Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας

Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επί τάπητος θα τεθεί στις προσεχείς ευρωεκλογές το θέμα της ελληνικής συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο κι αν τα μεγάλης κυκλοφορίας Μέσα Ενημέρωσης, στηρίζοντας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτών μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, εμφανίσουν την ένταξη και παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ ως άθλο και μια αναντίρρητα και καθολικά επωφελή διαδικασία, η πραγματικότητα διαρκώς θα πιέζει για μια συνολική αποτίμηση των συνεπειών.

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, από το τι έχει ήδη γίνει είναι όσα πρόκειται να συμβούν από δω και στο εξής, το νέο δηλαδή πλαίσιο άσκησης οικονομικής πολιτικής που πιέζει για την επανεξέταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, με κριτήριο πάντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των (μέχρι πρότινος πολυπληθών) μικρομεσαίων στρωμάτων. Γιατί, από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αστική τάξη, όσες μεταμορφώσεις κι αν αναγκάστηκε να υποστεί για να παραμείνει ίδια, από το 1981 μέχρι σήμερα εδραίωσε την ταξική της κυριαρχία στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο όφελος, με άλλα λόγια, για το κεφάλαιο από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ είναι ότι εξοπλίστηκε στην πάλη του ενάντια στην εργατική τάξη καταφέρνοντας να βαθύνει την εκμετάλλευση.

Μεσοπρόθεσμο χιλιάδων απολύσεων, νέων φόρων και περικοπών

(ΠΡΙΝ, 4 Μαΐου 2014)

Το μαύρο άσπρο επιχείρησαν να εμφανίσουν οι πολιτικοί απατεώνες του Μαξίμου και με αφορμή το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2015-2018, που δόθηκε στην δημοσιότητα την προηγούμενη εβδομάδα και αναμένεται να ψηφιστεί από την Βουλή τις επόμενες μέρες. Ενώ πρόκειται για έναν αυτόματο οδηγό βαθιάς και παρατεταμένης λιτότητας, Σαμαράς και Βενιζέλος επέλεξαν να ξεχωρίσουν και να προβάλλουν κάτι εντελώς αυθαίρετες – μάλλον για τα πανηγύρια – προβλέψεις που περιλαμβάνει για το 2017 και το 2018, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να δικαιώσουν την πολιτική φτώχειας που επιβάλουν σήμερα.

του Λεωνίδα Βατικιώτη
 
Οι προβλέψεις ωστόσο που διατυπώνονται δεσμεύουν την οικονομική πολιτική σε μια πολυεπίπεδη και καλά κλειδωμένη λιτότητα για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ενδιαφέρον μάλιστα έχει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ ανέδειξε τις αντιλαϊκές πλευρές του Μεσοπρόθεσμου, με ανακοίνωσή του, απέφυγε να δηλώσει πως ο ίδιος δεν πρόκειται να δεσμευτεί από αυτές τις προβλέψεις και θα τις ανατρέψει στην πράξη…

Το πρώτο που υπόσχεται το Μεσοπρόθεσμο είναι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Αν μάλιστα συμπεριλάβουμε και τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων που προηγήθηκαν τα δύο προηγούμενα χρόνια (2012-2013) ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2016 θα έχει μειωθεί σχεδόν κατά 100.000! Η διαφορά μεταξύ προσλήψεων και αποχωρήσεων από το 2012 μέχρι και το 2016, που πάντα καταλήγει σε αποχωρήσεις, είναι: 2012: 30.294, 2013: 31.442, 2014: 7.439, 2015: 9.367, 2016: 15.137. Άθροισμα …93.679 αποχωρήσεις εκ των οποίων το ένα τρίτο είναι απολύσεις που έγιναν πέρυσι κι έχουν αναγγελθεί για φέτος.

Στους δρόμους οι Πορτογάλοι ενάντια στη λιτότητα

Στους δρόμους οι Πορτογάλοι ενάντια στη λιτότητα

Χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν το Σάββατο πορεία στη Λισαβόνα εναντίον της πολιτικής λιτότητας, των περικοπών των μισθών και των μεταρρυθμίσεων στον δημόσιο τομέα που επιβάλλει η κυβέρνηση σε αντάλλαγμα για τον δανεισμό της χώρας από την διεθνή τρόικα των πιστωτών (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ).

Χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις

Συγκεντρώσεις έγιναν εκτός της Λισαβόνας στο Πόρτο, στο βόρειο τμήμα της Πορτογαλίας, καθώς και σε πάνω από 10 ακόμη πόλεις, σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις οποίες κάλεσε ένα κίνημα πολιτών γνωστό με την ονομασία «Έξω η Τρόικα», που θεωρείται ότι αποτελεί συνέχεια του κινήματος των Αγανακτισμένων.

Blockupy: Όχι στη λιτότητα, όχι στο ευρώ

Blockupy: Όχι στη λιτότητα, όχι στο ευρώ

Αποστολή στη Φρανκφούρτη

του Λεωνίδα Βατικιώτη

 

Δεν χρειάζεται στον επισκέπτη παρά μια απλή επαφή με τους ανθρώπους που εργάζονται στο δαιδαλώδες αεροδρόμιο του χρηματοπιστωτικού κέντρου της Γερμανίας, και πλέον όλης της ηπειρωτικής Ευρώπης, για να αντιληφθεί το ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό απασχόλησης μεταναστών, που στην Γερμανία ταυτίζεται πλέον με τον περίφημο θεσμό των «μίνι δουλειών» (mini jobs).

Η γάγγραινα της ανασφάλιστης και κακοπληρωμένης ελαστικής εργασίας δεν αφορά μόνο τον ανέκαθεν υψηλής έντασης εργασίας τομέα των υπηρεσιών, όπως μαρτυρά το γεγονός ότι το υψηλότερο ποσοστό των «μίνι εργασιών» στο σύνολο των θέσεων εργασίας (35%) απαντάται στην βιομηχανική πόλη του Ντέλμενχερστ. Σε όλη την έκταση της Γερμανίας, τον Σεπτέμβριο του 2012, 7,4 εκ. εργαζόμενοι ή 1 στους 5 εργαζόμενους απασχολούταν σε αυτές τις θέσεις εργασίας αμειβόμενος μέχρι 450 ευρώ μηνιαία.Μια οδυνηρή πραγματικότητα που σχετικοποιεί σημαντικά, θολώνει το «επίτευγμα» της Γερμανίας να εμφανίζει μια τόσο χαμηλή ανεργία, που κυμαίνεται στο 6,9%…

Η συσσωρευμένη κοινωνική αγανάκτηση που συνοδεύει την υποβάθμιση και τον κατακερματισμό των εργασιακών σχέσεων και την επέκταση της φτώχειας βρήκε έκφραση στο πλαίσιο των πολύ μαζικών εκδηλώσεων που οργάνωσε το κίνημα καταλήψεων της Φρανκφούρτης, Blockupy.

Το «Blockupy» ξανά στους δρόμους

Φρανκφούρτη: Το «Blockupy» ξανά στους δρόμους ενάντια στη λιτότητα και την καταστολή

Πάνω από 20.000 διαδηλωτές σύμφωνα με τους διοργανωτές
 

Το κίνημα «Blockupy» ξανακατέλαβε τους δρόμους της Φρανκφούρτης, έδρας της ΕΚΤ, διαδηλώνοντας κατά της αστυνομικής βαρβαρότητας της προηγούμενης εβδομάδας.

Σύμφωνα με το δίκτυο «Russia Today», οι διαδηλωτές κρατούσαν φωτογραφίες και πλακάτ με εικόνες από την άγρια καταστολή εναντίον του κινήματος και ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με αυτή της περασμένης εβδομάδας.

Κατά συρροή οικονομικοί δολοφόνοι

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Στις αρχές Απριλίου μια τριπλή αυτοκτονία βύθισε στο πένθος την ιταλική λουτρόπολη Τσιβιτανόβα Μάρκε. Η 68χρονη Άννα Μαρία Σοπράντσι και ο 62χρονος σύζυγος της, Ρομέο Ντιονίζι, οι οποίοι ζούσαν με μια σύνταξη των 500 ευρώ, δεν μπορούσαν πια να πληρώσουν το νοίκι τους. Παλαίμαχος οικοδόμος, ο Ντιονίζι δεν μπορούσε ούτε δουλειά να βρει ούτε να βγει στη σύνταξη, καθώς η κυβέρνηση είχε αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης στα 66 χρόνια. Στις 5 Απριλίου οι δύο σύζυγοι άφησαν ένα απολογητικό σημείωμα στο αυτοκίνητο κάποιου γείτονα, προτού κρεμαστούν στην αποθήκη τους. Μόλις έμαθε τα νέα ο αδελφός της Σοπράντσι, Τζουζέπε, ρίχτηκε στην Αδριατική και πνίγηκε».

