάθεση των ταυτοτήτων σε ένδειξη διαμαρτυρίας και οι υπόλοιπες ατραξιόν του εκλογικού χάπενιγκ, συνθέτουν ένα σκηνικό δημιουργικής πολιτικής διάδρασης που τα επιμέρους φαινόμενά της, κωμικά ή μη, δύσκολα μπορούν να ερμηνευτούν ως ειδικές διαμαρτυρίες, αποκομμένες από το κεντρικό πολιτικό ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από τον εκδημοκρατισμό του συστήματος με θεσμική επαναδραστηριοποίηση της κοινωνίας. Κι αυτό διότι κοινός τόπος όλων αυτών των διαμαρτυριών και εκδηλώσεων είναι η αντίθεση με το σύστημα που γεννάει τις επιμέρους αιτίες της υφιστάμενης πολιτικής αθλιότητας.

Ο λαός πολιτικοποιείται, βοηθούσης δυστυχώς της εξαθλίωσής του. Και όσο περισσότερο συμβαίνει αυτό, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τα χρεωκοπημένα πολιτικά πρότυπα που του προσφέρθηκαν ως μοναδική ρεαλιστική επιλογή, καθώς ανακαλύπτει ότι αυτός ο περιβόητος δήθεν ρεαλισμός της πολιτικής δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αχρείαστος κυνισμός μιας ιδιοτελούς εξουσίας την οποία δεν έχει λόγο να ανέχεται.

Ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας θα παρακολουθήσει τις επόμενες μέρες αηδιασμένο και εξοργισμένο τη γνωστή θεατρική παράσταση από το θέατρο του πολιτικού παραλόγου με τους κενούς περιεχομένου διαξιφισμούς των πολιτικών θαμώνων των μιντιακών καφενείων, τα οποία σε αντίθεση με τα πραγματικά καφενεία, σπανίως φιλοξενούν πολιτική σκέψη. Ο κύριος πολιτικός σκοπός των μιντιακών καφενείων δεν είναι μόνο η αύξηση της συσπείρωσης γύρω από τη μνημονιακή πολιτική και τις παραλλαγές της. Είναι ακόμα χειρότερα η παραγωγή συναίνεσης υπέρ του συστήματος που έχει κάθε συμφέρον και σκοπό να παράγει τέτοιες πολιτικές.

Αν το σύστημα μέσω των ιδιόκτητων τηλεοπτικών του παραθύρων εννοεί να βαφτίζει ουτοπική στάση τη συντριπτική νίκη της κριτικής εκλογικής αποχής, και ρεαλισμό το αγκομαχητό των κομμάτων που αγωνίζονται να σχηματίσουν κυβέρνηση προσπαθώντας να πιάσουν έστω το μισό ποσοστό αυτής της αποχής, δεν είναι γιατί δεν ξέρει αριθμητική, ούτε γιατί ανησυχεί για την πολιτική αδιαφορία της κοινωνίας. Είναι αντιθέτως διότι η άρνηση της συμμετοχής στην πολιτική παρωδία των εκλογών αποκαλύπτει μια επικίνδυνη για την επιβίωσή του κοινωνική μεταστροφή, που προσωρινά εκφράζεται με την αμφισβήτηση της πολιτικής μυθολογίας που εδραιώθηκε με το τέλος των μεγάλων επαναστάσεων. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντισυστημικό από το τέλος της εκλογικής αυταπάτης, από την ήττα της εκλογικής απάτης (απάτης με πολιτικούς και όχι αριθμητικούς όρους).

Αυτό που κυοφορείται είναι μια νέα επανάσταση. Κανείς δεν ξέρει την αφορμή, τον τόπο, τον ακριβή χρόνο και τον τρόπο που αυτή θα εκδηλωθεί. Αλλά η ελπίδα κάθε σώφρονος ανθρώπου είναι να πρόκειται για ειρηνική επανάσταση, γιατί η βία της επανάστασης έχει αίμα, συνήθως πολύ, και συχνά αδικοχυμένο. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο να υπάρξει μια ειρηνική επανάσταση που θα φέρει ουσιαστικές (άρα υποχρεωτικά σαρωτικές) αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς και στο σύστημα διακυβέρνησης. Η αλλαγή κομματικών ηγεσιών, η αλλαγή των κομμάτων που διεκδικούν ή κατακτούν την εξουσία, η ανάδυση νέων κομματικών πρωταγωνιστών, η αλλαγή του εκλογικού νόμου, η τροποποίηση ή ακόμα και η απάλειψη των ειδικών προνομίων των βουλευτών και των κυβερνητικών στελεχών, η μείωση του αριθμού των βουλευτών και των αμοιβών τους και η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων ενώ δεν αποτελούν ουσιαστική απάντηση στο κεντρικό πολιτικό πρόβλημα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως στάχτη στα μάτια του λαού, ως δήθεν απόδειξη αναβαπτισμού του καθεστώτος σε δημοκρατικά ύδατα. Όλα αυτά δεν κάνουν καμιά ουσιαστική πολιτική αλλαγή.

Το κεντρικό πολιτικό ζήτημα είναι η ύπαρξη ή μη της πολιτικής ελευθερίας. Και πολιτική ελευθερία δεν είναι τίποτε άλλο από την ελευθερία της κοινωνίας να αποφασίζει για την τύχη της. Χρειαζόμαστε θεσμούς που να κατοχυρώνουν τη λαϊκή κυριαρχία σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Δεν χρειαζόμαστε και δεν πρέπει να πάμε σε αναθεώρηση αυτού του ευθυμογραφήματος που ονομάζεται ελληνικό σύνταγμα, αλλά χρειαζόμαστε ένα νέο σύνταγμα που θα κατοχυρώνει με σαφέστατο τρόπο τη λαϊκή κυριαρχία, θα προβλέπει ελεύθερα δημοψηφίσματα, ανακλητότητα του πολιτικού προσωπικού και που θα θέτει την εξουσία στη διάθεση και τον διαρκή και άγρυπνο έλεγχο της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε συλλογικούς φορείς-δεξαμενές πολιτικής σκέψης και κοινωνικής δράσης (συνελεύσεις, τοπικά συμβούλια, ανοιχτή εθνική διαβούλευση) και όχι κόμματα-διεκδικητές εξουσίας, χρειαζόμαστε εκδημοκρατισμό και όχι ολιγαρχία, χρειαζόμαστε αυτοργάνωση, πολιτική αυτονόμηση, όχι ετερονομία. Η Ελλάδα χρειάζεται πολίτες, όχι υπηκόους, σκεπτόμενα πολιτικά όντα που συζητούν, προβληματίζονται και παίρνουν αποφάσεις, όχι οπαδούς. Το ίδιο χρειάζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα, ολόκληρος ο πλανήτης προκειμένου να διασωθούν.

Ίσως αυτή η παγκόσμια κρίση να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, το ένστικτό της για αυτοσυντήρηση. Ίσως η επόμενη μεγάλη επανάσταση να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές κάτι καλύτερο από την κομματοκρατία. Το τελικό αποτέλεσμα κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει, αλλά τα μέχρι σήμερα στοιχεία κάτι τέτοιο δείχνουν: το βάθεμα της απονομιμοποίησης όχι απλώς μιας χρεωκοπημένης οικονομίας, αλλά ενός χρεωκοπημένου πολιτικού μοντέλου.

 

Σημ. Η στήλη «Έγκυρα (%)» δείχνει το ποσοστό των έγκυρων ψήφων επί του συνόλου των εγγεγραμένων.

Η στήλη «ΑΠΟΡΡΙΨΗ (%)» δείχνει το άθροισμα του ποσοστού αποχής και των άκυρων/λευκών.

Πηγή: Διακυβέρνηση και Πολιτική

Η ακαταμάχητη δυναμική της ποιότητας

του Χρήστου Γιανναρά

Υπάρχει ενδεχόμενο να βγούμε από την κρίση; Η λογική λέει όχι. Οταν κάποιος χρωστάει ολόκληρο το ετήσιο εισόδημά του και μισό παραπάνω (το 150% των εισοδημάτων κάθε χρόνου) επί τρία, δεν υπάρχει λογική ή τέχνασμα που να του εξασφαλίζει την αποπληρωμή του χρέους του συν τη συντήρησή του.

