Κείμενο συνταγματολόγων κατά του σύγχρονου μακαρθισμού

Να μην περάσει ο μακαρθισμός, να σταματήσει η πορεία προς τον κρατικό αυταρχισμό

Έχουμε γίνει μάρτυρες κατά το τελευταίο διάστημα ενός παροξυσμού του κρατικού αυταρχισμού εκ μέρους των κυβερνώντων -ως αποκορύφωση των εξελίξεων της τετραετίας 2010-2014 –σε βάρος των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών και ειδικότερα όσων αμφισβητούν κατά τρόπο ενεργό τις κρατούσες οικονομικές και κοινωνικές επιλογές. 

Η εφαρμογή των σκληρών και ανεπιεικών μνημονιακών πολιτικών και η αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας έρχονται σε σύγκρουση με την ισχύ του κοινωνικού κράτους δικαίου και την προστασία των συνταγματικών ελευθεριών, οι οποίες έχουν κατακτηθεί με τους αγώνες και τις πολυετείς προσπάθειες του ελληνικού λαού.

Ήδη, τα δικαιώματα στην συνδικαλιστική ελευθερία και στην απεργία, στην ελεύθερη δημόσια συνάθροιση και στην ελεύθερη πολιτική έκφραση έχουν δεχθεί σημαντικά πλήγματα από την πρακτική της εκτελεστικής εξουσίας. 

Αγωνιστικές κινητοποιήσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!

Μέτωπο εργαζομένων για το δικαίωμα στην απεργία!

Συλλαλητήριο κατά επιστράτευσης από καθηγητές, ναυτεργάτες και εργαζόμενους στο μετρό την Παρασκευή 31/5

Αγωνιστικές κινητοποιήσεις και στον ιδιωτικό τομέα!

Σε συλλαλητήριο προάσπισης του δικαιώματος στην απεργία και ενάντια στην αυταρχική μέθοδο της επιστράτευσης καλεί την Παρασκευή 31 Μαϊου η ΟΛΜΕ με συμμετοχή των εκπροσώπων των Ομοσπονδιών ΠΝΟ, Σωματείων Εργαζομένων Λειτουργίας ΜΕΤΡΟ και Ηλεκτροδηγών ΜΕΤΡΟ.

Η συγκέντρωση θα γίνει στις 19:00 στην Πλατεία Συντάγματος και αποτελεί το πρώτο όπως φαίνεται βήμα σε μία πορεία συμπαράταξης των επιστρατευμένων εργαζομένων ενάντια σε μία γενικευμένη επίθεση που υφίστανται οι εργαζόμενοι στα πλαίσια της ακολουθούμενης πολιτικής.

Είναι ξεκάθαρο πως ο βαθιά ταξικός και αποτρόπαιος χαρακτήρας της οικονομικής πολιτικής της λιτότητας και των μνημονίων είναι τέτοιος που δεν μπορεί να επιβληθεί σε μία κοινωνία παρά μόνο με τη διαρκή περιστολή ακόμα και των πιο ουσιαστικών δημοκρατικών ελευθεριών, εξ’ ου και το μαύρο μέτωπο της εγχώριας τρόικας και της τρόικας των πιστωτών διολισθαίνει καθημερινά σε ολοένα και αυταρχικότερες ατραπούς.

Παλλαϊκός ξεσηκωμός! Είμαστε όλοι Καθηγητές!

Η τρικομματική κυβέρνηση της ανεργίας, της οικονομικής εξαθλίωσης των εργαζόμενων και της εκποίησης του δημόσιου πλούτου της χώρας μας, αξιοποιεί το μόνο όπλο που της έχει απομείνει για να επιβάλει την πολιτική της.

Καταφεύγει στην πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών, και το κάνει για τέταρτη φορά φέτος μετά τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους των ΟΤΑ και τους εργαζόμενους των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι οι μνημονιακές πολιτικές των απολύσεων και της δραματικής διόγκωσης της ανεργίας, της περαιτέρω μείωσης μισθών και συντάξεων, της συρρίκνωσης των κοινωνικών αγαθών, συνοδεύονται από την ένταση του κυβερνητικού αυταρχισμού, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι ετοιμάζουν την επιστράτευση 86.000 καθηγητών πριν καν την κήρυξη της απεργίας, δηλαδή στο πρωτοφανές μέτρο της προληπτικής επιστράτευσης.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση Ιδιωτικού και Δημόσιου τομέα εκτιμά ότι η κυβέρνηση υποκριτικά επικαλείται την αγωνία των μαθητών και των οικογενειών τους, εν όψει των εξετάσεων, ενώ έχει η ίδια την ευθύνη για την τραγική υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης και τον περιορισμό του δικαιώματος στη μόρφωση για δεκάδες χιλιάδες παιδιά εργαζόμενων ενώ το μέλλον που τους ετοιμάζουν είναι η ανεργία.