Με αυτό το συγκλονιστικό περιστατικό ξεκινούσε το κύριο ρεπορτάζ των New York Times υπό τον τίτλο «Η λιτότητα σκοτώνει». Ήταν ένα αμείλικτο «κατηγορώ» των δύο αρθρογράφων εναντίον των δρακόντειων πολιτικών, τις οποίες επιβάλλει σε πανευρωπαϊκή κλίμακα το Βερολίνο, αλλά και των εθελόδουλων ελίτ περιφερειακών χωρών, όπως η Ελλάδα, που πασχίζουν να εμφανίσουν ως «success story» μια πραγματική ανθρωπιστική καταστροφή χωρίς προηγούμενο σε καιρό ειρήνης. Εδώ που έχουμε φτάσει, πρέπει να διαβάζουμε  New York Time για να πληροφορούμαστε τις απλές -όσο και συνταρακτικές- αλήθειες που αποσιωπούν συστηματικά τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης, όταν δεν κατακεραυνώνουν για «λαϊκισμό» όσους προσπαθούν κάτι να ψελλίσουν.

Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Παρίσι: Στους δρόμους χιλιάδες διαδηλωτές ενάντια στη λιτότητα

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, υποστηρικτές του Αριστερού Μετώπου, έκαναν πορεία σήμερα στο Παρίσι για να καταγγείλουν τις πολιτικές λιτότητας και να απαιτήσουν του τέλους του «μοναρχικού» στιλ διακυβέρνησης στη Γαλλία.

 

Φωνάζοντας «αντίσταση, αντίσταση», οι διαδηλωτές κατέκλυσαν την πλατεία της Βαστίλης πραγματοποιώντας μια «πορεία πολιτών» με στόχο να πιέσουν τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ του Σοσιαλιστικού Κόμματος να στραφεί σε μια πιο αριστερή πολιτική.
 

«Η περίοδος χάριτος τέλειωσε» και «ο απολογισμός είναι αρνητικός», είπε ο ηγέτης του Αριστερού Μετώπου, Ζαν-Λικ Μελανσόν, απευθυνόμενος στο πλήθος που συγκεντρώθηκε στο χώρο, μία ημέρα πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος από την εκλογή του Ολάν.

Το να επιβάλλεται λιτότητα στους λαούς της Ευρώπης, ακόμη κι αν οι κυβερνήσεις «γνωρίζουν ότι το χρέος δεν θα αποπληρωθεί ποτέ» με αυτόν τον τρόπο είναι «ανώφελο, σκληρό και σαδιστικό», τόνισε ο ίδιος.

Ο Μελανσόν, ο οποίος είχε καταλάβει την τέταρτη θέση στον πρώτο γύρο των περυσινών προεδρικών εκλογών, είχε υποστηρίξει τον Ολάντ εναντίον του απερχόμενου τότε τέως προέδρου Νικολά Σαρκοζί στον δεύτερο γύρο. Έκτοτε όμως, έχει γίνει ένας από τους σφοδρότερους επικριτές του νυν προέδρου της Γαλλίας.

Η ανάγκη ενός νέου «ΟΧΙ»

του Στάθη Κουβελάκη
 
Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι σε κάθε καμπή της νεοελληνικής ιστορίας η Κύπρος στάθηκε καταλύτης δραματικών εξελίξεων. Ποια καλύτερη επιβεβαίωση αυτού του ρητού από τη νέα προδοσία της Κύπρου που διέπραξε μια άρχουσα τάξη γαλουχημένη στο πνεύμα των συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου; Σήμερα όμως η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διεθνούς παρτίδας, με επίκεντρο την κρίση της ευρωζώνης και τα γεωπολιτικά επίδικα στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Βέβαια τα τεκταινόμενα στο νησί είχαν πάντα μια διεθνή σημασία – σε τελευταία ανάλυση το δράμα τη Κύπρου δεν είναι παρά αυτό μιας ύστερης, ημιτελούς και στρεβλής αποαποικιοποίησης – άσχετα αν οι ηγεσίες σε Αθήνα και Λευκωσία απέτυχαν οικτρά να αναδείξουν τη διεθνή διάσταση του εθνικού θέματος. Η διαφορά τώρα έγκειται ότι σε αντίθεση με την τουρκική κατοχή, την εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού και τον εποικισμό, η οικονομική καταστροφή που εξαπέλυσαν η μερκελοκρατούμενη ΕΕ και το ΔΝΤ δεν μπορεί να υποβιβασθεί σε μια «διαφορά μεταξύ δύο κοινοτήτων» και μισοξεχασμένη ως προς την πραγματική αιτία της διαμάχης μεταξύ περιφερειακών κρατών.