Αυτό λένε η λογική και τα νούμερα. Ομως ο πολιτικός λόγος δεν μιλάει για αδιέξοδο, η αναφορά στο αδιέξοδο απουσιάζει εντελώς, και το «εντελώς» στην περίπτωση αυτή γεννάει φόβο. Ο πρωθυπουργός περίπου βεβαιώνει ότι σε δύο χρόνια θα έχουμε ξελασπώσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση φέρεται να είπε ότι χωρίς «μνημόνιο» έφτανε ένας χρόνος για την ανάκαμψη. Οι υπόλοιποι (παλαιοημερολογίτες και ρετάλια) ρητορεύουν μόνο για δικαιώματα των «εργαζομένων», ακόμα και των χρυσαμειβόμενων «ρετιρέ» της ευνοιοκρατίας.

Η επαγγελματική ενασχόληση με την πολιτική, είναι κλινικά βεβαιωμένο, συνεπάγεται την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα – ψυχιατρικό, όχι συμπεριφορικό σύμπτωμα. Εξαιρούνται οι περιπτώσεις ακραίου συνειδητού αμοραλισμού, όπως η προεκλογική (το 2009) διαβεβαίωση ότι «λεφτά υπάρχουν». Συνεχίζουν σήμερα την εγκληματική εξαπάτηση των πολιτών τα κυβερνητικά κανάλια πρακτορεύοντας πληθωρικά επαίνους και συγχαρητήρια των επιτηρητών της οικονομίας μας για τις επιτυχίες του πρωθυπουργού και των αυλικών του. Ωσάν να απέχουμε πλέον ελάχιστα από την έξοδο στη σωτηρία.

Η ελλαδική κοινωνία έχει τραγικά χαμηλό δείκτη κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Σώζει όμως, κατά καιρούς, ενστικτώδη αντανακλαστικά αυτοάμυνας. Αυτά τα απροσδόκητα αντανακλαστικά οδήγησαν και στην πρωτοφανή (αν και όχι ικανή να αποδομήσει το εξαχρειωμένο πολιτικό σύστημα) αποχή από την κάλπη στις 7 και στις 14.11.2010. Εφτασε η αποχή σε ποσοστά που ξεπερνάνε κατά πολύ αριθμητικά τη μερίδα των ψηφοφόρων με απροκατάληπτη σκέψη και κρίση. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της «μαγιάς» των καλλιεργημένων: ζυμώνουν το φύραμα «ανεπαισθήτως». Κάποιοι άγνωστοι νόμοι επενεργούν και οι ελάχιστοι αριθμητικά οδηγούν τους πολλούς. Οχι σε διανοητικές επιγνώσεις. Σε ενστικτώδη σοφία αυτοάμυνας.

Στη «μαγιά» αυτή προστίθεται, χωρίς να το ξέρει, κάθε πολίτης που αφυπνίζεται από τη νάρκη της συμφεροντολογικής ή μόνο ψυχολογικής ένταξης σε κομματικό ποιμνιοστάσιο. Πέφτουν τα λέπια από τα μάτια του και αρχίζει να βλέπει: Την ψυχανωμαλία της χαμένης επαφής με την πραγματικότητα ή τη συνειδητή στρέβλωσή της. Την ανήθικη ψευδολογία. Την εγκληματική ιδιοτέλεια. Την παχυδερμική αναισθησία. Τη θλιβερή αμβλύνοια που γεννάει ο αυτευνουχισμός της κομματικής ένταξης.
Για τη «μαγιά» των πολιτών που διαθέτουν σκέψη και κρίση είναι παρανοϊκό σήμερα να αισιοδοξούν. Είναι λογικό να πνίγονται από την οργή, τον θυμό του απελπισμένου. Και να φοβούνται. Ξέρουν πως ούτε η οικονομία «μαζεύεται» από μαθητευόμενους μάγους σε ρόλο jeune premier, ούτε περιθώρια υπάρχουν σήμερα για λαϊκές εξεγέρσεις. Το νομοτελειακά πιθανότερο είναι η έκρηξη των ανέργων, των μεταναστών, της φτωχολογιάς. Ζούγκλα βίας, ίσως και αίμα.

Φυσικό να νιώθουμε τελείως αδύναμοι μπροστά στα επερχόμενα. Να γαντζωνόμαστε στην προσδοκία μήπως και αναφανεί κάποιος απροσδόκητος μπροστάρης, κόμμα ή καινούργιος αρχηγός στα σαπισμένα «εξουσίας» – αμείλικτος μεταρρυθμιστής. Αλλά ο ρόλος και η δυναμική της «μαγιάς» δεν είναι η παθητική αναμονή. Ενεργεί δραστικά ο πολίτης έστω και μόνο με την επίγνωση ότι οι λίγοι συνειδητοποιημένοι οδηγούν τους πολλούς. Οχι σε διανοητικές επιγνώσεις. Σε ενστικτώδη σοφία αυτοάμυνας.

Ξεκάθαρα κριτήρια, ασυμβίβαστες διακρίσεις ποιότητας, απροκατάληπτες αποτιμήσεις αξίας. Είναι γεννήματα της σκέψης και της κρίσης λίγων, αλλά αξιοποιούνται με απρόβλεπτη δυναμική από το ένστικτο των πολλών. Το απίστευτο ποσοστό οργισμένης αποχής στις πρόσφατες εκλογές Τ.Α. δεν το προκάλεσε καμιά μεθόδευση, προπαγάνδα, συνθηματολογία. Το δίδυμο Κακλαμάνη - Ψινάκη, η κραυγαλέα ανεπάρκεια Κικίλια, η αναιδής πρόκληση της σύνθεσης του ψηφοδελτίου Γκιουλέκα δεν καταγγέλθηκαν με αναλυτική επιχειρηματολογία, δεν φάνηκε να κατανοούν ούτε καν οι αντίπαλοί τους γιατί και στις τρεις αυτές περιπτώσεις η προσβολή της νοημοσύνης, της αξιοπρέπειας, του ήθους ήταν ανυπόφορο για τον πολίτη. Το συνειδητοποίησε η «μαγιά» και οδήγησε το ένστικτο των πολλών.
Να διδαχθεί, λοιπόν, και από την πρόσφατη εμπειρία ο πολίτης ότι δεν είναι αδύναμος. Αυτό που αμερόληπτα και με ασυμβίβαστη αυστηρότητα συνειδητοποιεί, το ελεύθερο, ανυπότακτο στην ιδιοτέλεια φρόνημά του, η υπεύθυνη κρίση του, είναι η γονιμότερη αγωνιστική προσφορά του στα κοινά. Και οφείλει να την καταθέτει σε κάθε κοινωνική αναστροφή. Ηρεμα, νηφάλια, απερίφραστα. Οχι για να μεταπείσει κανέναν, όχι για να προπαγανδίσει τις εκτιμήσεις του. Μόνο για να ακουστεί η ανιδιοτελής μαρτυρία, να εγκεντρισθεί στην απρόβλεπτη δυναμική της επικοινωνίας. Και να συντηρείται στη μνήμη η ενάργεια των εμπειρικών πιστοποιήσεων.

Είναι σπέρμα ελπίδας, με απρόβλεπτη κοινωνική δυναμική, κάποιοι να θυμούνται. Να μην ξεχαστεί ποτέ, σε οποιεσδήποτε συνθήκες, η σημαδιακή «διακαναλική» συνέντευξη του πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου, στις 25.10.2010: σε ποια έκπτωση διανοητικής στάθμης έφτασε ο πολιτικός βίος της χώρας. Να μην ξεχαστεί η προσβλητική της νοημοσύνης των πολιτών εικόνα, ο ανθρωπολογικός τύπος «νάνου τανυόμενου επ’ άκρων ονύχων». Να ηχούν πάντοτε στα αυτιά κάποιων Ελλήνων οι σολοικισμοί, οι βαρβαρισμοί, η επίδειξη αμάθειας («μηδέν στο πηλήκιο») του διαχειριστή της ιστορίας των Ελλήνων σήμερα. Κάποιοι να θυμούνται πάντα τους όρους του «Μνημονίου» που υπέγραψε ο πρωθυπουργός, όρους που μόνο φεουδάρχες επέβαλλαν άλλοτε σε δουλοπάροικους.

