Ο "ξαφνικός θάνατος¨ του δημόσιου πανεπιστημίου

του Μενέλαου Γκίβαλου

Πριν από λίγα χρόνια επιχειρήθηκε η έμμεση ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης με «εμπνευστή» τον Γ. Παπανδρέου που αποπειράθηκε, ανεπιτυχώς, να καταργήσει πλαγίως τον συνταγματικό περιορισμό. 

Ειρωνεία της ιστορίας: απέναντι του, πέρα από τη μαζική-συλλογική αντίδραση είχε και τον Ευάγγελο Βενιζέλο...

Τότε η «βελούδινη» ιδιωτικοποίηση απέτυχε. Η στρατηγική, όμως, των ιδιωτικών συμφερόντων και των νεοφιλελεύθερων συστημικών δυνάμεων ουδέποτε εγκαταλείφθηκε. Στη θεσμική-πολιτική της μορφή η στρατηγική αυτή «νομιμοποιήθηκε» με τον νόμο της Α. Διαμαντοπούλου... Έκτοτε οι μηχανισμοί της ιδιωτικοποίησης ενεργοποιήθηκαν και αποδιαρθρώνουν, βήμα προς βήμα, το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Όμως, σήμερα, οι συστημικοί μηχανισμοί και οι κυβερνητικοί διαχειριστές δεν έχουν χρόνο να περιμένουν τη σταδιακή κατάρρευση του δημοσίου πανεπιστημίου μέσα από τον -ελεγχόμενο- ανταγωνισμό του με το ιδιωτικό.

Οι γενίτσαροι των Μνημονίων

του Μενέλαου Γκίβαλου

Μια σημαντική παρανόηση, που μας  εμποδίζει να κατανοήσουμε το βάθος και την ιστορική έκταση της  κρίσης που διέρχεται η χώρα μας -αλλά και το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης-, είναι το γεγονός  ότι ταυτίζουμε τον νεοφιλελευθερισμό με τα αυστηρά οικονομικά προγράμματα δημοσιονομικών περιορισμών και την ανεμπόδιστη δράση των μηχανισμών της αγοράς.
 

Όμως αυτή είναι μία, μερική όψη της νεοφιλελεύθερης αντίληψης. Γιατί στο σύνολο του ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, ένα συνεκτικό τρόπο ερμηνείας της οικονομίας, της κοινωνίας, της δημοκρατίας και των αρχών και αντιλήψεων που πρέπει να διέπουν μια κοινωνία. Δεν αποτελεί απλώς ένα «απεχθές» και «αντικοινωνικό» οικονομικό πρόγραμμα, στο οποίο αντιτίθεται ο ευρωπαϊκός Νότος...

Το νεοφιλελεύθερο Σύνταγμα έχει ως θεμελιώδη αρχή «την ελευθερία τη οικονομικής δράσης» (F.A Hayek Nozick) . Αυτήν την απόλυτη αρχή πρέπει να υπηρετεί το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Κατά τον F.A Hayek Nozick, «η δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον, ένα "ωφελιμιστικό στρατήγημα", που συντελεί στη διασφάλιση του ύψιστου πολιτικού στόχου, της ελευθερίας της  οικονομικής δράσης».

«Κυβερνώντες» υπάλληλοι της τρόικας

του Μενέλαου Γκίβαλου
 

Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία μας μια κυβέρνηση, μια πολιτική εξουσία, που έχει εκλεγεί μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, αποδέχεται -και σε ουσιαστικό αλλά και σε τυπικό επίπεδο- να μετατραπεί ΣΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΜΑΣ.

Ο πολιτικός ευτελισμός της τριμερούς κυβέρνησης έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η «τρόικα» και οι τεχνοκράτες της επιπλήττουν τους υπουργούς και επιβάλλουν τις βουλήσεις τους, έχουν διεισδύσει σε κάθε μηχανισμό, σε κάθε ιεραρχική δομή της δημόσιας διοίκησης και των οργανισμών, και αρνούνται στην πραγματικότητα οποιαδήποτε διαπραγμάτευση...