Η κυπριακή κρίση αποτελεί πράγματι τομή στη διαχείριση της κρίσης από τις άρχουσες τάξεις της Ευρώπης και ταυτόχρονα αποφασιστικής σημασίας επίδειξη ηγεμονικής ικανότητας της Γερμανίας.

Λιτότητα οι ηγέτες, εξεγέρσεις οι λαοί

Προειδοποίηση προς τους αλαζόνες και ανέμελους πρωθυπουργούς των χωρών της ΕΕ απηύθυνε ο συνάδελφός τους από το Λουξεμβούργο και μέχρι πρότινος επικεφαλής της ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ: «Δεν αποκλείω να διατρέξουμε τον κίνδυνο να δούμε μια κοινωνική επανάσταση, μια κοινωνική εξέγερση», δήλωσε προσερχόμενος προχθές στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Λίγα 24ωρα νωρίτερα, σε συνέντευξή του στο Σπίγκελ, ο Γιουνκέρ υπογράμμιζε ότι η σημερινή κατάσταση της Ευρώπης του θυμίζει εκείνη που κυριαρχούσε πριν από εκατό χρόνια, το 1913, στις παραμονές του ξεσπάσματος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Οι επικεφαλής των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αδιαφορούν πάντως ακόμη και για την πολιτική δήλωση – βόμβα του Μπέπε Γκρίλο ότι «η Ιταλία βρίσκεται ήδη ντε φάκτο εκτός ευρώ» και απεργάζονται νέα μέτρα λιτότητας εναντίον των λαών της Ευρώπης. Ειδικά στην Ελλάδα έχει στηθεί για μια ακόμη φορά το σύνηθες απερίγραπτο «τσίρκο» με τους δήθεν «εκβιασμούς» της τρόικας προς τη συγκυβέρνηση. Στόχος αυτού του πολιτικού θεάτρου είναι η διευκόλυνση της κατάπτυστης εσωτερικής τρόικας Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη να περάσει ακραία αντιλαϊκά μέτρα με τις πλάτες της «τρόικας εξωτερικού».

Η Ε.Ε. μεταξύ ύφεσης και κοινωνικού πολέμου

Σε όλη την Ευρώπη η λιτότητα οδηγεί στη βίαιη ανακατανομή των εισοδημάτων εις βάρος των ασθενέστερων και κοιτώντας τις αντιδράσεις των πολιτών σε κάθε χώρα βλέπεις ότι σε κάποιες εξ αυτών η κοινωνική έκρηξη αποτελεί κοντινό ενδεχόμενο.

του Μιχάλη Ψύλου 

 «Πού βαδίζει η Ευρώπη, χορεύοντας στον ρυθμό της λιτότητας;» διερωτάται ο σχολιαστής του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου «France 24», Σεμπαστιάν Σεΐτ. «Οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους, εφαρμόζοντας πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Οι περισσότεροι δείκτες είναι μαύροι. Το 2013, η ύφεση θα συνεχίσει να μαστίζει την ευρωζώνη. Η μηδενική ανάπτυξη οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας, η οποία έχει ήδη περάσει στη ζώνη του ευρώ το 11%».

Το γαλλικό Παρατηρητήριο των Οικονομικών Συνθηκών (OFCE) στις προβλέψεις του για το 2013 κάνει λόγο για ένα επερχόμενο «φιάσκο της λιτότητας».

Οι ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με επικεφαλής τους Γερμανούς, έχουν εξαπολύσει έναν αδυσώπητο κοινωνικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Επιχειρείται μια βίαιη ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Παντού σχεδόν περικόπτουν, μειώνουν μισθούς και συντάξεις.

Ηχηρό ΟΧΙ στα μέτρα λιτότητας από τους Πορτογάλους - Ογκώδεις διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις

Που πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις 

400.000 διαδήλωσαν στο Πόρτο, 20.000 στην Κοϊμπρα 20.000, 7.000 στην Μπράγκα, 7.000 στην Σετουμπάλ, 5.000 στο Πορτιμάο. 
Για τη Λισαβόνα οι πρώτες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην μεταδικτατορική ιστορία της χώρας.

Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από το κίνημα της 15ης Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή του μεγαλύτερου συνδικάτου της Πορτογαλίας (CGTP) αλλά και των σωματείων των καθηγητών, των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, των συνταξιούχων και των στρατιωτικών. 




Λισαβόνα 
  
Τραγουδώντας το ''Grândola, Vila Morena''
 











Μία λαοθάλασσα κόσμου, στη Λισσαβόνα και σε 40 μεγάλες πόλεις της Πορτογαλίας, βροντοφώναξε «ΟΧΙ» στα μέτρα λιτότητας που επιβάλει η τρόικα στη χώρα της ιβηρικής.
Στη μεγαλειώδη διαδήλωση συμμετείχαν χιλιάδες εργαζόμενοι, που αρκετές φορές χρησιμοποιούσαν γλώσσα πολύ επιθετική απέναντι στους εκπροσώπους των δανειστών της Πορτογαλίας.
Οι εκτιμήσεις των διοργανωτών, τους οποίους επικαλείται το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, κάνουν λόγο για περίπου 500.000 διαδηλωτές στη Λισαβόνα και 400.000 στο Πόρτο.
«Σήμερα είναι σαφές ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει καμία λαϊκή και ηθική νομιμοποίηση να συνεχίσει τη διακυβέρνηση.

Η Γερμανία αποφεύγει το νομισματικό για να συνεχίσει τον κοινωνικό πόλεμο

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το θέμα που ανέδειξε πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, παρά τη δραματικότητά του, δεν θα άξιζε περαιτέρω σχολιασμού, αν δεν αποτελούσε την κορυφή του παγόβουνου, αντανακλώντας μια πολύ ευρύτερη τάση, που αφορά στη ραγδαία υποβάθμιση της εργασίας στο πλαίσιο της βύθισης της Ευρώπης σ' ένα νεοφιλελεύθερο βάλτο.

Πρόκειται για την επιστολή που έλαβε 19χρονη άνεργη Γερμανίδα στο Άουγκσμπουργκ από το τοπικό, και μάλιστα δημόσιο, γραφείο ευρέσεως εργασίας και έκανε τη μητέρα της να ουρλιάζει επί ώρες. Το θέμα της αλληλογραφίας αφορούσε σε πρόταση εργασίας στη 19χρονη ως σερβιτόρας σ' ένα χώρο 2.500 τετραγωνικών μέτρων ονόματι «Κολοσσαίο».
Μόνο που δεν επρόκειτο για ένα οποιοδήποτε μπαρ ή καφέ, αλλά για... οίκο ανοχής, και είναι αυτονόητο ότι τα όρια μεταξύ σερβιρίσματος ποτών και ικανοποίησης άλλων... παραγγελιών, πολύ περισσότερο σε τέτοιους χώρους, ποτέ δεν είναι αυστηρά, ακόμη και για μια χώρα όπως η Γερμανία, που φημίζεται για την αυστηρότητα της. 
Η απόφαση για τη 19χρονη όμως δεν ήταν τόσο απλή, δεδομένου ότι πιθανή άρνηση της ισοδυναμούσε με διακοπή κάθε επιδοματικής παροχής τώρα και στο μέλλον, μια και σήμαινε απροθυμία εργασίας. Είναι κι αυτό ένα από τα μέτρα που επιβλήθηκαν στη Γερμανία το 2004 στο πλαίσιο ευρύτατης αντεργατικής μεταρρύθμισης.

Το ΔΝΤ, ο λάθος «πολλαπλασιαστής» και το αβγό του Κολόμβου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υπάρχει το διάσημο ιστορικό ανέκδοτο για το αβγό του Κολόμβου. 

Η δυσκολία της ανακάλυψης της Αμερικής αμφισβητήθηκε από τους συντρόφους του με το επιχείρημα «είναι φυσικό μετά τον ωκεανό να υπάρχει γη, αρκεί να σκεφτεί κανείς. 

Τότε ο Κολόμβος τους ζήτησε να στηρίξουν ένα αβγό όρθιο, στη μύτη του. 

Όλοι όσοι δοκίμασαν, απέτυχαν, μέχρι που ο Κολόμβος στήριξε το αβγό σπάζοντας τη μύτη του. 

«Αρκεί να σκεφτεί κανείς», ήταν το ειρωνικό του σχόλιο.

