Κοντογιώργης: συνέντευξη περί πολιτικής αυθαιρεσίας, αντιπροσώπευσης και Λουδοβίκων

Γ. Κοντογιώργης: Πώς είναι διανοητό μια ολόκληρη κοινωνία να εναποθέτει τις τύχες της σε έναν άνθρωπο, τον λεγόμενο πρωθυπουργό ή πρόεδρο, ο οποίος μπορεί να χρηματισθεί, να εκβιασθεί, να υποκύψει σε εγχώριους ή και σε ξένους παράγοντες επί ζημία της χώρας, 28.5.2014

Συνέντευξη στις 28.5.2014 στον κυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Πρώτο και στον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο.

Πηγή: http://contogeorgis.blogspot.gr/

Δημοκρατία ή αγορές;

της Βάλιας Μπαζού

Να με συγχωρήσετε αλλά αρνούμαι να ακούσω άλλο τις – όψιμες- απόψεις της Μιλένας Αποστολάκη και της Εύας Καϊλή.

Επίσης μου προκαλεί θλίψη και πλήξη το «αλάθητο» εκείνων που έχουν μάθει να διάγουν τον πολιτικό τους βίο με κωλοτούμπες και εκείνων των ιδιοτελών wannabe πολιτικών που αρέσκονται μόνον στις πολιτικές πιρουέτες.

Έχω, επίσης, βαρεθεί την αποθέωση του μέσου όρου και την επίκληση της γνωστής- άγνωστης κοινής γνώμης.

Έχω επίσης βαρεθεί την τακτική της fast ανάλυσης μετά την καταβρόχθιση junk food απόψεων.

Και κυρίως μου προκαλεί τρόμο η συλλογική - αντανακλαστική σφαλιάρα που πέφτει σε όποιον τολμήσει να εκφράσει ή καλύτερα έστω να ψελλίσει μια διαφορετική γνώμη.

Οι ακολουθούμενες πολιτικές φλερτάρουν με μια κρίση τύπου 1930...

του Σπύρου Λαπατσιώρα

Η αμφισβήτηση του αξιόχρεου της Ιταλίας και της Ισπανίας, μέσω της ανόδου των επιτοκίων των ομολόγων, και η συζητούμενη (και εν πολλοίς αναμενόμενη) υποβάθμιση της πιστωτικής αξιοπιστίας της Γαλλίας αποτελούν αφενός μεν αναμενόμενα αποτελέσματα της στρατηγικής διαχείρισης της κρίσης που ακολουθείται στην ευρωζώνη, αφετέρου δε γεγονότα που δείχνουν τα όρια της υλοποίησης αυτής της στρατηγικής. 

Πλέον καθίσταται ορατό ότι οι ακολουθούμενες πολιτικές φλερτάρουν με μία παγκόσμια κρίση τύπου 1930 ψηλαφώντας τα κατώφλια έναρξής της.

Το ερώτημα που δημιουργείται από αυτό τον κίνδυνο και από το γεγονός ότι ο τρόπος παραγωγής αποφάσεων στην Ευρωζώνη ακολουθεί το πρότυπο: πιστωτικά γεγονότα στις αγορές χρέους – Σύνοδος Κορυφής η οποία δεν αντιμετωπίζει το κύριο ζήτημα αλλά δευτερεύουσες πλευρές, υιοθετώντας μέτρα τα οποία αποκηρύσσονταν προηγουμένως – αμφισβήτηση αυτών των αποφάσεων από τις αγορές, είναι αν οι διαμορφωτές πολιτικής στην Ευρώπη καταλαβαίνουν την κατάσταση ή αν δεν θέλουν να κάνουν ό,τι γνωρίζουν πως πρέπει.

Ξαφνικός έρωτας για την αναδιάρθρωση

 του Χ. Γεωργούλα

Και να που –σχεδόν– όλοι πια φαίνεται να συζητούν για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Φαίνεται. Γιατί μπορεί και να μιλάει ο καθένας για διαφορετικά πράγματα.
Το αξιοσημείωτο, πάντως, είναι ότι η συζήτηση εδράζεται στην κοινή πλέον παραδοχή ότι η πολιτική του Μνημονίου δεν οδηγεί στην απεμπλοκή αλλά στην περιπλοκή των προβλημάτων της κρίσης του χρέους. 

Πολιτικοί σχολιαστές που δεν ανήκουν με τίποτα στους συνήθεις επικριτές της κυβερνητικής πολιτικής, ούτε στους υποστηρικτές του «αντιμνημονιακού» Σαμαρά, καταλήγουν σήμερα να αποφαίνονται ότι «το Μνημόνιο μας έριξε έξω (…) χάσαμε τα νούμερα του 2010, έχουμε ήδη απόκλιση από τον προϋπολογισμό του 2011 (…) το πρόγραμμα δεν βγαίνει και κάτι πρέπει να γίνει»… (1)

Το αδιέξοδο και τα εγχώρια συμφέροντα

του Νίκου Κοτζιά Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Πολλοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο η κυβέρνηση και η τρόικα, μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης και αναλυτές επιμένουν σε μια πολιτική που εξαρχής, ως επίμονα αποδεικνύω, δεν βγάζει από την κρίση, αλλά αντίθετα βυθίζει τη χώρα ακόμα περισσότερο.

Ανεξάρτητα από το αν καταλαβαίνουν, εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Το ερώτημα είναι αν αυτά είναι «μόνο» οι ισχυροί της Ε.Ε. και οι διεθνείς τοκογλύφοι ή μήπως, όπως υποστηρίζω, εξυπηρετούνται και εσωτερικές δυνάμεις; Και τι έχουν να κερδίσουν αυτές οι τελευταίες, όταν παραδίδουν όλα τα πιο πάνω στους ξένους εταίρους τους;

Δεκαέξι μικροί νέγροι

Από την "Ελευθεροτυπία", 17.12.2010

του Κώστα Βεργόπουλου

Τα ευρωπαϊκά πακέτα «διάσωσης» πολλαπλασιάζονται: Ελλάδα, Ιρλανδία, υπόλοιπες χώρες-μέλη στην αναμονή. Ομως, το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν τιθασεύεται, αλλά υποτροπιάζει, επεκτείνεται, απειλεί. Παράλληλα, οι «διασωζόμενες» χώρες εμφανίζουν δυσανεξία έναντι των «διασώσεων» όσον αφορά την ικανότητα ανάκαμψης, ελέγχου των ελλειμμάτων και ακόμη περισσότερο αποπληρωμής του χρέους. Με αβάστακτη ελαφρότητα, ευρωπαϊκές αρχές και εθνικές κυβερνήσεις απορρυθμίζουν, αποδομούν, ιδιωτικοποιούν, πιστεύοντας ότι καθησυχάζουν έτσι τις αγορές. Ομως, οι τελευταίες αποβαίνουν ακόρεστες και αρπακτικές, τόσο περισσότερο όσο βεβαιώνονται ότι από την άλλη πλευρά παραμένει ακόμη «ψαχνό», «εξουθενωμένο και ανυπεράσπιστο θήραμα», πολιτικές ηγεσίες πρόθυμες να το προσφέρουν. Οι «αγορές παραλογίζονται», επιμένει ο Γερμανός υπουργός Σόιμπλε, όμως πρόγραμμα των ευρωπαϊκών και εθνικών αρχών αποβαίνει να ακολουθούν και να υποκλίνονται σε αυτόν τον «παραλογισμό», αποδιαρθρώνοντας κάθε δομή συνοχής και σταθερότητος που θα εξασφάλιζε στοιχειώδη ορατότητα στις οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις.