Στα πλαίσια της συζήτησης που έχει επανέλθει, ή μάλλον που
έχει επιτέλους ξεκινήσει, για το ενδεχόμενο και τις πιθανές επιπτώσεις της
εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, ένα από τα επιχειρήματα που
ακούγεται συχνότερα, και μάλιστα από αριστερούς, είναι ότι η επιστροφή στο εθνικό
νόμισμα συνεπάγεται αναπόφευκτα σημαντική υποτίμηση, άρα ραγδαία αύξηση των
τιμών των εισαγωγών και, κατ’ επέκταση, πληθωρισμό και συνακόλουθη πτώση του
ήδη πετσοκομμένου εισοδήματος των μισθωτών και των λαϊκών στρωμάτων.
Η αναμενόμενη αύξηση της ανταγωνιστικότητας που θα προκύψει από την υποτίμηση
θα πραγματοποιηθεί λοιπόν σε βάρος της εργασίας, ενισχύοντας την υποψία ότι ως στόχος υπηρετεί τα
συμφέροντα του κεφαλαίου σε μια λογική «εθνικής», αυτόκεντρης, ανάπτυξης.
Ας εξετάσουμε πιο προσεκτικά το όλο επιχείρημα. Αναμφίβολα, το νέο εθνικό νόμισμα θα
υποστεί σημαντική διολίσθηση και κάτι τέτοιο αποτελεί όντως
έναν από τους βασικούς στόχους αυτής της κίνησης: η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας
μιας οικονομίας που έχει ήδη πληρώσει πανάκριβα την ένταξή της σε ένα «σκληρό»
νόμισμα όπως το ευρώ.
