Πως να φύγουμε από το ευρώ!

Πως να φύγουμε από το ευρώ! 

Δεν υπάρχει «προοδευτικό» και «κοινωνικό» ευρώ 

πρόλογος του Στάθη Κουβελάκη

Αυτόν τον Αύγουστο το πρωτοσέλιδο της Μοντ Ντιπλοματίκ, του γαλλικού μηνιαίου έντυπου αναφοράς για την Αριστερά σε διεθνές επίπεδο, που εκδίδεται σε 27 γλώσσες και 84 χώρες με συνολική κυκλοφορία άνω του ενός εκατομμυρίου, κυκλοφορεί με το εξής εντυπωσιακό πρωτοσέλιδο: «πως να φύγουμε από το ευρώ».

Συντάκτης του σχετικού κειμένου ο Φρεντερίκ Λορντόν, από τα πιο σημαντικά ονόματα στο χώρο της «ετερόδοξης» οικονομικής σκέψης στη Γαλλία. Ο Λορντόν (γεννηθείς το 1962) ανήκει στην ονομαζόμενη «σχολή του ρύθμισης», όπως και το μεγαλύτερο μέρος των οικονομολόγων που αντιτίθενται στο νεοφιλελευθερισμό (αναφέρουμε ενδεικτικά τα ονόματα των Μισέλ Αλιετά, Ρομπέρ Μπουαγιέ, Ζακ Σαπίρ), μια σχολή που έχει τις ρίζες στη σκέψη του Μαρξ και του Κέϋνς. Ο ίδιος ανήκει σε μια ριζοσπαστική εκδοχή αυτού του ρεύματος και έχει έντονες αναφορές στη σκέψη του Σπινόζα και του Φουκώ. Είναι σφοδρός πολέμιος της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και ήδη από τις αρχές αυτής της δεκαετίας έχει επισημάνει ότι το εθνικό επίπεδο καλείται να παίξει έναν στρατηγικά καθοριστικό ρόλο σε οποιαδήποτε εγχείρημα προσπαθεί ουσιαστικά να την αμφισβητήσει.

Ευρώ ή εθνικό νόμισμα;

του Ηλία Παπαδόπουλου, Οικονομολόγου MSc, μέλους της ομάδας οικονομολόγων και της Συντονιστικής Επιτροπής  του Κίνήματος Δεν Πληρώνω και..

της Ιωάννας Γκίκα, Οικονομολόγου MSc, μέλους της ομάδας οικονομολόγων και της Συντονιστικής Επιτροπής του Κινήματος Δεν Πληρώνω. 

Το ερώτημα ευρώ ή δραχμή προτάσσεται σκοπίμως ως ένα από τα κυρίαρχα διλήμματα που θα έπρεπε να απασχολούν τη σημερινή κοινωνία. Είναι πράγματι όμως αυτό το πραγματικό δίλημμα στο οποίο ο ελληνικός λαός οφείλει να δώσει απάντηση; Μπορεί όντως μία από τις δύο επιλογές να αποτελέσει το σωτήριο εργαλείο οικονομικής πολιτικής το οποίο θα μας βγάλει από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει; 

Κατ’ αρχάς, αξίζει να σημειώσουμε ότι η επιλογή νομίσματος στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία των αγορών, αποτελεί εργαλείο νομισματικής πολιτικής το οποίο μπορεί να επηρεάσει τους δείκτες της πραγματικής οικονομίας μόνο βραχυπρόθεσμα ή το πολύ μεσοπρόθεσμα (ceteris paribus - δηλ. με τις υπόλοιπες μεταβλητές της οικονομίας σταθερές).

Εθνικό νόμισμα και λαϊκό εισόδημα

του Στάθη Κουβελάκη

Στα πλαίσια της συζήτησης που έχει επανέλθει, ή μάλλον που έχει επιτέλους ξεκινήσει, για το ενδεχόμενο και τις πιθανές επιπτώσεις της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, ένα από τα επιχειρήματα που ακούγεται συχνότερα, και μάλιστα από αριστερούς, είναι ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα συνεπάγεται αναπόφευκτα σημαντική υποτίμηση, άρα ραγδαία αύξηση των τιμών των εισαγωγών και, κατ’ επέκταση, πληθωρισμό και συνακόλουθη πτώση του ήδη πετσοκομμένου εισοδήματος των μισθωτών και των λαϊκών στρωμάτων. Η αναμενόμενη αύξηση της ανταγωνιστικότητας που θα προκύψει από την υποτίμηση θα πραγματοποιηθεί λοιπόν σε βάρος της εργασίας, ενισχύοντας την υποψία ότι ως στόχος υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε μια λογική «εθνικής», αυτόκεντρης, ανάπτυξης.

