Κυβερνών αυταρχισμός

του Μενέλαου Γκίβαλου

Για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, στην επιβολή μιας μορφής αυταρχικής Δημοκρατίας, προηγήθηκαν δύο στάδια στην πορεία της συγκυβέρνησης. Κατά το πρώτο -που ακολούθησε της εκλογικής αναμέτρησης της 17ης Ιουνίου-αποκαταστάθηκε η «αξιοπιστία» της χώρας, δηλαδή της τριμερούς του Μνημονίου, με τη δήλωση νομιμοφροσύνης του Αντώνη Σαμαρά και των «συνοδοιπόρων» του ότι θα αποδεχτούν χωρίς καμία ένσταση τις απαιτήσεις του Δ’ Ράιχ και των δανειστών μας.

Κατά το δεύτερο στάδιο, που αφορούσε στην ψήφιση των καταστροφικών μέτρων, ενεργοποιήθηκαν όχι μόνο οι εκβιασμοί και οι απειλές κατά των βουλευτών, αλλά και το «βαρύ πυροβολικό» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Η αποδοχή της παραίτησης από την ασυλία επί της εθνικής περιουσίας, η παραβίαση συνταγματικών διατάξεων, η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας απαιτούν ένα καθεστώς έκτακτων εξουσιών, μια σύγχρονη κοινοβουλευτική δικτατορία. Κι αυτό ακριβώς το καθεστώς ενεργοποιήθηκε.

"Κοινοβουλευτική δικτατορία"

του Μενέλαου Γκίβαλου

Η αγνόηση και η παραβίαση διατάξεων του Συντάγματος, ο ευτελισμός της Νομοθετικής Εξουσίας, η περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης η προκλητική αγνόηση δικαστικών αποφάσεων εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε μια διαδικασία «πολιτικού μιθριδατισμού», σε ένα πείραμα -αντίστοιχο και παράλληλα προς εκείνο στο οποίο υποβάλλεται συνολικά η χώρα και ο λαός από το 4ο Ράιχ και το ΔΝΤ- το οποίο «δηλητηριάζει» συστηματικά και μεθοδευμένα τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις συνειδήσεις των πολιτών.

Σύμφωνα με τις αντιλήψεις των εξουσιαστών μας το πείραμα της «λιτότητας» των μνημονιακών προγραμμάτων δεν αφορά μόνο την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού και την εξαθλίωση του λαού. Για να πετύχει το «πείραμα» αυτό, απαιτείται ταυτόχρονα η άμβλυνση των συνειδήσεων και των δημοκρατικών ευαισθησιών, τόσο των πολιτών όσο, κυρίως, των βουλευτών και των στελεχών των κομμάτων που «νομιμοποιούν» τις επιταγές των Μνημονίων…
Αυτήν τη διαδικασία παρακολουθούμε εδώ και τρία χρόνια.

Ψήφισμα της λαϊκής συνέλευσης της πλατείας Συντάγματος 21/10/2011

Μετά τη Βάρκιζα, το Πολυτεχνείο, το Χημείο (1979), τον Δεκέμβρη και αρκετές άλλες φορές, ήρθε και πάλι η πραγματικότητα να αναδείξει τον ρόλο του κόμματος που συστηματικά προδίδει τους λαϊκούς αγώνες. 

Αν έπνιγαν με τα πολιτικά τους γραφεία οποιαδήποτε γενική και αποφασιστική απεργία όλα αυτά τα χρόνια, αν στιγμάτιζαν κάθε εξέγερση ως "προβοκάτσια", πλέον η ιστορία δείχνει ότι δεν επρόκειτο για "απλά πολιτικά λάθη", αλλά για συντεταγμένη και συνειδητή στάση προάσπισης της κοινοβουλευτικής δικτατορίας και των καπιταλιστικών οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων. 

Αυτό έκαναν και προχθες (20/10) ενώ μέχρι τότε καλούσαν τον κόσμο σε διαδηλώσεις για την ανατροπή της κυβέρνησης.