«Αποφασίζομεν, διατάσσομεν, επιβάλλομεν», αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο της δομής εξουσίας που έχει επιβληθεί στη . χώρα. Ο μέγιστος εξευτελισμός όμως συντελείται -και σε συμβολικό και σε ουσιαστικό επίπεδο- στον θεσμό της ύπατης κυβερνητικής εξουσίας, σ' αυτόν του πρωθυπουργού, που δέχθηκε να «παζαρέψει» με τους «τροϊκανούς» για ζητήματα που όχι μόνο δεν αφορούν δανειακές δεσμεύσεις αλλά -για μια κυβέρνηση που θα σεβόταν στοιχειωδώς την πολιτική της εξουσία και την αξιοπρέπεια της- θα αποτελούσαν τρέχουσες υπουργικές επιλογές και αποφάσεις.

Κυβερνών αυταρχισμός

του Μενέλαου Γκίβαλου

Για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, στην επιβολή μιας μορφής αυταρχικής Δημοκρατίας, προηγήθηκαν δύο στάδια στην πορεία της συγκυβέρνησης. Κατά το πρώτο -που ακολούθησε της εκλογικής αναμέτρησης της 17ης Ιουνίου-αποκαταστάθηκε η «αξιοπιστία» της χώρας, δηλαδή της τριμερούς του Μνημονίου, με τη δήλωση νομιμοφροσύνης του Αντώνη Σαμαρά και των «συνοδοιπόρων» του ότι θα αποδεχτούν χωρίς καμία ένσταση τις απαιτήσεις του Δ’ Ράιχ και των δανειστών μας.

Κατά το δεύτερο στάδιο, που αφορούσε στην ψήφιση των καταστροφικών μέτρων, ενεργοποιήθηκαν όχι μόνο οι εκβιασμοί και οι απειλές κατά των βουλευτών, αλλά και το «βαρύ πυροβολικό» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Η αποδοχή της παραίτησης από την ασυλία επί της εθνικής περιουσίας, η παραβίαση συνταγματικών διατάξεων, η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας απαιτούν ένα καθεστώς έκτακτων εξουσιών, μια σύγχρονη κοινοβουλευτική δικτατορία. Κι αυτό ακριβώς το καθεστώς ενεργοποιήθηκε.

Το Γερμανικό τρίπτυχο: Ηθικολογούσα Πολιτική-Αυταρχισμός-Λιτότητα

του Μενέλαου Γκίβαλου

Οι σφαίρες της "κάθαρσης" πέφτουν σαν το χαλάζι»... Πρώην υπουργός οδηγείται στο «πραιτώριο», επιχειρηματίες συλλαμβάνονται και φυλακίζονται, τεράστια σκάνδαλα, όπως αυτό του ΕΟΤ, αποκαλύπτονται και -πέραν της περιβόητης «λίστας Λαγκάρντ»- νέες λίστες με 4.500 καταθέτες στο Λίχτενστάίν και στο Λουξεμβούργο «ενεργοποιούνται»... Ακόμα και 17.000 άτομα που έβγαλαν πάνω από 100.000 ευρώ στο εξωτερικό τη διετία 2009-2011 καλούνται προς έλεγχο...

Δυστυχώς, όμως, όλες αυτές οι «αποκαλύψεις», οι «έλεγχοι», οι επισειόμενες ποινές εξαντλούνται στο επίπεδο της επικοινωνίας, της προπαγάνδας. Οριοθετούνται στα στενά πλαίσια μιας επικοινωνιακής επιχείρησης που προσπαθεί να διαμορφώσει ένα πλαίσιο «κοινωνικής εμπιστοσύνης» σε μια κυβέρνηση που έχει πλήρως υποταγεί στις δυνάμεις των μνημονιακών συμφερόντων, στις δομές της διαπλοκής, και η οποία δεν τολμά καν να θέσει τον έναν εκ των «πρωταγωνιστών» της, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ακόμα και τυπικά στην κρίση των κοινοβουλευτικών θεσμών που ερευνούν την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ».

Στην περίπτωση μας ισχύει η ρήση ότι «όσο πιο πολλά ακούς για την κάθαρση τόσο περισσότερο να κουμπώνεσαι». Γιατί πράγματι η «περίπτωση Γ. Παπακωνσταντίνου», που εξελίσσεται σε μια επιλεκτική και «ανώδυνη» για την κυβέρνηση περίπτωση παρανομίας, στην ουσία νομιμοποιεί στην πράξη το κύκλωμα της διαπλοκής και των συστημικών συμφερόντων.