Η «μαγιά» της ανθρώπινης ποιότητας στην ελληνίδα γη να μην ξεχάσει ποτέ ότι ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε (ηγετική του επιλογή) να ζητήσει την ψήφο μας για Κακλαμάνη και Ψινάκη, για Κικίλια και Ψωμιάδη. Να μην πάψουν ποτέ να διερωτώνται κάποιοι Ελληνες για τα κριτήρια αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας, κριτήρια συμβιβασμού ή αυταπαρνητικής αντίστασης σε κομματικές σκοπιμότητες, που διέσωσε ο εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα.

Στο πρόσωπό του, όπως και στο πρόσωπο του αυλικού, της πρωθυπουργικής κουστωδίας, Γερουλάνου, οι μνήμονες Ελληνες μετράνε τις αντοχές επιβίωσης της αρχοντιάς των Μπενάκηδων. Νοσταλγικού μέτρου φιλοπατρίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-11-10
Πηγή: http://lomak.blogspot.com/2010/11/blog-post_21.html

Η «απολίτικη νεολαία» και η αμερικανοποίηση της πολιτικής

 

Photo Courtesy of Samantha Brown CC-BY 

Του Δημήτρη Υφαντή.

Ήταν αναμενόμενο; Είχε προετοιμάσει το σύστημα την αντίδρασή του; Μήπως σπρώχτηκαν τα πράγματα προς τα εκεί, γιατί έτσι είναι πιο εύκολος ο χειρισμός; Και, ακόμη, μονιμοποιείται μία νέα πολιτική συμπεριφορά, παγιώνεται, με δεδομένο το προηγούμενο των Ευρωεκλογών, η αποστασιοποίηση όλο και πιο πλατιών μαζών από τη συμμετοχή, όπως εκφράζεται έστω από την εκλογική διαδικασία; Σηματοδοτούν αυτά την εμπέδωση σταδιακά ενός εξαμερικανισμένου πολιτικού μοντέλου στη χώρα;
Τα ερωτήματα είναι πολλά, δεν είναι εύκολο το ξεκαθάρισμα. Πολύ περισσότερο όταν οι απαντήσεις που δίνονται από τους «διορισμένους» αναλυτές και τους κομματικούς παπαγάλους διαστρεβλώνουν και κουκουλώνουν την πραγματικότητα. Η ανακατασκευή της λαϊκής εκλογικής καταγραφής είναι όρος επιβίωσης για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα.

Η πολιτική είναι εδώ

Αν διαβάσει κανείς την εκλογική διακύμανση της τελευταίας διετίας, όχι με τα παραμορφωτικά γυαλιά που μας φοράει με το καλό ή με το ζόρι το εκδοτικό-διακαναλικό καρτέλ, θα διαπιστώσει μετατοπίσεις και τάσεις που έχουν στο κέντρο τους την πολιτική απόφαση και επιλογή των λαϊκών στρωμάτων.

Στην εντυπωσιακή αποχή των Ευρωεκλογών του 2009, οι κορώνες για την απολίτικη -ή ακόμα και αντιπολιτική- νεολαία της παραλίας και τον αδιάφορο πολίτη του φραπέ κατέκλυσαν οθόνες και σελίδες. Λίγους μόνο μήνες μετά το ξέσπασμα του Δεκέμβρη του 2008, στην είσοδο της οικονομικής κρίσης, οι Ευρωεκλογές αποτέλεσαν μία απολύτως απαραίτητη άσκηση απορρόφησης των κραδασμών, ώστε η κυβέρνηση της Ν.Δ. να προχωρήσει την πρώτη δέσμη αντιλαϊκών μέτρων και την προδιαγεγραμμένη παράδοση-παραλαβή.

Στις εθνικές εκλογές, που ακολούθησαν, κυριάρχησε η λαϊκή θέληση απαλλαγής από την καταστροφική κυβέρνηση Καραμανλή, που μάλιστα κατέθεσε ένα καθαρόαιμο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Και όλα όσα με μεγάλη σοφία και αναλυτική οξυδέρκεια αποδόθηκαν στην αποχή, μετατράπηκαν «εν μία νυκτί», στην κυριολεξία, σε ύμνους στη «συμμετοχή του λαού και τη μεγάλη νίκη της δημοκρατικής παράταξης».

Και τώρα; Ξαναβγάζουμε από το τσεπάκι τις έτοιμες θεωρίες για την απολίτικη νεολαία και την κοινωνία του καναπέ. Τα κροκοδείλια δάκρυα των επαγγελματιών του πολιτικού σαλτιμπαγκισμού και της δημοσιογραφικής «μαύρης μαγείας» είναι αυθόρμητα και υποχρεωτικά για να συγκαλύψουν και να διαστρέψουν τη συντριπτική εκδήλωση της λαϊκής οργής. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα το ονοματίσουν ευγενικά: «αποστασιοποίηση των πολιτών», «αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος»… Έναν προφανή στόχο εξυπηρετούν και μόνο: Να εξαφανίσουν -να η… μαύρη μαγεία- τη βαριά κυβερνητική ήττα και την παταγώδη αποτυχία του πρωθυπουργικού διλήμματος, που μετατράπηκε σε άτακτη φυγή, όταν διαφάνηκε η έκταση της μεγάλης… νίκης του Γ. Σγουρού!

«Ο ελληνικός λαός μάς έφερε στην εξουσία, ένα χρόνο πριν. Και, σήμερα, επιβεβαίωσε ξανά ότι αυτή την αλλαγή θέλει και τώρα, αυτή την αλλαγή ζητά και τώρα… Η αποχή πολλών συμπολιτών μας από τις κάλπες πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Δεν θα ήταν σωστό εκ μέρους μου να κάνω πρόχειρες ερμηνείες…». Οι πρωθυπουργικές δηλώσεις είναι τόσο εξωφρενικές όσο εκκωφαντική είναι η εκδήλωση, με κάθε ευκαιρία, της λαϊκής οργής το τελευταίο διάστημα. Δεν κατάλαβαν τίποτα; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς. Εκτός αν έχουν τόσο τυφλωθεί από τη μετάλλαξή τους στην επιχειρηματική-μιντιακή α-πολιτική που έχουν - τη θανάσιμη για την πολιτική τους επιβίωση αυταπάτη ότι ο λαός τούς στηρίζει «παθητικά», διά της σιωπής. Ενάμιση εκατομμύριο χαμένες ψήφοι για ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., τα άκυρα-λευκά στο πρωτοφανές ποσοστό του 9%. Ορισμένοι είδαν ακόμα και προσωπική νίκη Παπανδρέου, επειδή ο Σγουρός στην Αττική ήρθε πρώτος και ο πασοκικός αντάρτης Καλούδης, στα Ιόνια, δεν πέρασε στο δεύτερο γύρο! Έτσι είναι, αν έτσι νομίζουν…

Ούτε η Αριστερά;

Υπάρχει ένας παράγοντας που επιτρέπει τη χειραγώγηση της διογκούμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας που εκφράστηκε με σαφήνεια και στις 7 Νοέμβρη. Είναι η συνεχιζόμενη αδυναμία, στοιχειώδους έστω, συγκρότησης ενός εναλλακτικού δρόμου ανατροπής του Μνημονίου και της κυβέρνησης και χάραξης πορείας διεξόδου για τη χώρα και ανακούφισης του λαού. Θα ήταν αυτό το έργο της Αριστεράς. Εξακολουθεί βασανιστικά να μην ανταποκρίνεται. Πολύ περισσότερο, παραμένει εγκλωβισμένη -όλες οι πτέρυγές της- σε ένα μικροπολιτικό πλαίσιο, που βέβαια δεν μπορεί καν να αναταράξει τα βρόμικα νερά του δικομματικού τέλματος. Έτσι, γαντζωμένο στην εξουσία, το πολιτικο-οικονομικό καρτέλ, οι υπηρέτες και ντίλερ του πολυεθνικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, αισθάνονται ότι έχουν ακόμα περιθώρια χειρισμών. Και θα έχουν, βέβαια, όσο η Αριστερά, παρά την εξόφθαλμη αδυναμία της να επικοινωνήσει με το ρεύμα, που αποδεσμεύεται από το δικομματισμό, εμφανίζεται γενικώς ατάραχη και αυτοϊκανοποιούμενη.

