Η βία της υποκρισίας

του Γιώργου Κατρούγκαλου

Στη χώρα μας επιχειρείται τα τελευταία χρόνια ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα κοινωνικής μηχανικής: η προσπάθεια να εφαρμοστούν σε ένα κράτος του «πρώτου κόσμου» οι πιο ακραίες συνταγές απεσταγμένου νεοφιλελευθερισμού, όπως δοκιμάστηκαν -και απέτυχαν- σε άλλα μέρη του πλανήτη.
Αντίθετα από ό,τι θα νόμιζε κανείς, το πείραμα αυτό δεν περιορίζεται μόνο στην επίθεση εναντίον των θεσμών του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί μια συνολική «βιοπολιτική» ανασυγκρότησης όχι μόνον της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά της ίδιας της καθημερινής μας ζωής.

Η επίθεση στις ατομικές ελευθερίες συμπίπτει με μια συστηματική προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και καλλιέργειας φόβου.
Κατ' αρχάς στο οικονομικό επίπεδο: Οι τρεις σωματοφύλακες των μνημονιακών πολιτικών, Σαμαράς, Στουρνάρας και Βενιζέλος, εξ επαγγέλματος πλέον τρομολαγνούν για την «κατάρα» και την «κόλαση» που μας περιμένει, αν επιλέξουμε μιαν άλλη πολιτική, αντί για τη συνέχιση της αδιέξοδης υπερχρέωσης της χώρας.
Το σκιάχτρο αυτό, όμως, δεν είναι αρκούντως τρομακτικό.

Δεν αντέχουμε άλλη υποβάθμιση της ζωής μας - Φτάνει πια ! Να τους σταματήσουμε!

Όλοι και Όλες στην Απεργία

Τετάρτη 6 Νοέμβρη στις 10:30πμ, στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης 

Oι μνημονιακές κυβερνήσεις, -όπως είναι η τωρινή συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ,- σε πλήρη συνεργασία με την Τρόικα έχουν βάλει ως στόχο την μετατροπή μας σε σύγχρονους δουλοπάροικους. Με μια σφοδρή επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, έχουν οδηγήσει σε  εξαθλίωση μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Η ανεργία, οι συνεχείς μειώσεις σε μισθούς, οι απολύσεις, τα χαράτσια και οι κάθε λογής φόροι, οι αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης, στο πετρέλαιο κτλ. έχουν κυριολεκτικά γονατίσει χιλιάδες οικογένειες. Ήδη έκλεισαν τις μισές ειδικότητες των Επαγγελματικών Λυκείων πετώντας στο δρόμο είκοσι χιλιάδες μαθητές και απολύοντας 2122 εκπαιδευτικούς! Επίσης έκλεισαν 3 νοσοκομεία στην Θεσ/νίκη, το ένα από αυτά, το νοσοκομείο ΠΑΝΑΓΙΑ στην Καλαμαριά.

Η συμμορία Σαμαρά-Βενιζέλου δεν σταματά όμως εδώ. Παρά την προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού με διάφορες ονομασίες (success story, πρωτογενές πλεόνασμα, ανάπτυξη κλπ), η ίδια η πραγματικότητα τους διαψεύδει άλλη μια φορά.

Μαρφίν

του Νίκου Μπογιόπουλου

Εκτός από τη βία της Χρυσής Αυγής υπάρχει και η βία του άλλου «άκρου» επανέλαβε την Παρασκευή ο κ.Σαμαράς. Κι από πού αποδεικνύεται αυτό; Μα από την Μαρφίν! Κάπως έτσι τα είπε ο κ.Σαμαράς. Και κάπως έτσι τα αναμηρυκάζουν οι παπαγάλοι του.

Ας θυμηθούμε,  λοιπόν, τι έγινε στη Μαρφίν: Τον Μάη του 2010, ως απάντηση στο μνημόνιο, στην Αθήνα και σε όλες τις πόλεις της χώρας, πραγματοποιήθηκε - κατά κοινή ομολογία - μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης. Αλλά τον όγκο και το μήνυμα εκείνης της διαδήλωσης τα προβόκαραν με τον πιο συστημικό τρόπο τα καθάρματα που έδρασαν στη Μαρφίν. 