Η μνημονιακή εφεδρεία του συστήματος

του Μ. Γκίβαλου  

Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις για τη «λίστα Λαγκάρντ»... Πολιτικοί που ευτέλισαν και εξύβρισαν τον ελληνικό λαό, που παρέδωσαν τη χώρα και το λαό της στη διάθεση ξένων οικονομικο-πολιτικών δυνάμεων, δεν θα είχαν, βέβαια, ηθικές αναστολές προκειμένου να αλλοιώσουν την περίφημη λίστα, να αφαιρέσουν πρόσωπα που ενοχοποιούν τους ίδιους, να διαπράξουν ελαφρά τη καρδία ηθικά, πολιτικά και ποινικά κακουργήματα.

Φυσικά, τα ίδια πρόσωπα -και συγκεκριμένα ο φερόμενος ως ένοχος, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, και όσοι τον κάλυψαν- δεν θα είχαν -και δεν είχαν- κανένα δισταγμό να φουσκώσουν τα ελλείμματα και να οδηγήσουν σε πλήρη οικονομική ασφυξία τη χώρα ώστε να εκπληρωθεί ο στόχος που είχαν καθορίσει πριν ακόμα από τις εκλογές του 2009: να υπαγάγουν τη χώρα και το λαό της στην κυριαρχία του Δ' Ράιχ και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου... 

Όταν διαπράττεις ένα έγκλημα εθνικών διαστάσεων, τότε κανένας δισταγμός δεν μπορεί να υπάρξει σε ηθικο-πολιτικό επίπεδο σε θέματα διακυβέρνησης.

"Κοινοβουλευτική δικτατορία"

του Μενέλαου Γκίβαλου

Η αγνόηση και η παραβίαση διατάξεων του Συντάγματος, ο ευτελισμός της Νομοθετικής Εξουσίας, η περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης η προκλητική αγνόηση δικαστικών αποφάσεων εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε μια διαδικασία «πολιτικού μιθριδατισμού», σε ένα πείραμα -αντίστοιχο και παράλληλα προς εκείνο στο οποίο υποβάλλεται συνολικά η χώρα και ο λαός από το 4ο Ράιχ και το ΔΝΤ- το οποίο «δηλητηριάζει» συστηματικά και μεθοδευμένα τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις συνειδήσεις των πολιτών.

Σύμφωνα με τις αντιλήψεις των εξουσιαστών μας το πείραμα της «λιτότητας» των μνημονιακών προγραμμάτων δεν αφορά μόνο την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού και την εξαθλίωση του λαού. Για να πετύχει το «πείραμα» αυτό, απαιτείται ταυτόχρονα η άμβλυνση των συνειδήσεων και των δημοκρατικών ευαισθησιών, τόσο των πολιτών όσο, κυρίως, των βουλευτών και των στελεχών των κομμάτων που «νομιμοποιούν» τις επιταγές των Μνημονίων…
Αυτήν τη διαδικασία παρακολουθούμε εδώ και τρία χρόνια.

Και η "διαπλοκή" θέλει το Γερμανό (επίτροπό) της

του Μενέλαου Γκίβαλου

Για ολόκληρες δεκαετίες «ώλεσαν και δήωσαν» εις βάρος της εθνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας. Από τα μέσα, μάλιστα, της δεκαετίας του 1990, έχοντας ιδιοποιηθεί πλήρως τα ΜΜΕ, χειραγώγησαν την κομματική - κυβερνητική εξουσία, εισέβαλαν, κυριολεκτικώς, στο πεδίο της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας και προώθησαν ή και επέβαλαν τους όρους τους...

Οι ίδιες αυτές δυνάμεις -που συγκροτούν το πλέγμα της διαπλοκής- πανηγύρισαν για την υποδούλωση της χώρας στα Μνημόνια, στο ΔΝΤ, στη γερμανική κυριαρχία. Πρωταγωνίστησαν, μάλιστα, ως «κουκουλοφόροι», ως ανεπίσημοι συνομιλητές της τρόικας στην πλήρη κατάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, στη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, στην «εξάχνωση» των μισθών και των συντάξεων...

Σήμερα όμως όλος αυτός ο «εσμός» συμφερόντων, εργολάβοι, μεταπράτες - προμηθευτές, τραπεζίτες, κάτοχοι συστημικών ΜΜΕ, όλη η «χορεία» των «νταβατζήδων» (κατά τη ρήση του Κ. Καραμανλή) νιώθει το έδαφος να φεύγει απ' τα πόδια της. Όχι, δεν ήρθε στην εξουσία κάποιο σοσιαλιστικό ή κομουνιστικό κόμμα για να αφαιρέσει τα προνόμια των συμφερόντων αυτών... Είναι το Δ' Ράιχ και η τραπεζική - χρηματιστική δικτατορία που αλλάζουν ιστορικά τους συσχετισμούς, τους όρους του πολιτικού «παιχνιδιού»...