Ο λαϊκός κόσμος και η νεολαία που πλήττονται, έχουν δείξει όχι μόνο μία φορά το τελευταίο διάστημα προθέσεις, αναζητήσεις, έχουν χαράξει κατευθύνσεις και έχουν ανιχνεύσει δρόμους. Στον Δεκέμβρη του 2008, στη μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μάη, στις μάχες που δίνονται συνεχώς στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, στην κάλπη σε συνθήκες άγριου εκβιασμού στις 7 Νοέμβρη.

Σε μία αποκαλυπτική αντιπαραβολή των αναγκών, που δεν εκπληρώνονται, και των στείρων επιλογών, που διαιωνίζονται, οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ απολάμβαναν στα τηλεοπτικά παράθυρα τα συχαρίκια των τηλεοπτικών αστέρων -είναι οι ίδιοι που κατασυκοφάντησαν το ΚΚΕ την προηγούμενη περίοδο- γιατί αύξησαν κατά 75.000 τις ψήφους τους, ενώ οι εκπρόσωποι του ΣΥΝ πάσχιζαν να ψελλίσουν το θετικό της συγκράτησης των δικών τους δυνάμεων.

Το ερώτημα είναι καθοριστικό και αμείλικτο. Προδίδει τον εκφυλισμό πλέον των κριτηρίων όλων των ηγεσιών της Αριστεράς. Για να χρησιμοποιήσουμε μία έκφραση του δημοσιογραφικού συρμού, το πού «μπαίνει ο πήχης» δείχνει πολλά. Τι καταγράφει η Αριστερά απέναντι στο ιλιγγιώδες κοινωνικό ρεύμα του ενάμιση εκατομμυρίου, που δραπετεύει από το δικομματισμό, στη νεολαία του άκυρου-λευκού και της αποχής; Ή μήπως δεν είναι αυτό το κεντρικό ερώτημα του εκλογικού απολογισμού;

Αν δεν είναι έτσι, τότε μπορούμε για ώρες να εγκλωβιζόμαστε στη συζήτηση μπακαλικής προσθαφαίρεσης, στο σκυλοκαβγά γύρω από την «ενίσχυση» του ΚΚΕ, τη «διατήρηση» του ΣΥΝ ή την «έκπληξη» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κι έτσι, να αναπαράγεται σε άλλη κλίμακα η ίδια χειριστική διαστρέβλωση της μιντιοκρατίας, με μοναδικό αποτέλεσμα τη διατήρηση των περιχαρακώσεων, των ηγεμονισμών και της ομφαλοσκόπησης.

Θα λάβει η υπαρκτή Αριστερά το μήνυμα; Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι τα περιθώρια έχουν στενέψει απειλητικά. Αν δεν ανταποκριθεί επειγόντως, θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα της εκρηκτικής συνάντησης της πολιτικής κρίσης και της λαϊκής οργής μαζί με το δικομματισμό, που σαπίζει, και τους πρόθυμους αιμοδότες του.

Πηγή: e-dromos

ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ – ΛΕΥΚΟ: ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ Β' ΓΥΡΟΥ!

ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΤΩΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Η ΛΑΪΚΗ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ! 
 

   Μια μεγάλη φαρσοκωμωδία παίχτηκε χτες το βράδυ στα περισσότερα κανάλια, που επί ώρες χειραγωγούσαν τον ελληνικό λαό με «ανύπαρκτα» αποτελέσματα!

   Οι  περισσότεροι των «τηλεαστέρων» παρουσίαζαν τα αποτελέσματα ως αναμέτρηση ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ – ΝΔ (πάει περίπατο η Αυτοδιοίκηση!), αγνοώντας σκοπίμως το πλέον ουσιώδες στοιχείο ιδιαίτερα του β' γύρου των εκλογών.

   Και αυτό το θεμελιώδες στοιχείο αναφέρεται στο γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν προσήλθε στις κάλπες ή επέλεξε το λευκό και το άκυρο!

   Είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, ότι στην Περιφέρεια Αττικής η αποχή έφτασε το 61% των εγγεγραμμένων, ενώ τα άκυρα και λευκά ξεπέρασαν το 16,1% επί των ψηφισάντων και το 6,8% επί των εγγεγραμμένων!

   Στο Δήμο Αθηναίων, επίσης η αποχή έφτασε το 66%, ενώ άκυρα και λευκά το 11,1% επί των ψηφισάντων και το 3,8% επί των εγγεγραμμένων!

   Αυτά σημαίνουν απλά ότι ο Γ. ΣΓΟΥΡΟΣ εξελέγη περιφερειάρχης με ποσοστό κάτω του 17% του συνολικού εκλογικού σώματος στην περιφέρεια και ο Γ. ΚΑΜΙΝΗΣ με ποσοστό λιγότερο από 16% του εκλογικού σώματος του Δήμου Αθηναίων.

   Κι όμως για αυτά τα κωμικοτραγικά ποσοστά στην Αττική και το Δήμο της Αθήνας (τα ίδια ισχύουν και για τη Θεσσαλονίκη και περίπου για την υπόλοιπη Ελλάδα) πανηγύριζαν χθες οι κυβερνητικοί εγκάθετοι και έμεναν εκστασιασμένοι οι περισσότεροι «τηλεαστέρες»!

   Στην πραγματικότητα ο ελληνικός λαός γύρισε την πλάτη και στους δύο εκλεκτούς της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Οδήγησε ουσιαστικά στην "ήττα" και τους δύο! Μετάτρεψε την εκλογή περιφερειάρχη και δημάρχου σε "πύρρειο νίκη", αν όχι και σε "ρεζιλίκι", που κρύφτηκαν πίσω από πανηγύρια και «ταρατατζούμ»!

   Ανάδειξε, τέλος, τη βαθιά κρίση ενός συστήματος που βαδίζει στην παρακμή και στο αργό σάπισμα, εν μέσω μιας μακάριας εφησύχασης και απόσπασης των ελίτ από την τραγωδία που κυριαρχεί γύρω τους και επελαύνει!

   Μπορεί να υπάρχει «νικητής» ανάμεσα στο δίδυμο των εκλεκτών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μπορεί πχ ο Γ. Καμίνης να επικράτησε οριακά του Ν. Κακλαμάνη. Αυτή η επικράτηση αναφέρεται μόνο στην οικτρή μειοψηφία των πολιτών που υπέστη την «ταλαιπωρία» να επιλέξει ένα εκ των δύο. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, των πολιτών της Αθήνας αποδοκίμασε και τους δύο! Τους περιφρόνησε! Στην πραγματικότητα οδήγησε και τους δύο στην «ήττα» με το συντριπτικό 70% περίπου των πολιτών που στάθηκε απέναντί τους!!! Και όμως, αυτή η αγέρωχη και παταγώδης αποτυχία, αποτυχία μιας κωμικής «μονομαχίας», εμφανίστηκε ως προσωπικός θρίαμβος του Γ. Καμίνη!!!

    Η αποχή, βεβαίως, μαζί με τα άκυρα και τα λευκά δεν αφορούν μόνο το κατεστημένο πολιτικό σκηνικό.

    Αφορούν, ασφαλώς με ένα πολύ διαφορετικό τρόπο, και την Αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της, ιδιαίτερα η αποχή, τα λευκά και άκυρα του α’ γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών, τα οποία προσέγγισαν το 50% στην Περιφέρεια της Αττικής.

    Συνιστούν μια μεγάλη ΠΡΟΚΛΗΣΗ για όλες τις αριστερές δυνάμεις.

   Και η πρόκληση αυτή συνίσταται στο ερώτημα: Γιατί οι ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ δεν μπόρεσαν να εκφράσουν και να αντιπροσωπεύσουν, εν μέσω, μάλιστα, βαθιάς κρίσης και επιλογών πρωτοφανούς λεηλασίας, σε μια νέα ελπιδοφόρα προοπτική τον κόσμο που επέλεξε, ιδιαίτερα στον α’ γύρο , την αποχή, το λευκό και το άκυρο;

   Γιατί, επιπροσθέτως, δυνάμεις της Αριστεράς, όπως αυτές του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, γνώρισαν τη στασιμότητα ή και την υποχώρηση;

    Κεντρικά και αγωνιώδη ερωτήματα σαν αυτά, που αφορούν κάθε μια αριστερή δύναμη ξεχωριστά και την Αριστερά ως σύνολο, δεν μπορούν να παρακαμφθούν, δεν μπορούν να αποσιωπηθούν ούτε να αντιμετωπιστούν με εύκολες τετριμμένες απαντήσεις εφησυχασμού ή αυτοεπιβεβαίωσης.

