της Μαρίας Λούκα Η Ιταλία σώθηκε, λένε οι αριθμοί.
Η Ιταλία είναι πια φτωχή, λέει η πραγματικότητα.
Η Ρώμη μοιάζει μια γερασμένη αιώνια πόλη, οι μισθοί κόβονται, το Δημόσιο συρρικνώνεται, οι πολιτικοί μάχονται και η Aκροδεξιά ξυπνάει.
Ένας πρώην κομμουνιστής, φανατικός καπνιστής πούρων και θαυμαστής του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Πιερ-Λουίτζι Μπερσάνι. Ένας μεγιστάνας φοροφυγάς, επιρρεπής σε σεξουαλικά όργια, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ένας λαϊκιστής κωμικός, με δικό του κόμμα, ο Πέπε Γκρίλο. Και ένας τεχνοκράτης οικονομολόγος, ο Μάριο Μόντι. Πραγματικές φιγούρες, που συγκροτούν το καρέ στο πόκερ της ιταλικής οικονομικής και πολιτικής, πλέον, κρίσης. Στον ρόλο του εσαεί μπαλαντέρ, με δυνατότητες όμως να γυρίζει το παιχνίδι, ο πανταχού παρών αιωνόβιος 86χρονος πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.
Τη στιγμή που η ιταλική οικονομία είχε διαφύγει –
προσωρινά, έστω – της προσοχής των διεθνών οίκων αξιολόγησης, με τα επιτόκια
των 10ετών ομολόγων της να αποκλιμακώνονται στο 4,45% από το 7,56% προ Μόντι, η
Ιταλία επανήλθε δυναμικά σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σκηνή της ευρωπαϊκής
οικονομικής κρίσης.