Ο λαός είπε ένα ηχηρό «όχι» στον επερχόμενο οδοστρωτήρα των μνημονίων, αλλά η φωνή του «θάφτηκε» κανονικά από την τότε κυβέρνηση και τους φίλους της στα ΜΜΕ, που τι έκαναν; Πήραν το «δώρο» που εξ΄ αντικειμένου τους πρόσφεραν οι άτιμοι δολοφόνοι, και σε μια αποθέωση της τυμβωρυχίας, ως γνήσιες ύαινες, έσπευσαν να «αξιοποιήσουν» τους δολοφονημένους της Μαρφιν, με στόχο να φρενάρουν τη λαϊκή ανάταση.

Οι γενίτσαροι των Μνημονίων

του Μενέλαου Γκίβαλου

Μια σημαντική παρανόηση, που μας  εμποδίζει να κατανοήσουμε το βάθος και την ιστορική έκταση της  κρίσης που διέρχεται η χώρα μας -αλλά και το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης-, είναι το γεγονός  ότι ταυτίζουμε τον νεοφιλελευθερισμό με τα αυστηρά οικονομικά προγράμματα δημοσιονομικών περιορισμών και την ανεμπόδιστη δράση των μηχανισμών της αγοράς.
 

Όμως αυτή είναι μία, μερική όψη της νεοφιλελεύθερης αντίληψης. Γιατί στο σύνολο του ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, ένα συνεκτικό τρόπο ερμηνείας της οικονομίας, της κοινωνίας, της δημοκρατίας και των αρχών και αντιλήψεων που πρέπει να διέπουν μια κοινωνία. Δεν αποτελεί απλώς ένα «απεχθές» και «αντικοινωνικό» οικονομικό πρόγραμμα, στο οποίο αντιτίθεται ο ευρωπαϊκός Νότος...

Το νεοφιλελεύθερο Σύνταγμα έχει ως θεμελιώδη αρχή «την ελευθερία τη οικονομικής δράσης» (F.A Hayek Nozick) . Αυτήν την απόλυτη αρχή πρέπει να υπηρετεί το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Κατά τον F.A Hayek Nozick, «η δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον, ένα "ωφελιμιστικό στρατήγημα", που συντελεί στη διασφάλιση του ύψιστου πολιτικού στόχου, της ελευθερίας της  οικονομικής δράσης».

Φράουλες και αίμα

Πυροβολισμοί εναντίον εργατών μεταναστών στην Μανωλάδα

της Jaquou Utopie
 

Πριν τρία χρόνια (18-21 Απριλίου 2008) έγινε μια απεργία 1.500 δούλων εργατών γης στην περιοχή της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, την οποία ακολούθησαν πογκρόμ και λιντσαρίσματα σε βάρος τους από την πλευρά των δουλοκτητών και των τραμπούκων τους. Μέρες που είναι των Παθών, κι αφού κάποιοι από εμάς δεν ακολουθούν το «χριστιανικό» (βλ. αστικό) εορτολόγιο, ας θυμηθούμε κάποια από τα πάθη της εργατικής τάξης που έλαβαν χώρα τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι σήμερα:
 

«Στην περιοχή της Μανολάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια φράουλας, με αποδέκτες του προϊόντος την εγχώρια και ξένη αγορά», όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια (βλ. λήμμα «Νέα Μανολάδα Ηλείας», στη Βικιπαίδεια). 

Στην περιοχή αυτή παράγεται το μεγαλύτερο ποσοστό της εγχώριας παραγωγής της φράουλας (περίπου το 90%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Νέα Μανωλάδα είχε 1.522 έλληνες κατοίκους,  στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε σήμερα περίπου 2.500 μετανάστες που αποτελούν το κύριο εργατικό δυναμικό της περιοχής, δεδομένου ότι απασχολούνται ως εργάτες στις διάφορες αγροτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα φραουλοχώραφα. Αυτοί, όμως, δεν αναφέρονται στα επίσημα αρχεία και θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια ορισμένα αιματηρά γεγονότα που αποκάλυψαν το άγριο καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που ασκείται σε βάρος τους από τους Έλληνες νεοτσιφλικάδες της περιοχής. 