Ας εξετάσουμε πιο προσεκτικά το όλο επιχείρημα. Αναμφίβολα, το νέο εθνικό νόμισμα θα υποστεί σημαντική διολίσθηση και κάτι τέτοιο αποτελεί όντως έναν από τους βασικούς στόχους αυτής της κίνησης: η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας που έχει ήδη πληρώσει πανάκριβα την ένταξή της σε ένα «σκληρό» νόμισμα όπως το ευρώ.

Να ανοίξει η συζήτηση εξόδου από το ευρώ

Χωρίς ενδοιασμούς και υπεκφυγές, να ανοίξει η συζήτηση εξόδου από το ευρώ!

του Κώστα Μελά,

οικονομολόγου, πανεπιστημιακού

Η κρίση είναι βέβαιον ότι προκαλεί συγχύσεις. Είναι βέβαιον ότι είναι διαλυτική. Σε περιόδους κρίσεων εμφανίζονται οι «μεγάλες» αλήθειες του ανθρώπινου είδους αλλά και των θεσμικών κοινωνικών οντοτήτων.

Σε αυτές τις περιόδους η «εργαλειακή ορθολογικότητα», η οποία φαίνεται ότι δούλευε με κανονικό τρόπο, αρχίζει να αναθεωρείται με ταχύτατους ρυθμούς. Αναζητούνται λύσεις οι οποίες επιχειρούν να υπερβούν την ορθολογικότητα μέσων - σκοπών, που επιβάλλει η νέα πραγματικότητα, με την οριοθέτηση «νέων» σκοπών. Συνήθως όμως οι νέοι σκοποί είναι καλυμμένοι παλαιοί.

Τα υπάρχοντα μέσα ρίπτονται στο σακούλι των αχρήστων. Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες στριμωγμένες, απαξιωμένες και μη αναγνωρίζοντας των εαυτό τους επιχειρούν να φανταστούν κάτι «νέο και σταθερό» από το οποίο να πιαστούν. Κάτι που με μια μαγική κίνηση ταχυδακτυλουργού ή μιας θεϊκής παρέμβασης θα λύσει όλα τα προβλήματα.

« Η πληροφορία στον καιρό της κρίσης»

Συνέντευξη του Άρη Χατζηστεφάνου  : « Η πληροφορία στον καιρό της κρίσης»

Ο Άρης Χατζηστεφάνου δημοσιογράφος και δημιουργός των ντοκιμαντέρ Debtocracy και Catastroika μιλά  στο babushka.gr για την κρίση, την πληροφορία και τα media.

 

1) Κατ' αρχήν πως βλέπεις την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο; Τον προηγούμενο Ιούνη ο κόσμος αντιδρούσε μαζικά στις πλατείες σ' όλη την χώρα και τώρα έχουμε πάλι μνημονιακή κυβέρνηση, πώς το εξηγείς αυτό; 

Υπήρξε μια πρωτοφανής επιχείρηση τρομοκράτησης του πληθυσμού, η οποία μπορεί να συγκριθεί νομίζω μόνο με ότι είχαμε δει στον εμφύλιο πόλεμο ή κατά την διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα. 

Μια κατάσταση με έντονα χαρακτηριστικά Μακαρθισμού, παρόμοια με τα γεγονότα που είχαν ζήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με σύμμαχο τα μέσα ενημέρωσης κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο ότι αν ψήφιζε οτιδήποτε άλλο, θα άδειαζαν τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, δεν θα έβγαζαν χρήματα τα ΑΤΜ, θα σταματούσαν οι συντάξεις, με αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε μία τρομακτική μετατόπιση ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού, όχι μόνο προς τη δεξιά πλέον αλλά προς την άκρα δεξιά! Αυτό δεν δικαιολογεί αναγκαστικά βέβαια τους ψηφοφόρους.

Δεν θέλω να πω ότι απλά έπεσαν θύματα. Η ευκαιρία υπήρχε! Όσο και αν λέμε ότι αν ήταν να αλλάξουν τα πράγματα οι εκλογές θα ήταν παράνομες, παρ' όλα αυτά ήταν μια μάχη που έπρεπε να δοθεί και μπορούσε πραγματικά να φέρει διαφορετικά αποτελέσματα. Όπως μας έλεγε και ο Ζίζεκ στην συνέντευξη για το Catastroika: “Ακόμα και ο Αλιέντε με εκλογές βγήκε!”. Δηλαδή σε επίπεδο τακτικής ενός κινήματος είναι μια μάχη που πρέπει να δοθεί. 

20 χρόνια μέσα στην φάκα του Μάαστριχτ...

Έχουν περάσει 20 χρόνια και η συνθήκη του Μάαστριχτ, θεωρείται η σημαντικότερη συνθήκη της ευρωπαϊκής ένωσης. Και η δεύτερη σε παγκόσμια κλίμακα μετά από εκείνη του ΟΗΕ.  Η συνθήκη αυτή περιέχει οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο και εξισώνει τα κράτη μέλη της ΕΕ. 