Η συζήτηση για τη σημασία του ομολογημένου λάθους του ΔΝΤ για τον «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή» θυμίζει κάπως την ιστορία με το αβγό του Κολόμβου. Αν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ χρησιμοποιούσαν τους «ορθούς πολλαπλασιαστές», διπλάσιους ή τριπλάσιους απ’ αυτούς που χρησιμοποίησαν, θα διασχίζαμε ταχύτερα τον ωκεανό της ύφεσης; 

Αρκεί να σκεφτεί κανείς…

Αυτόματη λιτότητα για πάντα επέβαλε η ΕΕ

 ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ: Αυτόματη λιτότητα για πάντα επέβαλε η ΕΕ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το «δημοσιονομικό Νταχάου» δεν είναι πλέον απλώς ένας κίνδυνος που ίπταται πάνω από την Ευρώπη ή μία απειλή της Γερμανίας. Από την 1^η Ιανουαρίου 2013 τέθηκε σε πλήρη ισχύ υπό την μορφή του Δημοσιονομικού Συμφώνου για τα περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ενέκριναν την σχετική απόφαση η οποία ψηφίστηκε από την σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 2 Μαρτίου 2012. Το Δημοσιονομικό Σύμφωνο έχει εγκριθεί μέχρι στιγμής από 16 χώρες από τις 25 που το ενέκριναν, μια και Αγγλία και Τσεχία το είχαν εξ αρχής απορρίψει.

Η δικαιολογία που χρησιμοποιήθηκε για την επιβολή του ήταν πως αποτελούσε όρο απαράβατο για την πρόσβαση στα κονδύλια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, που θα ξεκινήσει να λειτουργεί τον Ιούνιο του 2013. Οι Βρυξέλλες δηλαδή άσκησαν τον εξής εκβιασμό προς τα κράτη μέλη δικαιολογώντας κατ’ αυτό τον τρόπο την θέσπιση των νέων κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας: Αν θέλετε να μπορείτε να αξιοποιήσετε τα 500 εκ. ευρώ του νέου μηχανισμού θα πρέπει πρώτα να έχετε εφαρμόσει τους συγκεκριμένους κανόνες ή τουλάχιστον να τους έχετε ψηφίσει. Τι προβλέπουν αυτοί οι κανόνες;

Το Γερμανικό τρίπτυχο: Ηθικολογούσα Πολιτική-Αυταρχισμός-Λιτότητα

του Μενέλαου Γκίβαλου

Οι σφαίρες της "κάθαρσης" πέφτουν σαν το χαλάζι»... Πρώην υπουργός οδηγείται στο «πραιτώριο», επιχειρηματίες συλλαμβάνονται και φυλακίζονται, τεράστια σκάνδαλα, όπως αυτό του ΕΟΤ, αποκαλύπτονται και -πέραν της περιβόητης «λίστας Λαγκάρντ»- νέες λίστες με 4.500 καταθέτες στο Λίχτενστάίν και στο Λουξεμβούργο «ενεργοποιούνται»... Ακόμα και 17.000 άτομα που έβγαλαν πάνω από 100.000 ευρώ στο εξωτερικό τη διετία 2009-2011 καλούνται προς έλεγχο...

Δυστυχώς, όμως, όλες αυτές οι «αποκαλύψεις», οι «έλεγχοι», οι επισειόμενες ποινές εξαντλούνται στο επίπεδο της επικοινωνίας, της προπαγάνδας. Οριοθετούνται στα στενά πλαίσια μιας επικοινωνιακής επιχείρησης που προσπαθεί να διαμορφώσει ένα πλαίσιο «κοινωνικής εμπιστοσύνης» σε μια κυβέρνηση που έχει πλήρως υποταγεί στις δυνάμεις των μνημονιακών συμφερόντων, στις δομές της διαπλοκής, και η οποία δεν τολμά καν να θέσει τον έναν εκ των «πρωταγωνιστών» της, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ακόμα και τυπικά στην κρίση των κοινοβουλευτικών θεσμών που ερευνούν την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ».

Στην περίπτωση μας ισχύει η ρήση ότι «όσο πιο πολλά ακούς για την κάθαρση τόσο περισσότερο να κουμπώνεσαι». Γιατί πράγματι η «περίπτωση Γ. Παπακωνσταντίνου», που εξελίσσεται σε μια επιλεκτική και «ανώδυνη» για την κυβέρνηση περίπτωση παρανομίας, στην ουσία νομιμοποιεί στην πράξη το κύκλωμα της διαπλοκής και των συστημικών συμφερόντων.