Η Χαλκιδική σε μονοπάτια ... Λατινικής Αμερικής & Νοτίου Αφρικής

Παλαιοχώρι Χαλκιδικής 17 Φεβρουαρίου 2013

Αγαπητή Ρεσπέντζα και σώφρονες κάτοικοι της Χαλκιδικής,

Εκείνο που εμένα με προβληματίζει είναι ότι η μεταλλευτική δραστηριότητα στην περιοχή είναι από αρχαιοτάτων χρόνων ... αλλά η βία και οι πρακτική "τσαμπουκά" είναι φαινόμενο των τελευταίων χρόνων!
Οι κάτοικοι είναι εκεί από παλιά, η μεταλλευτική δραστηριότητα είναι εκεί από παλιά, το δάσος είναι εκεί από παλιά, τα καφέ είναι εκεί από παλιά, οι ψαράδες είναι εκεί από παλιά, οι παραλίες είναι εκεί από παλιά ... όλα είναι εκεί από παλιά εκτός από ένα!
Αυτό το διαφορετικό ΕΝΑ, σε κουλτούρα, σε ήθος, σε πρακτική που εμφανίστηκε στην περιοχή είναι ... οι ξενόφερτες εταιρείες και οι πρακτικές τους!

Δυστυχώς εκμεταλλευόμενες την ανάγκη του κόσμου για εργασία και με αιχμή του δόρατος ... επαγγελματίες ΔΗΜΑΓΩΓΟΥΣ της κεντρικής πολικής σκηνής της Ελλάδος ...
ένθεν κακείθεν …πιστεύουν ότι η τοπική κοινωνία θα χαλιναγωγηθεί με την ΦΟΒΕΡΑ και την λογική ΣΚΛΗΡΟ ROCK & ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ!

Πως αντέχεις να ζεις;

Καταγγέλλεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Θα καταγγείλεις εκείνους που γέννησαν τη βία μέσα σε αυτό το παιδί;

Ετοιμάσου να καταγγείλεις το μίσος του για εκείνους που του γκρέμισαν ό,τι είχε. Ένα σπίτι όλο κι όλο όπου ζούσε μαζί με άλλους 32 ανθρώπους στην ανατολική Ιερουσαλήμ.

Ξέρω, θα το κάνεις. Δεν έχεις τέτοια ζόρια. Μπορείς να καταγγέλλεις όποιον θες και να δικαιολογείς τη βία όποιου θες.

Αυτή άλλωστε είναι η βία που ασκείς στη λογική.

Αύριο, αν πάρει το όπλο και πυροβολήσει έναν ισραηλινό στρατιώτη θα μιλήσεις για «αναίτια επίθεση Παλαιστινίων».

Αύριο, αν εκτοξεύσει μια ρουκέτα, θα ανατριχιάσεις με τον κίνδυνο που αντιμετώπισαν άμαχοι ισραηλινοί.

Το σπίτι που του γκρέμισαν οι ισραηλινοί, θα πεις πως ήταν παράνομο.

Ενώ η κατοχή της Παλαιστίνης είναι νόμιμη. Σωστά; Η πολιτική ορθότητα αναγνωρίζει ως δίκαιο το νόμο του ισχυρού.

Το τέλος της ανοχής στη διαφορετικότητα;

Ανέχομαι, ανέχεσαι, ανέχεται…

από τον kartesios

Ας μη γελιόμαστε. Το Κράτος δεν αντιμετώπισε τους τέσσερις συλληφθέντες για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης ως ληστές, αλλά ως ιδεολογικούς αντιπάλους. 
Αν τους αντιμετώπιζε ως ληστές δε θα έβαζε σε λειτουργία όλο αυτόν τον μηχανισμό των πρόθυμων ΜΜΕ να προβάλουν το «θεάρεστο» έργο του. 
Άλλωστε, δεν έπραξε το ίδιο για τον συλληφθέντα που είχε στην κατοχή του σφαίρες, στην κηδεία του Ντερτιλή. Εκείνος προστατεύθηκε δεόντως. Τόσο δεόντως που το θέμα ξεχάστηκε εν μία νυκτί. Επίσης δε συνελήφθη κανείς από όσους πυροβολούσαν στην κηδεία του χουντικού.

Το Κράτος αντιμετωπίζει με ξεκαθαρίσματα τους πάσης φύσεως εχθρούς του.