Πηγή: iskra.gr

Γιανναράς: η μόνη δυνατή αξιοπρεπής στάση είναι η αποχή

Χρῆστος Γιανναρᾶς, MEGA 7-11-2010 from foit.antifono on Vimeo.

Δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμία σας.

Γράφει : o Αντώνης  Ανδρουλιδάκης 

Ο διάολος ή ο Θεός το έκανε, δεν ξέρω, να συμπίπτει η περίοδος της ενηλικίωσης μου –για ωριμότητα δε λέω- με την περίοδο ενηλικίωσης – ο Θεός να την κάνει – της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Νομίζω μερικές φορές πως κι εγώ, όπως και άλλοι της γενιάς μου, βρεθήκαμε έφηβοι τότε, στην αφετηρία της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας, γοητευμένοι απ’ τα ονείρατα που μας έταξε, για να σταθούμε σήμερα κατάκοποι και απογοητευμένοι στα οριστικά ξεφτιλίκια της.

Στα τριάντα αυτά χρόνια που μεσολάβησαν, στη μεγάλη κλίμακα, η ονείρωξη της εφηβείας μας, η μεταπολιτευτική δημοκρατία χαρακτηρίστηκε από την εδραίωση της ξένης εξάρτησης και της κοινωνικής αδικίας, τη μεγιστοποίηση της οικολογικής ανισορροπίας και την «απογείωση» της διαμεσολαβητικής ολιγαρχίας που για να γιατροπορέψει την εφηβική μας ορμή ονομάστηκε με τον εξαιρετικά αντιφατικό τίτλο κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η Δημοκρατία όπως σωστά λέει ο Κοντογιώργης, δεν είναι ούτε άμεση, ούτε έμμεση, ούτε κοινοβουλευτική, ούτε μη κοινοβουλευτική. Είναι απλά Δημοκρατία. Και όπως στην εγκυμοσύνη και στην Ελευθερία, ή είναι ή δεν είναι. Τα εν λόγω «προϊόντα» δεν διατίθενται στην κοινωνική πιάτσα σε μορφή τεμαχισμένου αλλαντικού.

Οι Έλληνες ανακάλεσαν την εντολή στον Παπανδρέου

Με την αποχή και την ψήφο διαμαρτυρίας αντιστάθηκαν στα μέτρα λιτότητας

Των Κώστα Δουζίνα και Πέτρου Παπακωνσταντίνου* Από τον Guardian της Τρίτης, 9 Νοεμβρίου 2010 Οι ελληνικές, τοπικές εκλογές της Κυριακής ήταν ασυνήθιστες. Όση σημασία κι αν είχαν για την τοπική αυτοδιοίκηση, οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δεν θεωρήθηκαν ποτέ στο παρελθόν κρίσιμες για την επιβίωση μιας κυβέρνησης. Σ’ αυτή την περίπτωση όμως, ο Έλληνας πρωθυπουργός διατύπωσε ένα μάλλον παράξενο τελεσίγραφο στο εκλογικό σώμα: ψηφίστε τους υποψηφίους δημάρχους και περιφερειάρχες του ΠΑΣΟΚ, διαφορετικά θα παραιτηθώ, θα προκηρύξω πρόωρες βουλευτικές εκλογές και, κατά συνέπεια, ο κόσμος θα χάσει την τόσο σκληρά κερδισμένη εμπιστοσύνη του στην Ελλάδα, με βαριές συνέπειες για τους απλούς ανθρώπους. Ήταν άραγε αυτή η ασυνήθιστη κίνηση ένα τολμηρό σκακιστικό «γκαμπί», μια γνήσια επιδίωξη ανανέωσης της δημοκρατικής, λαϊκής εντολής ή μια απεγνωσμένη μπλόφα χαρτοπαίκτη που δεν στηρίζεται σε ισχυρό φύλλο; Η χειρονομία Παπανδρέου καταδεικνύει την εμπύρετη κατάσταση της ελληνικής πολιτικής ζωής την επαύριον των μέτρων λιτότητας και αναδιάρθρωσης που επέβαλαν στη χώρα το ΔΝΤ και η Ε.Ε. σε αντάλλαγμα ενός δανείου ύψους 110 δις ευρώ. Μειώσεις μισθών και συντάξεων δημοσίων υπαλλήλων μέχρι και 30% και αυξήσεις των άμεσων και εμμέσων φόρων έριξαν μια εύθραυστη οικονομία σε βαθειά ύφεση. Η ανεργία της νεολαίας, που κυμαίνεται ήδη στο 30%, αναπόφευκτα θα αυξηθεί καθώς ο ιδιωτικός τομέας αξιοποιεί τα μέτρα αυτά για να καταργήσει θέσεις εργασίας και να υπονομεύσει εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών.

«Η αποχή είναι το μεγάλο μήνυμα των εκλογών»

Οι δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης

Η αποχή των πολιτών από την εκλογική διαδικασία είναι το πρώτο μεγάλο μήνυμα των εκλογών, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης.

Διαβάστε τη συνέχεια στα ΝΕΑ

Αποχή, οργή, ανατροπή

Ισχυρό μήνυμα αποχής στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου έστειλαν  οι ψηφοφόροι, με το ποσοστό να "αγγίζει" το 40%,  σύμφωνα με τη Singular Logic.

Μιλώντας στην Τηλεόραση του ΣΚΑΪ ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Public Issue, Γιάννης Μαυρής, έκανε λόγο για «πρωτοφανή ποσοστά αποχής», επισημαίνοντας ότι «δημιουργείται κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος και δεν πρόκειται για τυπική διαμαρτυρία»

Διαβάστε τη συνέχεια  στο www.skai.gr

Το μνημόνιο και ο παπανδρεϊσμός δεν είναι μονόδρομος

του Μιχάλη Βασιλάκη
  

Παρά τις κατάρες και τους εξορκισμούς του νεοφιλελευθερισμού από συστημικούς και μη παράγοντες του καθεστώτος ένα γεγονός παραμένει αναμφισβήτητο!

Η πλατφόρμα του ακραία νεοφιλελεύθερου εξωθεσμικού διευθυντηρίου που εκπροσωπεί ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, δυστυχώς εξακολουθεί να του εξασφαλίζει και σήμερα την πολιτική ηγεμονία στην συγκυρία και τις εξελίξεις.

Με δεδομένο και αυτό ούτε η ανάδειξη του σε αρχηγό (Βοναπάρτη) του ΠΑΣΟΚ το 2004 με διαδικασίες που διέλυσαν το ΠΑΣΟΚ σαν πολιτικό κόμμα και οργανισμό, ούτε η αναγόρευση-τοποθέτηση του στη προεδρία της σοσιαλιστικής διεθνούς από το Αμερικανικό δημοκρατικό κόμμα, ούτε η εκβιαστικά αναγκαστική πρωθυπουργοποίησή του, ήταν τυχαία.

Η πολιτική του διαδρομή καθορίστηκε από την χρήση-ανάλωση της πολιτικής κληρονομιάς του ονόματός του με το οποίο ήταν δεμένα δύο δυναμικά πολιτικά ρεύματα της μεταπολεμικής Ελλάδας.(Παπανδρεϊσμός-ΠΑΣΟΚ).

Με αυτή τη πολιτική κληρονομιά εξασφάλιζε στη νέα μεγαλοαστική τάξη του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και στους ιδεολογικούς και πολιτικούς του μέντορες ένθεν και ένθεν του ατλαντικού, τον έστω βραχύ αλλά κρίσιμα αναγκαίο χρόνο για την συνάρθρωση των συμφερόντων τους, στο νέο επίπεδο των σκληρών και διαλυτικών ανταγωνισμών που γεννούσε και ανάδειχνε η δομική κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Παρόλα αυτά το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή διαφορετικά η πλατφόρμα της διεθνούς αρμοστείας στο όνομα του Γ. Παπανδρέου χρειάστηκε μια πολύμηνη επιχείρηση χυδαίας πολιτικής τρομοκρατίας του λαού για να επιβληθεί σαν αναγκαστική δήθεν επιλογή στη χώρα!