Η Ιταλία σε κρίση

της Μαρίας Λούκα

Η Ιταλία σώθηκε, λένε οι αριθμοί. 
Η Ιταλία είναι πια φτωχή, λέει η πραγματικότητα. 
Η Ρώμη μοιάζει μια γερασμένη αιώνια πόλη, οι μισθοί κόβονται, το Δημόσιο συρρικνώνεται, οι πολιτικοί μάχονται και η Aκροδεξιά ξυπνάει.

Ένας πρώην κομμουνιστής, φανατικός καπνιστής πούρων και θαυμαστής του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Πιερ-Λουίτζι Μπερσάνι. Ένας μεγιστάνας φοροφυγάς, επιρρεπής σε σεξουαλικά όργια, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ένας λαϊκιστής κωμικός, με δικό του κόμμα, ο Πέπε Γκρίλο. Και ένας τεχνοκράτης οικονομολόγος, ο Μάριο Μόντι. Πραγματικές φιγούρες, που συγκροτούν το καρέ στο πόκερ της ιταλικής οικονομικής και πολιτικής, πλέον, κρίσης. Στον ρόλο του εσαεί μπαλαντέρ, με δυνατότητες όμως να γυρίζει το παιχνίδι, ο πανταχού παρών αιωνόβιος 86χρονος πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.

Τη στιγμή που η ιταλική οικονομία είχε διαφύγει – προσωρινά, έστω – της προσοχής των διεθνών οίκων αξιολόγησης, με τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων της να αποκλιμακώνονται στο 4,45% από το 7,56% προ Μόντι, η Ιταλία επανήλθε δυναμικά σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σκηνή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης.

Ανορθολογισμός, υποταγή στην καθημερινή μιζέρια ή πίστη σε ένα νέο συλλογικό όραμα;

Πότε θα έρθει επιτέλους το τέλος αυτού του κόσμου;

του Θάνου Ανδρίτσου

Δεν ήρθε τελικά το τέλος του κόσμου στην 21η Δεκέμβρη. Υπήρξαν βέβαια κρίσιμες διαμάχες για τον τρόπο που θα καταστραφεί, ή για τη σωστή ερμηνεία των Μάγιας. Αντίστοιχης σημασίας συζητήσεις πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα σε τηλεοράσεις και εφημερίδες για θέματα όπως το αν η γραμμή που ακολουθεί τα αεροπλάνα είναι τα αέρια που μας ψεκάζουν και άλλα που συνήθως συγγενεύουν με εθνικιστικά, μυστικιστικά και φασιστικά ρεύματα. Προκαλεί θλίψη πώς σε συνθήκες οικονομικής καταβαράθρωσης και συνολικής ιδεολογικής, αξιακής, μορφωτικής καθίζησης ενισχύεται ο ανορθολογισμός, κατακρημνίζονται τα κριτήρια σκέψης και λογικής και αναβαθμίζεται η μαζική αποβλάκωση.

Παρά το μελάνι που χύθηκε ή τις συζητήσεις που έγιναν, αρκετά λίγοι πραγματικά πίστεψαν ότι θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου, ή κάτι παρόμοιο. Ούτε απεγνωσμένες οικογένειες έτρεχαν να κρυφτούν σε καταφύγια, ούτε μποτιλιαρίσματα ή καρδιακές προσβολές, σαν αυτές που βλέπουμε στις ταινίες και έλαβαν χώρα στη φάρσα του Όρσον Ουέλς για την εισβολή εξωγήινων το 1938.

Λιτότητα - Σε βάρος ποιων;

Δημοσιεύτηκε μεταφρασμένο στα «Ενθέματα» με τίτλο 

«Στο βασίλειο της κατανάλωσης και της λιτότητας – και πώς να ξεφύγουμε από αυτό»

του Ιμάνουελ Βαλερστάιν

μετάφραση: Πεδάνιος Αναζαρβέας

 Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, “Δύο λουόμενο锨, 1906

Παντού, σε όλο τον κόσμο,  η πολιτική της λιτότητας είναι πρώτη πρώτη  στην ατζέντα. Για την ακρίβεια, φαίνεται ότι, προς το παρόν, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις: η Κίνα, η Βραζιλία, οι χώρες του Κόλπου, ίσως και κάποιες ακόμα. Αλλά αποτελούν εξαιρέσεις στην πολιτική της λιτότητας που διαπερνά σήμερα πέρα ως πέρα το παγκόσμιο σύστημα. Εν μέρει, η πολιτική αυτή είναι εντελώς κατασκευασμένη. Και εν μέρει αντανακλά ένα πραγματικό οικονομικό πρόβλημα. Πώς έχει το πράγμα;