Η Γουώλ Στρητ διψάει για νερό

Aντρέ Ντεραίν, “Βάρκες”, 1906

του Φρέντρικ Κάουφμαν 

Από την Τετάρτη, η ΕΥΔΑΠ και η ΔΕΥΑΘ αποτελούν παρελθόν για το δημόσιο, σε μια συγκυρία που ο δημόσιος έλεγχος και διαχείριση στο νερό γίνονται όλο και πιο αναγκαία. 

Δημοσιεύουμε σήμερα, με μικρές περικοπές, ένα άρθρο του Frederick Kaufman, συνεκδότη του περιοδικού «Ηarpers», ειδικού σε ζητήματα επισιτισμού, για την εμπορευματικοποίηση του νερού διεθνώς και τη σημασία της μη κερδοσκοπικής διαχείρισής του.

Οι κερδοσκόποι μπορούν ήδη να ποντάρουν στο χιόνι, τον αέρα και τη βροχή μέσω των σχετικών με τον καιρό Συμβολαίων Μελλοντικής Εκπλήρωσης (future markets, εφεξής στο κείμενο: ΣΜΕ), τα οποία πωλούνται και αγοράζονται στο Χρηματιστήριο Εμπορευμάτων του Σικάγου. Η αγοραστική αξία των καιρικών φαινομένων αυξήθηκε κατά 20% από το 2010 στο 2011. Αλλά ο τομέας παραμένει μικρός: 11,8 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό ασήμαντο ακόμα. Ακόμα κι έτσι, τα συμβόλαια αυτά δείχνουν την πρόθεση της Γουώλ Στρητ να μετατρέψει τη Μητέρα Φύση σε μητέρα του τζόγου.

Κάποιοι περιβαλλοντολόγοι υποστηρίζουν πως η κοστολόγηση του τρεχούμενου νερού μπορεί να είναι ο καλύτερος τρόπος για να προστατευθούν τα αποθέματα του πλανήτη. Όσο περισσότερο κοστίζει τόσο λιγότερο θα σπαταλιέται.

Παραβιάζεται ευθέως η λαϊκή κυριαρχία

Ζούμε μια δομική κρίση του καπιταλισμού

-Από την ώρα που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, έγιναν αρκετές παρεμβάσεις από διανοουμένους. Ορισμένοι τάχθηκαν ακόμη και με ανοιχτή επιστολή υπέρ των μέτρων, κάποιοι άλλοι στάθηκαν, εξαρχής, απέναντι και κάποιοι τρίτοι προτίμησαν τη σιωπή. Επηρεάζουν την κοινή γνώμη οι παρεμβάσεις αυτές ; Οφείλουν να παρεμβαίνουν και πώς οι διανοούμενοι σε τέτοιες περιόδους;

-Γ. Ρούσης: Η ερώτηση τίθεται με όρους καθαρά ιδεαλιστικούς γιατί οι διανοούμενοι δεν είναι μια ενιαία κατηγορία ανθρώπων. Συνεπώς, δεν μπορώ ν’ απαντήσω εγώ για λογαριασμό των διανοουμένων γενικώς, γιατί υπάρχουν οι διανοούμενοι της αστικής τάξης, υπάρχουν οι διανοούμενοι που έχουν μια θολούρα και εκφράζουν απόψεις συγκεχυμένες, υπάρχουν και οι οργανικοί διανοούμενοι και οι διανοούμενοι της εργατικής τάξης.

Δεν μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση. Θα ήταν σαν να λέμε ποια ήταν η στάση της κοινωνίας γενικώς, η οποία ήταν μια στάση αντιφατική. Αναμενόμενο είναι η στάση των διανοουμένων, όπως και της ίδιας της κοινωνίας, να είναι αντιφατική απέναντι στην κρίση. Υπήρχαν διανοούμενοι που στήριξαν τα μέτρα και δεν καταλάβαιναν, ή έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τίποτε για το από πού προέρχεται η κρίση, άλλοι που σιωπούσαν γιατί δεν τους ενδιέφερε ή γιατί δεν είχαν άποψη, και άλλοι, και δεν ήταν λίγοι από ό,τι τυχαίνει να γνωρίζω, που αντιστάθηκαν και είπαν ότι είναι απαράδεκτα τα μέτρα και μπήκαν σε μια προσπάθεια ερμηνείας των βαθύτερων αιτίων της κρίσης.

