Ο Αλπέρ Καμύ, το θέατρο εργασίας και οι Αστούριες

του Θανάση Μπαντέ

Οι Αστούριες είναι επαρχία της Ισπανίας, στα βορειοδυτικά της Ιβηρικής. Το θεατρικό έργο «Η εξέγερση στις Αστούριες» στηρίζεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί από τις 5 ως τις 19 Οκτωβρίου του 1934. Η Ισπανία σπαράσσεται από διαρκείς συγκρούσεις και κυβερνητικές ανατροπές βιώνοντας τα προεόρτια του εμφυλίου. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα οι ανθρακωρύχοι προλετάριοι των Αστουριών εξεγείρονται και συντρίβονται από τον τακτικό στρατό. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι οι επαναστάτες είχαν 1375 νεκρούς ενώ άλλες πηγές αναφέρουν 3000 νεκρούς και 7000 τραυματίες. Οι φυλακισμένοι φτάνουν τις 40000. Ο τακτικός στρατός των Μαροκινών και των Λεγεωνάριων δεν τήρησε κανένα όρο της συνθηκολόγησης προχωρώντας σε ομαδικές εκτελέσεις βιασμούς και λεηλασίες.

Η Γκερνίκα (Guernica στα ισπανικά ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), είναι το διασημότερο ίσως έργο του Πάμπλο Πικάσο.

Το 1936, στο Αλγέρι, ο Αλμπέρ Καμύ, στα είκοσι τρία του, μαζί με άλλους νεαρούς οραματιστές (φοιτητές, καλλιτέχνες, ζωγράφους, εργάτες, αγωνιστές διαφόρων πολιτικών κινημάτων) σαφώς μαρξιστικών αντιλήψεων, επιχειρούν μια καθαρά πειραματική θεατρική σκηνή λαϊκής βάσης που εστιάζει περισσότερο στη συλλογική έκφραση, όπως ορίζεται από τις ρεαλιστικές ανάγκες του κοινού, στα πλαίσια συμμετοχικών διαδικασιών. Ονομάστηκε θέατρο της εργασίας και είναι ουσιαστικά η πρώτη παρουσία του Καμύ στο θέατρο. Φιλοσοφία του θεάτρου της εργασίας είναι η τομή της βαθύτερης σχέσης ανάμεσα στο κοινό και τη σκηνή. 

H απόφαση του Eurogroup και οι πανηγυρισμοί ή η πολιτική ως θέατρο

της Αριάδνης Αλαβάνου

Όποιος είδε τη Δευτέρα το βράδυ του κυβερνητικούς παράγοντες στην τηλεόραση στις εκπομπές “αναμονής της δόσης”, ασφαλώς θα διαπίστωσε ότι αποτελούσαν τις προσωποποιήσεις του ψεύδους, του φιλοτομαρισμού, του κυνισμού.
Δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους που θα είχαν κάτι να “πουλήσουν” για την πολιτική τους επιβίωση.

Τη διαβόητη δόση των δισεκατομμυρίων ευρώ για την οποία είχαν πράξει το ειδεχθές καθήκον τους: την ψήφιση του τρίτου μνημονίου με εκβιασμούς, συνταγματικές παραβιάσεις και όλα αυτά που κάνουν συνήθως οι κατά τα άλλα λάτρεις της αστικής δημοκρατίας.

Η διαδικασία του Eurogroup επί δυο εβδομάδες δεν ήταν παρά ένα θέατρο, που επέτρεψε σε όλους να παίξουν το ρόλο του νικητή. Στην ελληνική κυβέρνηση γιατί πήρε τη “δόση” της. Στο ΔΝΤ γιατί τάχα επέβαλε τους όρους του για το ύψος του χρέους το 2020. Στην ΕΚΤ γιατί δεν θα κουρευτούν τα ελληνικά ομόλογα που κρατά. Στους Γερμανούς γιατί δεν έκαναν πίσω από τις θέσεις τους - που είναι και οι μόνοι που έχουν πραγματικό λόγο να πανηγυρίζουν.