Η "ιατροδικαστική έκθεση" για την αποβολή από την Ευρωζώνη

«Μας βαραίνουν οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν»
(Γ. Σεφέρης, Μυθιστόρημα, \Θ')

του Μ. Γκίβαλου

Μέσα από την «οπτική» αυτή μας αντιμετωπίζουν οι «εταίροι», οι δανειστές μας, το Δ' Ράιχ. Το πρώτο «πείραμα» της λιτότητας στο εργαστήριο της Ευρωζώνης από τους σύγχρονους απογόνους του Μέγκελε φτάνει προς το τέλος του. 

Η Ελλάδα οδηγήθηκε βίαια στην ύφεση και τη διάλυση του παραγωγικού και κοινωνικού της ιστού.
(πίνακας του Ντελακρουά «Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου»)

Τώρα αποφασίζεται από τους δυνάστες μας και δανειστές μας η τελική τύχη του «πειραματόζωου».

Αυτόν ακριβώς τον τυπικό ρόλο θα διαδραματίσει η περίφημη «έκθεση» της τρόικας που αναμένεται το Σεπτέμβριο. Ποιος θα είναι, όμως, ο χαρακτήρας της «έκθεσης» αυτής;
Στην πραγματικότητα, η εκτίμηση και τα συμπεράσματα της τρόικας θα αποτελέσουν ένα είδος οικονομικής «ιατροδικαστικής έκθεσης», η οποία θα αναλύει τα αίτια και τα αποτελέσματα της καταστροφής, ενώ παράλληλα θα χρησιμοποιηθεί και ως ληξιαρχική πράξη που θα βεβαιώνει την επίσημη χρεοκοπία της χώρας.

Εθνική ταπείνωση μέσω της διεθνούς επιτήρησης

H επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου ήταν το τίμημα για τη χρεοκοπία και την ήττα στην ελληνοτουρκική σύγκρουση του 1897. Σαν σήμερα, στις 10/12/1893.

Λιθογραφία της δεκαετίας του 1890 με τους κεφαλαιούχους της εποχής να επιδεικνύουν άδειες τσέπες. Έχει τον τίτλο η «εκ των δανείων κατάστασίς μας» και στο πίσω μέρος οι «λωποδυτικές αποθήκες» των χρυσοκάνθαρων, όπως ονομάζονταν τότε οι μεγαλοκαπιταλιστές και κερδοσκόποι. 

του Τάκη Κατσιμάρδου

Τέτοιες μέρες το 1898, η χώρα γνώριζε την «κατοχή» του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Αντιπρόσωποι των Μεγάλων Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία και Ρωσία) εγκαθίστανται μόνιμα στην Αθήνα. 

Θα εποπτεύουν τις δημόσιες υπηρεσίες, που ήταν αρμόδιες για την είσπραξη των εσόδων, τα οποία προορίζονταν να εξοφλούνται οι δανειστές του ελληνικού κράτους. 

Θα έχουν τον τελικό λόγο ακόμη και σε προσλήψεις - απολύσεις - μεταθέσεις - προαγωγές δημοσίων υπαλλήλων!

Όταν το παντελόνι φτάνει στα γόνατα...

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Ο ΓΑΠ είναι ο μόνος πολιτικός που το όνομά του δεν θα δοθεί σε δρόμο αλλά σε αδιέξοδο»! 

Αυτή η ατάκα, που γράφτηκε στο twitter την ώρα που μιλούσε ο... τέως πρωθυπουργός μας στη Βουλή ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης για να φύγει, απεικόνιζε άψογα την πολιτική κατάσταση της χώρας. 

Ένα απίστευτο πολιτικό αδιέξοδο, το οποίο θα μπορούσε να λυθεί μόνο με εκλογές, καταλήγει αυτές τις ώρες σε ένα ακόμη μεγαλύτερο...

Ο πρωθυπουργός με την πιο καταστροφική θητεία και ο εν αναμονή διάδοχός του (35% των ψήφων έχουν απολύτως εξασφαλισμένο και οι δυο μαζί στις δημοσκοπήσεις και περιμένουν τους «αναποφάσιστους» για να πάρουν τα όποια ρέστα) αποφάσισαν χθες ότι θα συγκυβερνήσουν... χωρίς οι ίδιοι, ως άτομα, να συμμετέχουν.

Αυτά τα δύο παλικάρια, κάποτε συμφοιτητές και ακόμα φίλοι, αποφάσισαν ότι θα στηρίξουν μαζί μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι πολιτικός.

Γιατί οφείλουμε ευγνωμοσύνη στην τρόικα

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο ελληνικός λαός οφείλει μάλλον ευγνωμοσύνη στην τρόικα και τους εκπροσώπους της. 

Οι σαφέστατες και ειλικρινείς δηλώσεις τους στις 11.2, περιλαμβανομένου και του ύφους τους, δηλώσεις που τόσο θόρυβο προκάλεσαν, και την υποτιθέμενη «αγανάκτηση» της κυβέρνησης, συνιστούν μείζονα συμβολή στην υπόθεση της αφύπνισης των Ελλήνων πολιτών από τις αυταπάτες τους, αφύπνιση που, με τη σειρά της, συνιστά βασική προϋπόθεση σωτηρίας της χώρας.

Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στην τρόικα γιατί μας εξήγησε με αφοπλιστική σαφήνεια ότι η επόμενη «φάση» του «προγράμματος» είναι η λεηλασία της χώρας, η μετατροπή της σε «Μπανανία». Γιατί επιβεβαίωσε ότι στην κυβέρνηση μπορεί να μην αρέσουν οι «ιδιωτικοποιήσεις», δεν έχει όμως ούτε ένα επιχείρημα όταν μιλάει μαζί της και, από την αρχή μέχρι το τέλος, συμφωνεί και εφαρμόζει. 

Γιατί, επίσης, αποκάλυψε ότι τις ιδέες αυτές δεν τις φέρνει μόνο εκείνη στην Ελλάδα, αλλά τις ακούει και από όλη την ελληνική (παριστάνουσα) «ελίτ». 

‘Εχει παραγίνει με την «κουλτούρα της απάτης», που έχει διαπεράσει όλο το σώμα της εθνικής ζωής και συνιστά κεντρική αιτία και σύμπτωμα της κρίσης.