Η στάση των διανοουμένων επηρέασε, όπως πάντοτε επηρεάζει η στάση της διανόησης διότι από την υπόλοιπη κοινωνία θεωρούνται ως άνθρωποι που κατέχουν τη γνώση. Και από αυτήν την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι προβάλλονται οι υποτιθέμενοι τεχνοκράτες ή διανοούμενοι στα κανάλια, στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες για να προωθήσουν κατά κύριο λόγο την κυρίαρχη αντίληψη πραγμάτων για τον μονοδιάστατο σύγχρονο λόγο που θέλει να μην υπάρχει άλλη διέξοδος παρά τα μέτρα που παίρνονται απέναντι στην κρίση.

Νομίζω ότι επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και ο λόγος των διανοουμένων εκείνων που αντιστάθηκαν και έδωσαν σαν διέξοδο την έξοδο από το ευρώ, την κατάργηση των πληρωμών του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και μια σειρά άλλων μέτρων που κατά την αντίληψή μας θα μας βγάλουν από την κρίση. Πρέπει όμως να είμαστε ξεκάθαροι και να λέμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη και στο επίπεδο της διανόησης και στο επίπεδο της κοινωνίας συνεχίζει να είναι αυτή της κυρίαρχης τάξης.

Και τα μυαλά στα …κάγκελα

της Λίζας Χαρατζή

Κάγκελα, κάγκελα  παντού.  Αυτή η αποστροφή από το γνωστό τραγούδι είναι, ίσως, το μοναδικό που ερχόταν στο μυαλό κάποιου που βρέθηκε στο κέντρο της Αθήνας  την 25η Μαρτίου για να δει το στρατό να παρελαύνει «τρέχοντας», όπως γράφτηκε και σε πολλά άρθρα, υπό τον ασφυκτικό κλοιό αστυνομικών δυνάμεων.  

Τι εικόνα αλήθεια! Τι εικόνα θλιβερά τρομακτική! 

Μια πόλη άδεια, χωρίς κόσμο. Μια παρέλαση, που θεωρητικώς γίνεται για τον κόσμο, να πραγματοποιείται με μέτρα αντίστοιχα και σκληρότερα της επίσκεψης πχ του Αμερικανού Προέδρου Κλίντον στην Ελλάδα μπροστά σε ένα σιδερόφραχτο κοινοβούλιο. 

Εν έτι 2012, το άρωμα αλλοτινών χρόνων και εποχών, αλλά και αλλοτινών πολιτειακών τρόπων και εκτροπών είναι κάτι παραπάνω από έντονο.

Το  πώς αυτό το φοβικό κλίμα καλλιεργήθηκε συντονισμένα από τις κραυγές των πραιτωριανών της εξουσίας μέσα από όλα τα συστημικά ΜΜΕ  είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο. 

Οι «ταραχές» στη Βρετανία και οι «Αγανακτισμένοι»

του Γιάννη Μηλιού

Η εξέγερση των «αποκλεισμένων» και κοινωνικώς «μη εντάξιμων» στη Βρετανία έχει μια προφανή πολιτική διαφορά από τις μαζικές συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» στην Ελλάδα και την Ευρώπη: Προσανατολίζεται μονοσήμαντα στη βία, σε αντίθεση με τον διακηρυγμένα ειρηνικό τρόπο διαμαρτυρίας των «αγανακτισμένων». Θεωρώ πως η διαφορά είναι πολιτική, διότι συμφωνώ με όσους από την αρχή υποστήριξαν, όπως ο συγγραφέας Dan Hind, ότι η εξέγερση στη Βρετανία (όπως άλλωστε και οι αντίστοιχου χαρακτήρα εξεγέρσεις στη Γαλλία το 2005 και στην Ελλάδα το Δεκέμβρη του 2008) έχει πολιτικό χαρακτήρα: «Κάθε διατάραξη της πολιτικο-κοινωνικής τάξης είναι αναγκαστικά πολιτική» (http://english.aljazeera.net/indepth/opinion/ 2011/08/201189165143946889.html).  Όμως, ανάμεσα στις δύο μορφές μαζικής πολιτικής δράσης υπάρχουν και σημαντικές ομοιότητες, σημαντικότερη από τις οποίες δεν είναι ο ονομαζόμενος «αυθόρμητος» χαρακτήρας τους, αλλά το γεγονός ότι αμφότερες αρνούνται την ύπαρξη στο εσωτερικό τους των οργανωμένων θεσμικών μορφών (κόμματα, συνδικάτα), μέσω των οποίων διαμορφώνονταν ιστορικά στρατηγικές, διεκδικήσεις και αιτήματα για την αλλαγή της κοινωνίας.

Τέσσερις απλές σκέψεις για τον αυταρχισμό

Η αυταρχικοποίηση του κράτους δεν είναι καυγάς μεταξύ φίλων για να λυθεί με αμοιβαίες υποχωρήσεις
	της Ντίνας Τζουβάλα Απλή σκέψη 1η:  Την προηγούμενη Τετάρτη, το ΠΑΣΟΚ είχε σαφώς ειλημμένη απόφαση να διαλύσει τη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος και να απομακρύνει δια παντός από εκεί τους Αγανακτισμένους - ακόμα και αν αυτό συνεπαγόταν διεξαγωγή χημικού πολέμου και ξύλο στο ψαχνό. Όσες και όσοι βρίσκονταν τη στιγμή της επίθεσης εκεί,  γνωρίζουν ότι επρόκειτο για την πλέον απρόκλητη επίθεση της Αστυνομίας σε διαδήλωση, κατά πάσα πιθανότητα από τη Μεταπολίτευση. Ακόμα πιο ανησυχητική από την τακτική της αστυνομίας εκείνη τη μέρα, όμως, ήταν η αντίδραση του υπουργού Παπουτσή, που συνεχάρη την Αστυνομία για το έργο της. Δεν χρειάζεται καμιά πνευματική δεινότητα για να συμπεράνουμε από τα παραπάνω ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι σίγουρα μια κυβέρνηση που ΔΕΝ καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Ως εκ τούτου, το να ζητά από άλλους να το κάνουν είναι τουλάχιστον εκ του πονηρού. Απλή σκέψη 2η: Το προσωπικό των κάθε είδους κρατικών μηχανισμών είναι σε θέση να γνωρίζει ότι για τους προπηλακισμούς βουλευτών δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ ή γενικώς η Αριστερά.

Όπως το ψήφισαν, έτσι θα το εφαρμόσουν;

Στο γύψο του φόβου, της βίας και της προπαγάνδας.

του Δημήτρη Υφαντή.

Η γεύση που αφήνουν τα γεγονότα της εβδομάδας είναι πικρή. Το ζοφερό περιβάλλον στους δρόμους, σε αντιδιαστολή με το χαζοχαρούμενο κλίμα της υπερψήφισης μέσα στο Kοινοβούλιο, αποτύπωσαν το βαθύ ρήγμα που βιώνει η κοινωνία. Αλλά δεν πρόκειται μόνο περί αυτού. 

Είναι κοινή πεποίθηση πως όσα «εκεί μέσα» αποφασίζονται, θα υλοποιηθούν στην κυριολεξία πάνω μας, συνθλίβοντας όχι μόνο τους βασικούς όρους εργασίας και ζωής, αλλά και δίνοντας τη χαριστική βολή στην ανάπηρη, πια, δημοκρατία. Οι εγκληματικές επιθέσεις των ΜΑΤ της 11ης Μάη αποδεικνύεται, σήμερα, πως ήταν προοίμιο για όσα ακολούθησαν. 

Το σκηνικό του τρόμου που επιδέξια έστησε και η ωμή βία, που με λύσσα εξαπέλυσε η κυβέρνηση στην Αθήνα το διήμερο 28 και 29 Ιούνη δεν αποτέλεσαν μία από τις συνήθεις κλιμακώσεις της καταστολής, στις οποίες επιδίδεται η εξουσία απέναντι σε μαζικές κινητοποιήσεις. Έχουμε μπει σε νέο στάδιο.

Έκτακτο δελτίο τύπου. ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ!

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ. ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΔΗΜΟΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Λαύριο 29/3/2011

Επί τρεις και πλέον ώρες από τις 15.00 σήμερα ισχυρές αστυνομικές και κατασταλτικές δυνάμεις συγκρούονται με κατοίκους στη γέφυρα του Κουβαρά, στο ύψος της Κερατέας. Είμαστε αντιμέτωποι με νέα εισβολή των ΜΑΤ στην πόλη μας!
Σε εγρήγορση αλλά δυο καίρια σημεία της πόλης της Κερατέας.
Ο κόμβος του Μπαλτά και το μπλόκο στο ΒΙΟ.ΠΑ. είναι γεμάτα από πολίτες του Δήμου Λαυρεωτικής σε μια ύστατη προσπάθεια να μην μπουν αστυνομικές δυνάμεις και μηχανήματα στην πόλη και το Οβριόκαστρο.