Η απάτη και αυταπάτη των εκλογών

από taxusbaccata

ΕΚΛΟΓΕΣ

«Με τα κόκκινα πανάκια τα γελούνε τα παιδάκια»

(Για να θυμηθώ τα ‘παλιά’: 15 Οκτ. 2010 – 25 Οκτ. 2010)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 «Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδελφό»   (G. Orwell, 1984)

{Ψηφίζουμε, αγαπάμε την ψηφοφορία και όσοι συμμετέχουμε στις εκλογές επιχειρηματολογούμε – τρόπος του λέγειν – υπέρ των «πλεονεκτημάτων» της συμμετοχής και προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να μεταμορφώσουμε τους κακούς (αμετανόητους μη συμμετέχοντες) σε καλούς ανθρώπους, πολιτικώς ορθούς (με το συμπάθιο) και υπάκουους ψηφοφόρους. Εφαρμόζουμε το «εγκλημασταμάτημα» («crimestop») στα πλαίσια του εγχώριου Έλλσος (κατ’ αναλογίαν προς το Άγγσος (Ingsoc)  του Orwell [Ίδετε  Orwell, G. (1978). «1984», μτφρ. Ν. Μπάρτη. Αθήνα: Κάκτος (κυρίως σελ. 209)]. Εμείς είμαστε «καλόσκεφτοι», όχι σαν τους μη συμμετέχοντες στο βάθρο της ‘δημοκρατίας’ (στις εκλογές να ’ούμ’). Σταματάμε «αυτόματα, σαν από ένστικτο, στο κατώφλι» της επικίνδυνης σκέψης της ενσυνείδητης πολιτικής πράξης της μη συμμετοχής στις εκλογές. Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε τα λογικά λάθη της συμμετοχής και τα επιχειρήματα που είναι αντίθετα με τις εκλογές. Νιώθουμε «πλήξη και απέχθεια για κάθε σειρά σκέψης που θα μπορούσε να οδηγήσει προς μια αιρετική κατεύθυνση». Και αίρεση εν προκειμένω δεν είναι με κανένα τρόπο η συμμετοχή στις εκλογές. Αυτή είναι πολιτικώς ορθή ‘ορθοδοξία’! Αίρεση είναι η «αποχή» (φτου, κακά!). Εμείς τα «μικρά» κόμματα (κυρίως της «αριστεράς») είμαστε ηρωικά (γι’ αυτό είμαστε και μικρά), ενδιαφερόμαστε εξάπαντος για τους «εργαζόμενους» και αν γίνουμε χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη (να, μα την Παναγία ή -αν προτιμάτε- νη Δία) θα στήσουμε την «εργατική τάξη» στο βάθρο που της πρέπει (τι να λέμε τώρα!), με την εξουσία παραμάσχαλα, να πούμε. Γι’ αυτό λέμε να μας ψηφίσετε. Βέβαια αυτό το λένε και τα «μεγάλα», να πούμε, κόμματα, αλλά εμείς το λέμε ‘αλλιώς’! Αυτοί «είναι βουλιαγμένοι και/ή ενσωματωμένοι στην εξαθλιωτική κυριαρχία του θεάματος και την αποχαυνωτική προπαγάνδα της διαφήμισης, ένα απαραίτητο για την προετοιμασία και διεξαγωγή των εκλογών πλαίσιο απάτης, σωτηριολογίας, πελατειακής διαφθοράς και αναξιοπρέπειας» (ίδετε ΑΙΡΕΣΗ #1). Ενώ εμείς… Εμείς περιφερόμαστε (άγιοι άνθρωποι) με τον σταυρό του μαρτυρίου επ’ ώμου, διαδίδοντας την αλήθεια της συμμετοχής στις εκλογές, γιατί πώς αλλιώς θα νικήσουμε το ‘Κακό’, με αποχές, απονομιμοποίηση των εκλογών, αποκάλυψη της μεγάλης αυτής απάτης και τέτοια αιρετικά;}

  

ΑΙΡΕΣΗ #1

Η δομή των εκλογών (ως κλειστού συστήματος), απ’ τον σκληρό πυρήνα τους μέχρι τα εξώτερα περιφερειακά χαρακτηριστικά τους, επιτρέπει την εκπλήρωση των σκοπών τους   με την διεξαγωγή τους και μόνον. Στο ξεφτιλισμένο καθεστώς των ‘δημοκρατιών’ της ‘αντιπροσώπευσης’ και των ‘κοινοβουλίων’ παντός είδους η κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση όλων των δραστηριοτήτων των εξουσιαστών (πολιτικών και οικονομικών κυριάρχων, καταπιεστών και εκμεταλλευτών – των ακολούθων τους συμπεριλαμβανομένων) διέρχεται εξάπαντος από τον δεσπόζοντα μηχανισμό των εκλογών.

     Με τις εκλογές δεν εκφράζεται καμία «λαϊκή βούληση», αλλά καταδεικνύεται απλώς η προτίμηση των ψηφοφόρων προς συγκεκριμένους υποψηφίους. Το γιατί προτιμώνται οι τάδε και όχι οι δείνα είναι θέμα για άλλη συζήτηση. Εξ άλλου η σημασία των εκλογών δεν έγκειται στην ψήφο καθαυτήν αλλά στην καταμέτρησή της. Χωρίς την καταμέτρησή της η ψήφος είναι νεκρό σώμα, δεν επιδέχεται άλλου είδους αξιολόγηση ή μελέτη.      

    Οι συμμετέχοντες στις εκλογές [υποψήφιοι και ψηφοφόροι (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ‘ψηφίζουν’ «άκυρο» ή «λευκό» )] αποδέχονται πλήρως και υπακούνε κατ’ απόλυτο τρόπο στους όρους και τους κανόνες διεξαγωγής τους, άρα συμφωνούν καθ’ ολοκληρίαν  με την δομή, τα χαρακτηριστικά και τους σκοπούς τους. Είναι βουλιαγμένοι και/ή ενσωματωμένοι στην εξαθλιωτική κυριαρχία του θεάματος και την αποχαυνωτική προπαγάνδα της διαφήμισης, ένα απαραίτητο για την προετοιμασία και διεξαγωγή των εκλογών πλαίσιο απάτης, σωτηριολογίας, πελατειακής διαφθοράς και αναξιοπρέπειας.

   Οι υποψήφιοι και όσοι εκλέγονται κατέχονται από φαντασιώσεις (κακέκτυπα θρησκευτικών παραληρημάτων) περί κατατροπώσεως του «Κακού» στην γειτονιά, στο χωριό, στην πόλη, στον κόσμο όλον και γενικότερα στο Σύμπαν και δεν αντιπροσωπεύουν κανέναν. Για τους βουλευτές, μάλιστα, το Σύνταγμα (άρθρο 51, παρ. 2) το ξεκαθαρίζει άπαξ και δια παντός και με φοβερή … σαφήνεια: «Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος», ούτε τους ψηφοφόρους ούτε τον «λαό». Μια αρκετά μεγάλη … μειοψηφία υποψηφίων αναδίδει το άρωμα («βρωμούν τα βρώμια κι ας είν’ και κουπωμένα») των … δίκαιων προσωπικών συμφερόντων  και του …  αξιοπρεπούς (άθλιο το «καμάρι» της εξουσιαστικής πανούκλας) γλειψίματος αφεντικών και αποκαλυπτικών φετφάδων, ευαγγελίων και ιδεολογιών των («εργατικών», κατά κανόνα) παραδείσων (με έξτρα πιλάφι για τους περισσότερο ίσους της φάρμας).  

  

ΑΙΡΕΣΗ #2

   Οι  υπερεθνικές ελίτ (οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά εξουσιαστικά κέντρα, ομάδες και λέσχες, ‘δεξαμενές’ σκέψης, διακρατικές διασκέψεις «ισχυρών» και λοιπά «βασίλεια») και οι εγχώριοι ακόλουθοί τους δεν φοβούνται την συμμετοχή στις εκλογές, αυτήν την επιδιώκουν.