Γερμανικά φέουδα με "ευρω-φρούραρχο"

του Μ. Γκίβαλου

Κατά γενική ομολογία το Μνημόνιο απέτυχε, «απέθανε»... Σήμερα η ελληνική «τριμερής» συγκυβέρνηση μεταφέρει ένα «άταφο πτώμα», που συνεχώς επιβαρύνεται με τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές, οδηγώντας νομοτελειακά τη χώρα στην καταστροφή.

Γιατί όμως υποδουλώθηκαν, κυριολεκτικώς, η χώρα και ο λαός μας στο ΔΝΤ, στα Μνημόνια και στις επαίσχυντες δανειακές συμβάσεις; 

Μα για να αντιμετωπίσει την κρίση του χρέους, η οποία υπήρξε απόρροια της κρίσης του ελλείμματος... Αυτό μας διαβεβαίωσαν τόσο το δίδυμο Γ. Παπανδρέου - Γ. Παπακωνσταντίνου όσο και το άλλο «δίδυμο», αυτό του ΔΝΤ και του Δ' Ράιχ...

Όμως ο κεντρικός αυτός στόχος, η «σπονδυλική στήλη» του Μνημονίου, απέτυχε παταγωδώς και σήμερα συζητούνται από τους δανειστές μας οι όροι του νέου «κουρέματος»... 

Τι απέμεινε; Η εξαθλίωση της κοινωνίας, η διάλυση των οικονομικών - παραγωγικών δομών, το τεράστιο ποσοστό ανεργίας, η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η διάλυση των κοινωνικών θεσμών.

Ποιοι ήταν οι στόχοι του πρώτου Μνημονίου;

Η "ιατροδικαστική έκθεση" για την αποβολή από την Ευρωζώνη

«Μας βαραίνουν οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν»
(Γ. Σεφέρης, Μυθιστόρημα, \Θ')

του Μ. Γκίβαλου

Μέσα από την «οπτική» αυτή μας αντιμετωπίζουν οι «εταίροι», οι δανειστές μας, το Δ' Ράιχ. Το πρώτο «πείραμα» της λιτότητας στο εργαστήριο της Ευρωζώνης από τους σύγχρονους απογόνους του Μέγκελε φτάνει προς το τέλος του. 

Η Ελλάδα οδηγήθηκε βίαια στην ύφεση και τη διάλυση του παραγωγικού και κοινωνικού της ιστού.
(πίνακας του Ντελακρουά «Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου»)

Τώρα αποφασίζεται από τους δυνάστες μας και δανειστές μας η τελική τύχη του «πειραματόζωου».

Αυτόν ακριβώς τον τυπικό ρόλο θα διαδραματίσει η περίφημη «έκθεση» της τρόικας που αναμένεται το Σεπτέμβριο. Ποιος θα είναι, όμως, ο χαρακτήρας της «έκθεσης» αυτής;
Στην πραγματικότητα, η εκτίμηση και τα συμπεράσματα της τρόικας θα αποτελέσουν ένα είδος οικονομικής «ιατροδικαστικής έκθεσης», η οποία θα αναλύει τα αίτια και τα αποτελέσματα της καταστροφής, ενώ παράλληλα θα χρησιμοποιηθεί και ως ληξιαρχική πράξη που θα βεβαιώνει την επίσημη χρεοκοπία της χώρας.

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν

του Μ. Γκίβαλου

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν: Η κυβέρνηση συνεργασίας των «τριών ιεραρχών του Μνημονίου» υπέγραψε εν τάχει το νέο επίσημο σύμφωνο «νομιμοφροσύνης» και παράδοσης της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους και στην ηγεμονία του Δ' Ράιχ.