Στιγμή δεν έχουν σταματήσει να χτυπάνε οι καμπάνες ενώ η σειρήνα από το Δημαρχείο σκίζει τον αέρα της Λαυρεωτικής.
Οι κάτοικοι γνωρίζουν ότι έχουν δίκιο, το διεκδικούν και θα συνεχίσουν όπως κάνουν εδώ και 110 ημέρες, γιατί στηρίζουν τη νομιμότητα και απαιτούν την εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων που έχουν κηρύξει παράνομο το έργο του ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο.
Οι θέσεις του Δήμου Λαυρεωτικής είναι γνωστές και αμετακίνητες…
Υπάρχουν προτάσεις για τη διαχείριση των απορριμμάτων, με σύγχρονες μεθόδους. Η κυβέρνηση αρνείται το διάλογο.

Όμως από την αναλγησία, την ξεροκεφαλιά, την έλλειψη διαλόγου και την ακαμψία της Κυβέρνησης περνάμε σε μια επίδειξη πυγμής και επιβολής μέτρων χούντας και κατάλυσης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος. Θέλουν να κάμψουν την αγωνιστικότητα και την αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας και ευρύτερα της Λαυρεωτικής και στο πρόσωπό τους να χτυπήσουν όποιον αντιστέκεται απέναντι στη βάρβαρη και αντιλαϊκή τους πολιτική.

Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια για τον τόπο μας.
Αυτή τη στιγμή που για άλλη μια φορά με βία η κυβέρνηση και η αστυνομία χτυπάνε τον τόπο, τους κατοίκους και τη νεολαία μας, καλούμε κάθε θεσμικό παράγοντα, κάθε πολιτική δύναμη της Ελλάδας, όλους τους ενεργούς πολίτες να πάρουν θέση και να σταθούν στο πλευρό της αγωνιζόμενης Κερατέας. Καλούμε σε συμπαράσταση κάθε συμπολίτη μας.

Στην Κερατέα δε μπαίνει μόνο το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων, τίθεται ένα μεγάλο θέμα Δημοκρατίας.

Ζητάμε έμπρακτη αλληλεγγύη από παντού!

Πηγή: http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/03/blog-post_6105.html 

Ο Καντάφι οδηγεί στα άκρα τη χώρα του

Στην αντεπίθεση πέρασε ο Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος απηύθυνε διάγγελμα προς το λαό, φανερά εξαγριωμένος. Δεν παραιτούμαι, είμαι πολεμιστής, θα ηγηθώ της επανάστασης, είπε, κατηγορώντας όσους έχουν εξεγερθεί ότι πληρώθηκαν για να αμαυρώσουν τη φήμη της Λιβύης. Θα πεθάνω σαν μάρτυρας, δεν θα φύγω από τη χώρα τόνισε,

Ο ίδιος κάλεσε τους πολίτες να βγουν στους δρόμους -αν αγαπάτε τη Λιβύη-προκειμένου να διαδηλώσουν υπέρ του.

Κατηγόρησε όσους εξεγέρθηκαν ότι είναι.. υπό την επήρεια ναρκωτικών και αλκοόλ, ενώ αποκάλεσε καταραμένους όσους υποδαυλίζουν τις ταραχές.

Τι είναι δίκαιο και τι άδικο;

του Δημήτρη Καζάκη, οικονομολόγου, αναλυτή

Ορισμένοι ρωτούν:  

"Μα είναι σωστό και δίκαιο να μην πληρώσουμε τα δανεικά της χώρας; 

Δεν είναι παραβίαση των έννομων συμβατικών υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους απέναντι σ’ εκείνους που το έχουν δανείσει; 
Δεν αποτελεί παραβίαση της έννοιας του κράτους δικαίου;" 

Καταρχάς σχετικά με την έννοια του δικαίου. 