    Στο Σύνταγμα του 1975 της επιλεγόμενης  ελληνικής «Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας» η υποχρεωτικότητα της συμμετοχής στις εκλογές ορίζεται σαφώς: «Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Νόμος ορίζει κάθε φορά τις εξαιρέσεις και τις ποινικές κυρώσεις» (άρθρο 51, παρ. 5).     Βέβαια στην αναθεωρημένη της μορφή (Απρ. του 2001) η παρ. 5 του άρθρου 51 παύει να συνοδεύεται από κυρώσεις. Δεν καταργείται όμως η υποχρεωτικότητα – και η ιστορία των εκλογών δεν αρχίζει το 2001.

     Δεν φοβούνται την συμμετοχή στις εκλογές, εκείνο που φοβούνται είναι η μη συμμετοχή. Για να νομιμοποιηθεί κοινωνικώς και πολιτικώς η μη συμμετοχή στις εκλογές απαιτείται το πλήθος των μη συμμετεχόντων να φθάσει την «κρίσιμη μάζα» πέραν της οποίας οι εκλογές απονομιμοποιούνται de facto. Αλλά και χωρίς την ανωτέρω «κρίσιμη μάζα» υπάρχει σοβαρός λόγος να υποστηρίξουμε ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων τουλάχιστον δεκαετιών ακροβατούσαν μεταξύ νομιμοποίησης και de facto απονομιμοποίησης, με επικίνδυνη κλίση προς την  απονομιμοποίηση και (ως συνέχεια) υπό τις σημερινές πραγματικές συνθήκες η εξουσία δεν έχει ανάγκη την υποστήριξη της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων σε μια εκλογική διαδικασία για να έχει την πλειοψηφία λ.χ. στην Βουλή. Αυτό το καταφέρνει και με την υποστήριξη της μειοψηφίας.

    Η de facto απονομιμοποίηση ισοδυναμεί με de facto  δικτατορία, άρα δεν έχει σημασία ποιος κυβερνά ή εκλέγεται υπ’ αυτές τις συνθήκες, ούτε περιμένει κανείς να αποχωρήσουν χαμογελαστοί οι κυβερνώντες ή να παραιτηθούν οι εκλεγέντες μόλις διαπιστωθεί πως το πλήθος των μη συμμετεχόντων έφθασε ή και υπερέβη την «κρίσιμη μάζα». Η πιθανή νομιμοποίηση (ακόμη και μόνον η κοινωνική) της μη συμμετοχής (ως αντίπαλο δέος στους απατεώνες των εκλογών) αποτελεί πρόσφορο και γόνιμο έδαφος για δράσεις και αγώνες, που οποιαδήποτε μορφή κι αν πάρουν θα είναι πλέον νομιμοποιημένοι και δεν θα μετρούνται  με την μεζούρα των αριθμών και των «όγκων», είτε είναι ατομικοί είτε συλλογικοί, είτε πολυπληθείς (διαδηλώσεις, ας πούμε) είτε ολιγάριθμοι, παρά μόνον με τον χαρακτήρα τους ως ενάντιες στην νέου τύπου δικτατορία. Η εξουσία  προσφέρει έτοιμο στο πιάτο, ως δώρο, το δικό της επιχείρημα: Άρθρο 120, παρ. 3 και 4 του Συντάγματος (όπου γίνεται λόγος για σφετερισμό «της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή» και για αντίσταση «με κάθε μέσο» ! …). Η απονομιμοποίηση των εκλογών (των εκλογών ως μέσον στήριξης της ‘αντιπροσωπευτικής’ «Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας») και η αλλαγή του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος δεν επιτυγχάνεται με την συμμετοχή στις ψηφοφορίες βουλευτικών και δημοτικών εκλογών…

    Αξιοσημείωτο είναι ότι εκεί όπου η αποχή αρχίζει να γίνεται ανησυχητική (Αγγλία λ.χ.) εκφράζεται η άποψη ότι υπάρχει κίνδυνος «να τεθεί υπό αμφισβήτηση η νομιμοποίηση του ίδιου  του θεσμού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» και γίνεται προσπάθεια να αντιστραφεί  η τάση για μεγαλύτερη αποχή. Προτείνεται μάλιστα να βοηθήσουν όλοι: κυβέρνηση, δήμοι, σχολεία , κολλέγια, δημόσιες υπηρεσίες, ομάδες εθελοντών και ιδιωτικές επιχειρήσεις. Κάτι δηλ. σαν πανεθνική εκστρατεία για να πεισθούν οι ‘αμόρφωτοι’ που δεν θέλουν να ψηφίσουν, να στοιχιστούν με τους καλούς ψηφοφόρους… [Ίδετε και Keany, E., Rogers, B. (2006). A Citizen’s Duty. London: ippr (Institute for Public Policy Research)].

    Υπάρχουν πολλές  χώρες όπου η ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Αυτό δεν σημαίνει πως οι ‘άρχοντες’ εκεί υποστηρίζουν την αποχή. Για διάφορους λόγους (ιστορικούς, πολιτιστικούς κ.ά.) η ελευθερία της επιλογής στο συγκεκριμένο θέμα θεωρείται πιο συμφέρουσα γι’ αυτούς  από ό,τι η  υποχρεωτική συμμετοχή στις εκλογές.

    Και όπως όλοι καταλαβαίνουμε, όσοι χρησιμοποιούν τις εκλογές για νομιμοποίηση  και στήριξη της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης και μαγειρεύουν τους εκλογικούς νόμους άλλο δεν έχουν στον νου τους παρά πώς θα επιτύχουν περισσότερη αποχή. Ναι, βέβαια! Στην αποχή βασίζουν τη νομιμοποίηση και κυριαρχία τους και όχι στην συμμετοχή!!! 

ΑΙΡΕΣΗ #3

    Οι δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, ως εκ της φύσεώς των και  των πραγμάτων, δεν θα εκλέξουν υπεύθυνους στήριξης ή μη στήριξης της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα (ή και στην Ευρώπη – για να μην επεκταθούμε και σ’ ολόκληρο τον κόσμο…). Εκτός κι αν κάποιος καινούργιος δήμαρχος κηρύξει την περιοχή «επικράτειάς του» απομνημονιοποιημένη ζώνη (κατά τα γελοιωδέστατα  παλαιότερα πρότυπα των «αποπυρηνικοποιημένων ζωνών»). Παρ’ όλα αυτά οι εγχώριοι υπηρέτες των υπερεθνικών ελίτ (υπηρέτες μεν, πονηρά κουμάσια δε) μετάλλαξαν εντέχνως τις εκλογές αυτές σε γράδο των επιλογών, αποφάσεων και επιβολών τους, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως, άσχετα με τα αποτελέσματα, αυτοί θα είναι εξάπαντος οι κερδισμένοι. Ήταν τόσο απλό και πονηρό το τέχνασμα που όλοι (ή σχεδόν όλοι), όσοι δείχνουν να εναντιώνονται στην, ας πούμε,  «τρόικα» έπεσαν σούμπιτο στο λάκκο. Ομονοούντες οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί (αφού πρώτα είχαν ομονοήσει να μεταβούν, σαν στρατιωτάκια στη γραμμή, στις «κάλπες») μετέτρεψαν τις δημοτικές εκλογές (μια διαδικασία με πολύριζα και πολύκλαδα χαρακτηριστικά, που δύσκολα στην πρωταρχική της μορφή επιδέχεται άλλη εκμετάλλευση πέραν αυτής – ούτως ή άλλως ασύστολης και άπατης - που ορίζεται χωρικά απ’ τον χαρακτήρα της και απ’ την οποία με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να επωφεληθεί η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα τσιράκια) σε έναν φανταστικό μανιχαϊστικό πόλεμο (το Καλό από δω και το Κακό απ’ την άλλη μεριά). Μια απατηλή «μάχη», με ενστικτώδη και ανορθολογικά χαρακτηριστικά, στα όρια των θρησκευτικών παραληρηματικών «αγώνων» εναντίον του Διαβόλου ή του Θεού (κατά περίπτωση). Και οι μεν μνημονιακοί και τροϊκανοί, ως αρχιτέκτονες της «μάχης» και γνώστες της απάτης θα δρέψουν τους καρπούς τους, οι δε υπόλοιποι όλοι θα ψάχνονται και θα αναρωτιούνται «γιατί πολεμήσαν» και θα βρουν καταφύγιο ο καθένας στην ομπρέλα του και την φωλίτσα του. Και τότε θα καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος και η άλλη απάτη, της δήθεν ενότητας  για την κατατρόπωση του Κακού και η αήθης και ρατσιστική συκοφαντία εναντίον όσων δεν συμμετέχουν στις εκλογές ότι δήθεν αυτοί είναι οι κακοί της υπόθεσης.