Η «επιστολή» Σαμαρά, την οποία μετέφερε ως υπηρεσιακός «γραμματοκομιστής» ο κ. Κάρολος Παπούλιας, αποτελεί συνέχεια και επικύρωση του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και της προσωπικής δήλωσης «μνημονιακής νομιμοφροσύνης», την οποία είχε ο ίδιος υπογράψει -όπως και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος- την περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όμως η «θέση» αυτής της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή η δήλωση πλήρους υποταγής και υπακοής, δεν διατυπώνεται καν σε «νεκρό χρόνο», αλλά στην πιο κρίσιμη Σύνοδο των τελευταίων ετών: Σε μια συγκυρία όπου αρχίζει να αμφισβητείται τόσο η νεοφιλελεύθερη περιοριστική δημοσιονομική στρατηγική όσο και η ίδια η διαμορφωμένη πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

"Σοκ και Δέος" στους εταίρους του μνημονίου

του Μενέλαου Γκίβαλου 

Σε κατάσταση ακραίου πανικού τελούν τα μνημονιακά συμφέροντα και τα επικοινωνιακά τους «κλειδοκύμβαλα»... Η επιχείρηση εκβιασμού και τρομοκράτησης των πολιτών, την οποία με απόλυτη συνέπεια εφαρμόζουν εδώ και δύο χρόνια, άγγιξε τα όριά της. 

Γι' αυτό και όσο πλησιάζουμε προς την εκλογική αναμέτρηση παγιώνεται και ίσως και ενισχύεται  η πολιτική στάση απόρριψης από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία των εταίρων της σημερινής συγκυβέρνησης.

Όχι μόνο τα «πρόβατα» δεν ξαναγυρίζουν στο «μαντρί» του μνημονιακού δικομματισμού, αλλά, αντίθετα, οι πολίτες έχουν διαμορφώσει ένα ασφυκτικό «τείχος», μια κοινωνικο-πολιτική αντιμνημονιακή «αλυσίδα», που περιορίζει ασφυκτικά τις δυνατότητες των «συνεταίρων του Μνημονίου».

Προτεκτοράτο με νομική σφραγίδα

του Μενέλαου Γκίβαλου
 

Παραδίδουν τη χώρα και την κοινωνία στους δανειστές και στους διεθνείς κερδοσκόπους. Μέσα από ένα άθλιο παιχνίδι, μια πολιτική – θεατρική «παράσταση», που έχει ως μόνο στόχο να αποκοιμίσει τον ελληνικό λαό, να διαλύσει τους όποιους δημοκρατικούς θεσμούς απέμειναν, να απαξιώσει πλήρως τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό, να καταλύσει το εθνικό Δίκαιο και να καταστήσει οριστικά τη χώρα πολιτικά και νομικά υποτελή στους δανειστές μας.
 

Ζούμε το σκηνικό μιας δόλιας, συνειδητής και σχεδιασμένης επιχείρησης εξαπάτησης. Όλοι σήμερα αποδέχονται -είτε φανερά είτε υπόρρητα- ότι το χρέος της Ελλάδας δεν είναι διαχειρίσιμο, οποιαδήποτε κατάληξη κι αν έχουν οι δήθεν διαπραγματεύσεις για το περίφημο PSI.

Ο Γ' Παγκόσμιος Οικονομικός Πόλεμος ξεκίνησε

του Μενέλαου Γκίβαλου *

Αυτή την κρίσιμη περίοδο φαίνεται να κλείνει ο κύκλος της πλήρους ενσωμάτωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σ' ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο πρότυπο. Ο κύκλος αυτός άνοιξε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με την αποτυχημένη απόπειρα να υιοθετηθεί από τις χώρες-μέλη το περίφημο Ευρωσύνταγμα... 

Επειδή, όμως, τότε λειτουργούσαν ακόμα κάποιου είδους δημοκρατικές διαδικασίες, με κορωνίδα το «ΟΧΙ» των Γάλλων πολιτών, εκείνο το Σύνταγμα της Αγοράς -που περιείχε ως πρώτο, απόλυτο άρθρο την απόλυτη ελευθερία της οικονομικής δραστηριότητας- δεν υιοθετήθηκε.

Σήμερα οι δημοκρατικοί θεσμοί έχουν αποδυναμωθεί, αποτελούν «άδειο κέλυφος». Η λαϊκή κυριαρχία, η έκφραση της λαϊκής βούλησης έχουν κι αυτές εξαχνωθεί. Αυτή η ιστορική διαδικασία επιβάλλεται ήδη με ταχείς ρυθμούς στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, όπου τα κόμματα και τα πολιτικά συστήματα αποτελούν χειραγωγούμενους μηχανισμούς, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν ένα ακραίο αντικοινωνικό και αντιαναπτυξιακό πρότυπο.