Όπως ισχυρίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό διατηρεί την ισοτιμία μεταξύ των μελών… όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η συνθήκη του Μάαστριχτ προέβλεπε την δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και της ΕΕ, την καθιέρωση ενιαίου νομίσματος για όλα τα κράτη- μέλη της ΕΕ και ως απώτερο στόχο έθετε την πολιτική ενοποίηση στην ΕΕ με μια μορφή Ομοσπονδίας. 

Όπου όλα τα κράτη θα είχαν κοινό νόμισμα παρότι είχαν και έχουν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας τους.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα επείγει

Δυο ιστορικά αποτυχημένα πειράματα νομισματικής ένωσης με συμμετοχή της Ελλάδας

του Σπύρου Μαρκέτου, 

επίκουρου καθηγητή της Ιστορίας των Ιδεών, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.

Αλήθειες και ψέματα για τη δραχμή

του Δημήτρη Καζάκη

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψου­με στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλα­κώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στη λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. 

Διό­τι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλ­ληνες πριν από το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορού­σαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπρι­ές και έτρωγαν κουκουνάρια. Αφού ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικο­νομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ».

Το μοντέλο της Ισλανδίας δείχνει τον δρόμο

Η Ισλανδία ήταν η πρώτη χώρα που καταστράφηκε από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση. 

Η Lehman Brothers κατέρρευσε στις 15 Σεπτεμβρίου 2008. Στις 9 Οκτωβρίου οι τρεις μεγάλες τράπεζες της Ισλανδίας -Glitnir, Landesbanki και Kaupthing- κατέρρευσαν και αυτές.

Η βρετανική κυβέρνηση προχώρησε σε κατάσχεση της Landesbanki UK με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο, ενώ ο τότε πρωθυπουργός Gordon Brown απείλησε με κατάσχεση των ισλανδικών περιουσιακών στοιχείων στη Βρετανία. Στις 24 Οκτωβρίου η Ισλανδία έκλεισε συμφωνία με το ΔΝΤ.

Τι συνέβη στη χώρα είναι ολοφάνερο: Οι τράπεζές της έπαθαν αμόκ. Το 2007 τα ενεργητικά των 3 μεγαλύτερων τραπεζών ήταν 9 φορές μεγαλύτερα από το ΑΕΠ της χώρας. Για τον πλανήτη αυτές δεν ήταν πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν. Για την Ισλανδία όμως ήταν πολύ μεγάλες για να σωθούν. 

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ: καταστροφή ή θετική αφετηρία για μια προοδευτική εξέλιξη;

Μια σύντομη ανάλυση ενάντια στην κινδυνολογική τρομοκρατία που καλλιεργούν οι κυρίαρχοι κύκλοι σχετικά με την έξοδο από το ευρώ!

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ εμφανίζεται από τους κυρίαρχους κύκλους όχι απλώς ως μια αρνητική επιλογή, πράγμα που λίγο-πολύ θα ήταν αναμενόμενο, αλλά και επενδύεται με ένα κλίμα ακραίας τρομοκρατικής κινδυνολογίας.
Οι κυρίαρχοι κύκλοι παρουσιάζουν την έξοδο της χώρας από το ευρώ, περίπου ως καταστροφή, αν όχι και ως συντέλεια για τη χώρα.
 

Η τρομολαγνική αυτή προπαγάνδα μπορεί να σχετίζεται -και σχετίζεται άμεσα- με μεγάλα συμφέροντα κυρίαρχων μερίδων του μεγάλου κεφαλαίου στη χώρα αλλά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.

SPIEGEL: Προς έξοδο από το ευρώ η Ελλάδα!

Για ''προβοκάτσια'' μιλάει η κυβέρνηση!

Οργιώδες παρασκήνιο με την Ελλάδα στην άβυσσο!

Το ''Der Spiegel'' έκανε λόγο για μυστική συνάντηση το βράδυ της Παρασκευής στο Λουξεμβούργo με τη συμμετοχή υψηλόβαθμων αξιωματούχων της Ε.Ε. και της Γερμανίας και με θέμα την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.
 

Κύκλοι της Γερμανικής κυβέρνησης επιβεβαίωσαν τη συνάντηση αλλά διέψευσαν το συγκεκριμένο περιεχόμενό της, ενώ η ελληνική κυβέρνηση έκανε λόγο για ''προβοκάτσια''.
 

Όλη αυτή η φιλολογία και φημολογία δεν είναι καθόλου τυχαία! Όλα δείχνουν ότι υπάρχει πολύ παρασκήνιο και παίζονται διάφορα παιχνίδια πάνω στο οικονομικοκοινωνικό ''πτώμα'' της Ελλάδας! Δείχνουν, κυρίως, ότι επίκεινται -και μπορεί άμεσα- ραγδαίες εξελίξεις στη χώρα μας, οι οποίες κρατούνται προς το παρόν εκτός δημοσιότητας!