         Εδώ η εξουσία κάνει το λάθος να μας παραδώσει η ίδια το «σκοινί που θα την ‘κρεμάσουμε’» και κάποιοι το αρπάζουν και το περνούν στον δικό τους λαιμό. Αντί οι εκλογές να γίνουν (με την μη συμμετοχή, με την αποχή) εργαλείο απονομιμοποίησης των εκλογών και αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου της εξουσίας, αυτού της απάτης και του ολοκληρωτισμού, γίνεται (με την συμμετοχή) βρόχος ανανέωσης και συντήρησης του τάφου της υποταγής.  

ΑΙΡΕΣΗ #4

   Τα ελεύθερα  πρόσωπα, ως μέλη αυτοελεγχόμενου και αυτόνομου πλήθους, δεν είναι δυνατόν να συστήσουν κυρίαρχες, ενσυνείδητες και δημοκρατούμενες ενώσεις πολιτών βασιζόμενοι στις εκλογές. Στην πορεία και εν μέσω αγώνων (για την κατάκτηση κάθε φορά ανώτερου επιπέδου συμβίωσης) που ορίζονται απ’ την πραγματικότητα της επιβίωσης δια της αλληλεγγύης και της αμοιβαιότητας, η συνείδηση δεν υπόκειται σε ηθικά απόλυτα: Αρχηγός, Κόμμα, Εκλογές, Κοινοβούλιο, αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, Ναός, Σωτήρας κ.λπ. ή σε όρους δηλωτικούς υποταγής και κυριαρχίας  (Υπήκοος, Μάζα - Μάζες, μαζικός, Αγέλη), οι οποίοι ευθέως παραπέμπουν σε φεουδαρχίες, βασιλιάδες, φασίστες, δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.

    Τυχόν υπαγωγή της συνείδησης στα ανωτέρω απόλυτα και όρους μετατρέπει την επιβίωση σε μαρτύριο εξαφανίζοντας την αλληλεγγύη και την αμοιβαιότητα και αντικαθιστώντας τες με θανατηφόρο ανταγωνισμό και αποανθρωποποίηση του ανθρώπου. Δημιουργείται έτσι ένα καθεστώς τάξεων και συστηματικής εκμετάλλευσης, ιεραρχικής και κυριαρχικής εξουσίας και καταπίεσης. Η συμμετοχή στις εκλογές (μόνιμη ή συγκυριακή) προϋποθέτει συνείδηση εγκλωβισμένη στα δίχτυα ηθικών κατά τ’ ανωτέρω απολύτων που μπορεί να θεωρεί ιερό καθήκον την συμμετοχή σε μάζες, αγέλες, ομάδες ψηφοφόρων και παρόμοια εκμεταλλεύσιμα κοινωνικά μορφώματα .   Περί ορέξεως…

    Ο χαρακτήρας των δημοτικών και βουλευτικών εκλογών δεν είναι συγκυριακός, ώστε να χρησιμοποιείται κατά βούλησιν από οποιονδήποτε για τους σκοπούς που αυτός θέτει. Ο χαρακτήρας τους είναι δομικός και εξαρτάται αδιαχώριστα από το πολιτικό σύστημα που είναι αντικειμενικά κατάλληλο για την επιτέλεση των καπιταλιστικών λειτουργιών. Δεν μπορούν άρα οι εκλογές να αποτελούν στοιχείο μιας στρατηγικής απελευθέρωσης. Αποτελούν μόνον στοιχείο μιας «στρατηγικής υπεράσπισης και ενίσχυσης των καπιταλιστικών δομών».  Γι’ αυτό και η μη συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί βασικό στοιχείο στο πλαίσιο «της έκφρασης αναγκών που απειλούν το σύστημα». [Ίδετε και Ferrajoli, L. (1985). Αυταρχική δημοκρατία και κριτική της πολιτικής, μτφρ. Δημήτρης Δεληολάνης. Αθήνα: Στοχαστής].

 Υ.Γ. 1

   Δεδομένου ότι τον Νοέμβριο δεν εκλέγεται  κυβέρνηση, είναι σίγουρο πως μετά τις εκλογές πάλι η ίδια κυβέρνηση θα υπάρχει στην Ελλάδα (όσες κωλοτούμπες κι αν κάνουν οι ψηφοφόροι μέσα κι έξω απ’ τις κάλπες). Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Κανείς όμως δεν θα ξέρει πόσοι είναι αυτοί που αντιτίθενται στην «Τρόικα». Ο μόνος τρόπος για να καταγραφεί η πραγματική «δύναμη» των αντιτιθέμενων στην «τρόικα» (ΩΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΥΠΗΡΕΤΕΣ) είναι απλούστατος: Ανακοινώνουν ότι δεν θα λάβουν μέρος στις εκλογές, ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως ψηφοφόροι. Αν πραγματικά δεν λάβουν μέρος στις εκλογές, με μια  ακόμη και χονδροειδή στατιστική ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων της τελευταίας εικοσαετίας θα έχουμε κατά πολύ μεγάλη προσέγγιση όχι μόνο το ποσοστό, αλλά και τον αριθμό όσων εναντιώνονται σ’ αυτά που ενέσκηψαν και σε όσα μέλλουν να ενσκήψουν.

Υ.Γ. 2 (εν είδει επιλόγου)

1)Όλοι οι υποψήφιοι για τις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές κατέχονται από σωτηριολογικές φαντασιώσεις, εκτός απ’ τους υποψήφιους που δηλώνουν ρητά πως δεν επιθυμούν να τους ψηφίσει κανείς.

2) Την ουσία όλων των σταδίων της εκλογικής διαδικασίας δεν την ορίζουν οι υποψήφιοι ή οι ψηφοφόροι, αλλά το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο υπάγονται οι εκλογές.

3) Η συμμετοχή στις εκλογές είναι δεδομένη. Παρ’ όλο το μεγάλο ποσοστό συμμετοχής μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτε (και δεν εννοούμε εδώ την αλλαγή κυβερνήσεων ή δημάρχων κ.λπ.).

4) Οι προσεχείς δημοτικές εκλογές, ως διεξαγωγή και με τα χαρακτηριστικά επιπλέον που τις στόλισε η εξουσία, θα νομιμοποιήσουν την επικρατούσα τακτική των εθνικών

 και υπερεθνικών ελίτ και των ακολούθων τους. Οι υποψήφιοι και η επιπλέον (πέραν δηλ. του 60% ή 70%) συμμετοχή ενισχύουν αυτή τη νομιμοποίηση.

Απαραίτητη σημείωση  (έχουν γνώσιν οι…χωριανοί):

  Στο κείμενό μου κάνω κριτική του θεσμού των εκλογών, δεν προτείνω σε κανέναν ούτε να συμμετέχει στις εκλογές ούτε να μη συμμετέχει, αυτό είναι φανερό. Κάνω την κριτική και από κει και πέρα η συμφωνία ή η διαφωνία άλλων με αυτήν δεν είναι δική μου δουλειά αλλά αυτών που τυχόν θα διαβάσουν το κείμενο. Ούτε δουλειά μου είναι να τους προτρέψω να κάνουν αυτό που εγώ νομίζω πως είναι σωστό ή αυτό που διαφαίνεται απ’ τα κείμενά μου πως θα κάνω εγώ ως άτομο. Και δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει ο καθένας, αν θα συμμετέχει ή όχι στις εκλογές. Το καθήκον μου, ας το πούμε έτσι, στην παρούσα συγκυρία όσον αφορά τους άλλους αρχίζει και τελειώνει στην κριτική του θεσμού των εκλογών…

Πηγή: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1220216