Ο Αριστοτέλης έλεγε στα Πολιτικά (Βιβλίο Γ, 9,10-13) ότι «ίσον το δίκαιον είναι, και έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ίσοις· και το άνισον δοκεί δίκαιον είναι, και γαρ έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ανίσοις». 
Τι σημαίνει αυτό; 
Σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισοτιμία, ούτε ισότιμη σύμβαση, ανάμεσα σε άνισα μέρη. Ισότιμη σύμβαση υπάρχει μόνο απέναντι σε πραγματικά ίσους. 

Όπως εύστοχα σχολίαζε ο φημισμένος Γερμανός νομοδιδάσκαλος και οικονομολόγος του 19ου αιώνα Άντον Μένγκερ, «δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανισότητα από την ίση μεταχείριση ανίσων.» Γι’ αυτό και ο R. T. Ely, που από πολλούς θεωρείται ο πρύτανης της οικονομικής επιστήμης στις ΗΠΑ, έλεγε ότι «μόνο οι δυνατοί και οι ισχυροί είναι υπέρμαχοι της ελεύθερης σύμβασης δίχως κανέναν έλεγχο και περιορισμό. Η ελεύθερη σύμβαση προϋποθέτει ίσους πίσω από το συμβόλαιο για να μπορέσει να υπάρξει ισότητα.» Γι’ αυτό και ας τα αφήσουμε αυτά τα περί «κράτους δικαίου» και «συμβατικής ισοτιμίας».

Βία και Αριστερά

Του Άρη Θαλασσινού

Η διαφαινόμενη όξυνση της ταξικής πάλης, που φέρνουν το μνημόνιο, η εξαθλίωση και η προοπτική της χρεωκοπίας, ωθεί στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης το ζήτημα της βίας και στις τρεις διαστάσεις του: Ως πολιτικό- πρακτικό πρόβλημα του λαϊκού κινήματος, που χρειάζεται αποτελεσματικές απαντήσεις στη βία του ολιγαρχικού- απολυταρχικού κράτους. Ως ιδεολογικό πρόβλημα, αντιμετώπισης του διαρκούς ψυχολογικού πολέμου που διεξάγουν τα αστικά μέσα ενημέρωσης για την τρομοκράτηση του λαού και την παράλυση των αγωνιστικών αντανακλαστικών. Και ως θεωρητικό- πολιτιστικό πρόβλημα στο εσωτερικό της Αριστεράς, απέναντι στη συνωμοσιολογία των γραφειοκρατών που αναγορεύουν σε προβοκάτσια κάθε αυθόρμητη έκρηξη των μαζών και στην αναρχίζουσα αποθέωση της βίας, που προβιβάζει τον χουλιγκανισμό σε επανάσταση.

1. Η αντιμετώπιση του αστυνομικού κράτους εκτάκτου ανάγκης

Ο κοινωνικός Αρμαγεδδώνας που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση και τρόικα σέρνει μαζί του μια απολυταρχική εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα. Ουσιαστικά, η χώρα έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η οποία τείνει να μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς. Τα δικαστήρια λειτουργούν ως έκτακτα, διαρκή απεργοδικεία, κατ’ αναλογία με τα έκτακτα, διαρκή στρατοδικεία του εμφυλίου πολέμου. Κάθε απεργία που θα ξεπεράσει τα όρια μιας λιτανείας της ΓΣΕΕ είναι βέβαιο ότι θα κηρυχθεί παράνομη και καταχρηστική, ενώ κάθε εργοδοτική παρανομία, όπως οι ατομικές συμβάσεις με το πιστόλι της απόλυσης στον κρόταφο του εργαζόμενου, σύννομη και λογική.

Γενικευμένη αποδοκιμασία

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ 

Την Τετάρτη ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης, το προηγούμενο διάστημα κάποια άλλα πολιτικά πρόσωπα που δέχτηκαν πιο ήπιας μορφής αποδοκιμασίες.

Δύσκολα θα αμφισβητήσει κάποιος πως διαμορφώνεται μια γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας από ένα ευρύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Μια αποδοκιμασία που δεν περιορίζεται σε φραστικές καταδίκες ή έστω σε αποχή από συλλογικές διαδικασίες, αλλά παίρνει πάγια χαρακτηριστικά και εξωτερικεύεται με φραστική ή σωματική βία.