Να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει φωτιά στον κάμπο!

της Ντίνας Ρέππα

 

Η απεργία των καθηγητών να γίνει απεργία στην εκπαίδευση και καταλήψεις στα σχολεία, με απόφαση που θα βγάλουν τώρα και οι δάσκαλοι και να συναντηθεί με την εκκωφαντική σιωπή της κοινωνίας. Να σπάσουμε την επιστράτευση με αλληλεγγύη και δυναμισμό.

Όχι κούφιες κουβέντες κι υποσχέσεις. Να γίνουμε η φωνή του άνεργου που πνίγεται στην κατάθλιψη της ανέχειας, εκείνου του απλήρωτου για μήνες εργαζόμενου που συνεχίζει καρτερικά να δουλεύει, του υπάλληλου που χρονομετρούν το κατούρημά του, του νεολαίου των 280 ευρώ που δουλεύει 12ωρα αλλά πληρώνεται για 4ωρο... 

Του αναπληρωτή που χάνει τη δουλειά του για πάντα, κι εκείνου του εκπαιδευτικού που θα διαταχθεί να μετακομίσει γιατί δε χωράει στα νούμερά τους... 

Κι έπειτα να φωνάξει/φωνάξουμε μαζί ΩΣ ΕΔΩ! Να δράσει! Να δράσουμε μαζί!

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε

του Αρη Χατζηστεφάνου

Αρκεί ένα τεράστιο πάρτυ μαθητών, καθηγητών και εργαζομένων για να τελειώσουμε με την Τρόικα.

Ο κόσμος το έχει καταλάβει. Ο πανικός στην κυβέρνηση και στα γραφεία των αργυρώνητων δημοσιογράφων δεν είναι τυχαίος. Αυτή η απεργία των καθηγητών μπορεί να φέρει το τέλος του μνημονίου. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Η μάχη έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της εκπαίδευσης και μπορεί να οδηγήσει σε γενική απεργία και ανατροπή της κυβέρνησης.

Μια τέτοια κινητοποίηση όμως δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει χωρίς τη συμμετοχή μιας συγκεκριμένης ομάδας: των μαθητών. Μάγκες αν πιστεύετε ότι με την ανεργία των νέων στο 64.2% υπάρχει οποιοδήποτε νόημα να δώσετε πανελλήνιες – και μάλιστα τη συγκεκριμένη εβδομάδα που σας το ζητούν – είστε καταδικασμένοι σε αφανισμό. Για την ακρίβεια είστε τόσο ανόητοι όσο και οι πατεράδες σας και οι μανάδες σας, που σας έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Είναι σαν να φοράτε γάντια για να αντιμετωπίσετε μια χιονοστιβάδα. Αλλά το ξέρετε καλά ότι εσείς δεν είστε σαν τους άλλους. Και σε αυτή τη μάχη… δεν φοράμε γάντια.

1943-2013: Πως ακυρώνεις μια επιστράτευση

Οι διαδηλωτές φώναζαν “επιστράτευση ίσον θάνατος” και “Θάνατος στον Πάγκαλο”. 
Η απειλή της πολιτικής επιστράτευσης, για την εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων της Γερμανίας, αντιμετωπίστηκε με οργή από τον πληθυσμό και η κινητοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων ανάγκασε την κυβέρνηση να ακυρώσει τα σχέδιά της.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι το ημερολόγιο δεν έγραφε 2013 αλλά 1943. 
Οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις ζητούσαν άμισθους εργάτες (περίπου ότι πρότεινε πρόσφατα ο Πέτρος Δούκας) αλλά βρέθηκαν αντιμέτωπες με ένα λαϊκό κίνημα που τολμούσε να αμφισβητήσει ακόμη και τα στρατεύματα κατοχής.

Προφανώς οι εποχές δεν μπορούν και δεν πρέπει να συγκριθούν μεταξύ τους. Ακριβώς όμως επειδή δεν μπορούν να συγκριθούν μήπως πρέπει να σκεφτούμε διαφορετικά; Εάν κάποιοι κατάφεραν να σταματήσουν μια απόφαση που λαμβάνονταν υπό την απειλή των όπλων μήπως σήμερα θα μπορούσαμε τουλάχιστον να στείλουν ένα μήνυμα ανυπακοής στην οικονομική κατοχή στηρίζοντας με κάθε τρόπο την απεργία στα μέσα μεταφοράς;

Η συνέχεια αποτελεί κείμενο του Γιάννη Γκλαρνέτατζη που δημοσιεύτηκε στο alterthess.gr