Από τη μια, η απίστευτη σπατάλη του καπιταλιστικού συστήματος έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου το παγκόσμιο σύστημα απειλείται από την αδυναμία του να διατηρήσει συνολικά την κατανάλωση  στο σημερινό επίπεδο — ιδίως  αν σκεφτούμε ότι το απόλυτο επίπεδο κατανάλωσης αυξάνεται συνεχώς. Εξαντλούμε βασικούς πόρους για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, δεδομένου ότι ο καταναλωτισμός αποτέλεσε τη βάση των παραγωγικών και κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων μας.

Από την άλλη, γνωρίζουμε ότι η παγκόσμια κατανάλωση ήταν εξαιρετικά άνιση, τόσο μεταξύ των χωρών όσο και στο εσωτερικό των χωρών. Επιπλέον,  σήμερα, το χάσμα μεταξύ των ευνοημένων και των χαμένων μεγαλώνει διαρκώς, πράγμα που συνιστά τη βασική πόλωση του παγκόσμιου συστήματός, όχι μόνο από οικονομική αλλά και από πολιτική και πολιτισμική άποψη.

Κι αυτό δεν είναι πια μυστικό για τους κατοίκους τούτου του πλανήτη.
Η κλιματική αλλαγή και οι συνέπειές της,  οι ελλείψεις τροφίμων και νερού και οι συνέπειές τους είναι ορατές σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους έχουν αρχίσει να ζητούν μια αλλαγή στις πολιτισμικές αξίες: να ξεφύγουμε από τον καταναλωτισμό.

Παρέμβαση για την καταβολή του εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων και την ενοποίηση των ταμείων

1.Οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης, με αφορμή τη διάθεση ποσού στο ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων, και οι ισχυρισμοί του Υπουργού Εργασίας, ότι μετά τη λήψη της μνημονιακής δόσης, τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο και διαφαίνεται φως στον ορίζοντα, βρίσκονται μόνο στη φαντασία των συνεταίρων της συγκυβέρνησης, γιατί οι εργαζόμενοι και η ελληνική κοινωνία γνωρίζουν ότι το τίμημα γι’ αυτούς είναι και θα είναι ιδιαίτερα βαρύ.

Η χορήγηση των δόσεων συνοδεύεται με επαχθέστατους όρους που εμπεριέχουν απολύσεις στο δημόσιο, αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, κατάργηση των Σ.Σ.Ε., νέα μείωση των εισοδημάτων των μισθωτών και των συνταξιούχων, αύξηση της φορολόγησής τους, ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση δημοσίων υπηρεσιών και των δημοσίων κοινωνικών αγαθών.

Θα πιάσουμε το μίτο της Αριάδνης;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αυτή καθ’ αυτή η θεωρία περί ‘’μονόδρομου’’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι απολύτως αντιδραστική.
Είναι αστεία η θεώρηση ότι ‘’ο κόσμος μας όλος είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ και έξω από αυτά υπάρχουν ‘’λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί’’.
Είναι πολύ ευρεία η ανθρωπότητα, με τα 181 κράτη της, τους λαούς της, τους πολιτισμούς της, για να χωρέσει στο στενό κορσέ των μόλις 27 χωρών της ΕΕ, των μόλις 17 στην ευρωζώνη, των 6 βασιλιάδων και των 25 εκατομμυρίων ανέργων.

Η θέση η δική μας και τη θέτουμε για νηφάλια συζήτηση είναι ακριβώς αντίθετη: Δεν υπάρχει λόγος να ανέβουμε στον Γολγοθά της ευρωζώνης και της ΕΕ μέχρι τέλους και να φτάσουμε στη σταύρωση.
Η μόνη λύση που ωφελεί το λαό είναι η διπλή έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ, ενταγμένη σε μια νέα πορεία, με γνώμονα τα συμφέροντα της κοινωνικής εργαζόμενης πλειονότητας, πριν από όλα στην απασχόληση, την αξιοπρεπή ζωή, αλλά και τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Αυτός είναι ο άλλος δρόμος, ο αντικαπιταλιστικός δρόμος, ενταγμένος σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική κομμουνιστική στόχευση.